Απόψεις...

 

«Ο διευθυντής του φεστιβάλ της Βενετίας χρονομετρούσε, ώστε να καταρριφθεί το ρεκόρ διάρκειας χειροκροτήματος (standing ovation) για το «ντοκιμαντέρ» ΝΑΖΑ των Ισραηλινών ακτιβιστών-κινηματογραφιστών Γιουβάλ Αμπράχαμ και Ρέιτσελ Σορ. Το αντικείμενο του «ντοκιμαντέρ» είναι οι σχεδιασμένες ακρότητες του ισραηλινού στρατού στη Γάζα κατά των αμάχων. Πώς τεκμηριώνεται αυτός ο ισχυρισμός; Με τις μαρτυρίες 24 μελών της επίλεκτης 8200 μονάδας των IDF..Ευθύς εξ αρχή -και χωρίς να έχει κυκλοφορήσει το «ντοκιμαντέρ» εμφανίστηκαν- επί της ουσίας του, δύο ειδών αντιδράσεις.

1.Τα πρόσωπα αυτών που καταθέτουν δε φαίνονται και η φωνή τους είναι αλλοιωμένη. Ως εκ τούτου εγείρονται αμφισβητήσεις για το αν είναι όντως Ισραηλινοί της 8200 μονάδας ή κάποιοι που τους υποδύονται. Αν δηλαδή η ταινία ανήκει στον χώρο του ντοκιμαντέρ ή της μυθοπλασίας. Βέβαια, σε τέτοιου είδους ταινίες οι καταγγέλλοντες για λόγους αυτοπροστασίας δε θέλουν να εκτεθούν. 

Συνεπώς, η αξιοπιστία ή η αναξιοπιστία του ντοκιμαντέρ -με ή χωρίς εισαγωγικά- επαφίεται στις προκαταλήψεις του θεατή και στα ρίσκα που παίρνει ο κινηματογραφιστής και οι χρηματοδότες του. Αν το ζητούμενο είναι η προπαγάνδα προχωρούν χωρίς κανένα ρίσκο. Εκ των πραγμάτων όμως δεν μπορεί να αποτελέσει από μόνο του ιστορική μαρτυρία, εκτός αν ενισχυθεί στη συνέχεια και από άλλο υλικό.

2. Εδώ η αμφισβήτηση μπαίνει σε ένα δεύτερο επίπεδο, πιο ψαγμένο. Υποστηρίζουν οι επικριτές του ντοκιμαντέρ πως ακόμη και αν αυτοί που καταθέτουν όντως ανήκουν στην 8200 μονάδα, εκ του αντικειμένου των καθηκόντων τους, δεν μπορούν να έχουν γνώση των όσων καταγγέλλουν. Συνεπώς, τα όσα ακούγονται δεν ευσταθούν. Επί πλέον επισήμως η ηγεσία του IDF ζήτησε να λάβει γνώση του ντοκιμαντέρ ώστε να απαντήσει με στοιχεία σημείο προς σημείο.   

Εγώ από όλη αυτή την υπόθεση κρατώ το μείζον. Δύο ακροαριστεροί Ισραηλινοί ακτιβιστές, υποστηρικτές των Παλαιστινίων, είχαν τη δυνατότητα μέσα σε ένα δημοκρατικό κράτος, εν καιρώ πολέμου, να προπαγανδίσουν τις θέσεις των εχθρών της δικιάς τους πατρίδας.Αν και πολλές φορές στο παρελθόν προκάλεσαν τους Ισραηλινούς στρατιώτες -υπάρχουν τα σχετικά βίντεο- ουδείς τους ενόχλησε. Όπως έγραψε ένας φίλος στο Χ «περιμένω εναγωνίως ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο Παλαιστίνιοι κινηματογραφιστές να καταδικάζουν τις αναμφισβήτητες θηριωδίες της Χαμάς,» Τι λέτε; Υπάρχει περίπτωση να το δούμε;»

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά η Τζόρτζια Μελόνι μου θυμίζει την γιαγιά Επιστήμη που όλο έλεγε ρώτα τον παππού πρώτα και πάντα καταλήγαμε να κάνουμε ό,τι είχε αποφασίσει εκείνη. Μου θυμίζει τις γυναίκες των πατριαρχικών οικογενειών στα χωριά, πριν από μερικές δεκαετίες. Έλεγαν «ναι» στον άντρα, φρόντιζαν να είναι το σπίτι στην εντέλεια, τα είχαν όλα τακτοποιημένα, έλυναν και έδεναν αλλά άφηναν την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζει ο ίδιος και για τα σημαντικά. Διπλωμάτισσες εκ φύσεως ή εξ ανάγκης, για να υπάρχει ηρεμία και γαλήνη στο σπίτι. Στην πραγματικότητα ήταν αρχηγοί.

Δεν επέλεξα αυτά τα παράδειγματα γιατί αναφέρομαι σε γυναίκα πολιτικό. Τα επέλεξα επειδή περιγράφουν με ακρίβεια μια τεχνική εξουσίας που γνωρίζουν καλά όσοι καταφέρνουν να κάνουν καριέρα στην πολιτική: το να λες το ένα και να κάνεις το άλλο, και κάπως όλοι να είναι ευχαριστημένοι.Αυτή είναι η μελονοποίηση. Κυβερνάς από το κέντρο, αλλά μιλάς, συμβολίζεις και προσαρμόζεις την πολιτική σου επικοινωνία ως σκληρή Δεξιά.

Διάβαζα σε ένα πρόσφατο αφιέρωμα του Economist ακριβώς αυτό: ότι η οικονομία στην Ιταλία μένει στάσιμη, δεν έχει κάνει καμία σοβαρή μεταρρυθμίση, κι όμως η Μελόνι παραμένει η κυρίαρχη του παιχνιδιού. Τη βοηθάει, φυσικά, μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Μας θυμίζει κάτι αυτό; Ο αντίπαλος συνεισφέρει πάντα στην επιτυχία μας.   

Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα Μελονοποίησης είναι το μεταναστευτικό. Εμφανίζεται σκληροπυρηνική, ανεβάζει τους τόνους, χτίζει και δύο ακριβά κέντρα στην Αλβανία, δίνει στο κοινό της τις εικόνες που περιμένει. Την ίδια στιγμή όμως εγκρίνει και 497.550 άδειες εισόδου για εργαζόμενους εκτός ΕΕ για την τριετία 2026‑2028, γιατί η ιταλική οικονομία έχει ανάγκη απο εργατικό δυναμικό».

                                                               (Λ. Παπαδοπούλου-ATHensvoice)