Απόψεις...

 

«Ο πόλεμος στην Ουκρανία μπήκε στον πέμπτο χρόνο, η κρίση με το Ιράν αναζωπυρώθηκε, η παράνοια στις ΗΠΑ κυριαρχεί με τον Τραμπ να απειλεί Ευρώπη και Καναδά, να διεκδικεί τη Γροιλανδία και να αλλάζει τοπωνύμια στους χάρτες καθημερινά, η Αγγλία αλλάζει πρωθυπουργούς σαν τα πουκάμισα, η Γερμανία μπαίνει πιθανότατα κι αυτή σε πολιτική κρίση άγνωστης διάρκειας, στη Γαλλία η ακροδεξιά βρίσκεται ante portas στις εκλογές που θα γίνουν τον επόμενο χρόνο, στην Ισπανία η κυβέρνηση Σάντσεθ κλυδωνίζεται από σκάνδαλα αλλά και την κρίση με την εισβολή στη Θέουτα όπου επέδειξε παροιμιώδη αδράνεια και ανικανότητα.

Και σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον το τελευταίο που θα χρειαζόταν θα ήταν να μπούμε κι εμείς σε μια παρατεταμένη πολιτική αστάθεια. Δεν ξέρω πόσους τελικά θα πείσει το επιχείρημα Μητσοτάκη ότι η χώρα χρειάζεται σταθερότητα και αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Θα φανεί στο χειροκρότημα.Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι όποτε υπήρξε κενό εξουσίας, η χώρα το πλήρωσε ακριβά.Το ’74 χάθηκε η μισή Κύπρος, το ’96 γκριζάρισαν τα Ίμια. Ας ελπίσουμε τώρα να μην τριτώσει το κακό. Γιατί με την αυτοκαταστροφικότητα που μας διακρίνει, καλύτερα να κάνουμε το σταυρό μας».

                                                                        (Κ. Μπερμπερίδης-liberal.gr)

«Πολλοί πολίτες διατύπωναν την άποψη ότι η χώρα δημιουργεί δομές φιλοξενίας για αιτούντες άσυλο, οργανώνει προγράμματα στέγασης και παρέχει οικονομικά βοηθήματα για την κάλυψη βασικών αναγκών ενώ  την ίδια στιγμή μια δημόσια λειτουργός  αναζητεί χώρο για να στήσει μια σκηνή. Βλέπει ένα κράτος  να οργανώνει μηχανισμούς στέγασης για τη διαχείριση του Μεταναστευτικού, αλλά αδυνατεί να συγκροτήσει έναν μόνιμο μηχανισμό για τους ανθρώπους που στέλνει να στελεχώσουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τις υπηρεσίες του.

Από αυτή την αντίφαση γεννιέται η αίσθηση της εγκατάλειψης. Μια κοινωνία δεν μπορεί να απαιτεί καλύτερη Παιδεία και συγχρόνως να αφήνει χωρίς κατοικία εκείνους που καλούνται να την υπηρετήσουν.  Κυρίως όμως δεν μπορεί να απορεί για την ενίσχυση των άκρων, όταν αφήνει καθημερινές αντιφάσεις να καλλιεργούν την εντύπωση ότι το κράτος έχει χάσει την αίσθηση των προτεραιοτήτων του.Η εκπαιδευτικός και η κόρη της βρήκαν τελικά προσωρινή στέγη. Το πρόβλημα, όμως, δεν λύθηκε, μεταφέρθηκε από τη σκηνή σε ένα δημοτικό κτίριο».

                                                                       (Γ.Βουλγαράκης –liberal.gr)

«Προχθές ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν ήταν ξεκάθαρος: «Η στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου αποτελεί απειλή για την Τουρκία». Μου φαίνεται ότι ανεβαίνει ένα σκαλί παραπάνω, αφού από την παραβίαση των συνθηκών που ήταν το μοτίβο των τουρκικών θέσεων, τώρα μιλάει πλέον για απειλή. Και είναι λογικό όταν κάποιος εκτιμά ότι απειλείται, το επόμενο βήμα του να είναι η εξουδετέρωση της απειλής. 

Ολο αυτό το σκηνικό μου θύμισε την επιχειρηματολογία του Πούτιν για να δικαιολογήσει την εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία. Η ενδεχόμενη ένταξή της στο ΝΑΤΟ θα αποτελούσε δυνητικά απειλή για τη Ρωσία. Και εδώ υπάρχει η λογική του ζωτικού χώρου, η οποία ουσιαστικά συνιστά την υποταγή του διεθνούς δικαίου στο «δίκαιο» του ισχυρού. Δεν είναι τυχαίο πως και η Τουρκία και η Ρωσία είναι δύο κράτη με αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ατομικά δικαιώματα και τη λειτουργία της αντιπολίτευσης».

                                                                              (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)