Απόψεις...

 

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εξελιχθεί σε έναν γραφειοκρατικό Λεβιάθαν που ρυθμίζει υπερβολικά, ξοδεύει χωρίς επαρκή λογοδοσία και συχνά απομακρύνει τις αποφάσεις από εκείνους που υφίστανται τις συνέπειές τους. Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση απειλεί τις δυτικές κοινωνίες και πληθυσμιακή αλλοίωση και πολιτισμική οπισθοδρόμηση στο μεσαίωνα. Ο συρμός του WOKE υποσκάπτει τα θεμέλια της βιολογικής μας υπόστασης και της αναπαραγωγικής ικανότητας των κοινωνιών μας. Η απεγνωσμένη προσπάθεια της αριστεράς να υποκαταστήσει την απώλεια της εργατικής τάξης με την υιοθέτηση κάθε εχθρικής υπόστασης προς τη Δύση, τον καπιταλισμό και την ελευθερία απειλεί το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα των δυτικών κοινωνιών.

Μέχρι εδώ μπορούμε να συμφωνήσουμε.Το λάθος αρχίζει στη θεραπεία. Η απάντηση του AfD και της Λεπέν είναι λίγο-πολύ η επιστροφή στο εθνικό κράτος. Περισσότερη εθνική κυριαρχία, λιγότερες Βρυξέλλες, περισσότερη Γερμανία ή Γαλλία και λιγότερη Ευρώπη. Μόνο που κοιτάζουν τον 21ο αιώνα με τα γυαλιά του 19ου. Ο κόσμος στον οποίο η Γαλλία, η Γερμανία ή η Βρετανία μπορούσαν μόνες τους να αποτελούν μεγάλες δυνάμεις έχει τελειώσει. Σήμερα απέναντί μας βρίσκονται κράτη-ήπειροι. Η Κίνα και η Ινδία διαθέτουν πληθυσμούς άνω του ενός δισεκατομμυρίου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν μια τεράστια ενιαία αγορά, κοινό νόμισμα, κοινό στρατό, ενιαία εξωτερική πολιτική και την ισχυρότερη τεχνολογική βάση στον κόσμο.

Τι ακριβώς θα κάνει απέναντι σε αυτά μια Γερμανία 80 εκατομμυρίων ή μια Γαλλία 70 εκατομμυρίων; Θα ανακτήσουν, μας λένε, την «κυριαρχία» τους. Για να κάνουν τι με αυτήν; Να διαπραγματεύονται χωριστά με την Κίνα για τις πρώτες ύλες; Με τις ΗΠΑ για την άμυνα; Με τους τεχνολογικούς κολοσσούς για την τεχνητή νοημοσύνη; Με την Ινδία για το εμπόριο;Η κυριαρχία δεν είναι σημαία στο δημαρχείο. Είναι η δυνατότητα να αποφασίζεις για τη μοίρα σου.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο της εποχής μας: Μερικές φορές, για να διατηρήσεις την κυριαρχία σου πρέπει να τη μοιραστείς.Η Ευρώπη το έκανε ήδη μία φορά και πέτυχε.Με την ενιαία αγορά. Ο Γερμανός, ο Γάλλος, ο Έλληνας ή ο Ολλανδός δεν έχασαν οικονομική ελευθερία επειδή δημιουργήθηκε μια αγορά εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Κέρδισαν ελευθερία.Τα κεφάλαια, τα προϊόντα, οι υπηρεσίες και οι άνθρωποι απέκτησαν μεγαλύτερο χώρο κίνησης. Αυτό ακριβώς είναι το φιλελεύθερο επιχείρημα υπέρ της ευρωπαϊκής ενοποίησης.Όχι περισσότερες Βρυξέλλες για να αποφασίζουν πόσο νερό θα καταναλώνει το καζανάκι μας.Το αντίθετο».

                                                                               (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Οι άνθρωποι επαναφέρουν μια τραυματική εμπειρία, όχι επειδή την απόλαυσαν, αλλά επειδή ασυνείδητα ελπίζουν ότι αυτή τη φορά θα της δώσουν διαφορετικό τέλος. Ο ψηφοφόρος του 2015 δεν ξαναγυρίζει απαραιτήτως στον Τσίπρα επειδή ξέχασε. Μπορεί να επιστρέφει επειδή θέλει να δικαιώσει αναδρομικά τον εαυτό του. Διότι, αν παραδεχθεί ότι εξαπατήθηκε, πρέπει να παραδεχθεί και ότι εξαπατήθηκε εύκολα. Πολύ πιο βολικό είναι να πει πως «ο Τσίπρας προσπάθησε, αλλά δεν τον άφησαν». 

Έτσι η αποτυχία μετατρέπεται σε ηρωική ήττα, η αυταπάτη σε αγνό όραμα και ο θύτης της ψευδαίσθησης σε θύμα των ξένων. Ο Φρόιντ το έλεγε καταναγκασμό επανάληψης. Οι Έλληνες το λέμε «δεύτερη ευκαιρία». Το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας κάνει τη δουλειά του, πουλάει ό,τι πουλάει, όπως κάθε πωλητής. Το πρόβλημα είναι η αγορά. Μια αγορά που ξεχνά τις ζημιές της είναι καταδικασμένη να τις ξαναπληρώσει, με το ίδιο προϊόν, από τον ίδιο πωλητή, σε νέα συσκευασία».

                                                                                 (Κ. Στούπας-liberal.gr)