Η ερώτηση των πολλών εκατομμυρίων...

 

«Τα καλά νέα είναι ότι η Ελλάδα καλύπτει ένα σημαντικό μέρος των αναγκών της σε ενέργεια από τις ΑΠΕ. Δεν έχουμε πετρέλαιο, αλλά έχουμε αέρα και ήλιο. Σημειώστε ότι είναι φθηνότερο να παράγει κανείς ενέργεια με ανεμογεννήτριες στην Εύβοια απ’ ότι να βγάλει ένα βαρέλι πετρέλαιο από την έρημο στη Σαουδική Αραβία. Τα κακά νέα είναι ότι δεν έχουμε μεγάλες μπαταρίες αποθήκευσης ενέργειας, με αποτέλεσμα να χάνουμε πολύ από το ρεύμα που παράγουμε. Απ’ αυτές τις μπαταρίες, δηλαδή, που έχει η Βουλγαρία.

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Η Ελλάδα παράγει το 42,6% των αναγκών της σε ρεύμα από αιολικά και φωτοβολταϊκά. Η Βουλγαρία περίπου το 21,6%. Η Βουλγαρία πέρασε πέρυσι μέσα από τις μπαταρίες το 3,4% των συνολικών της αναγκών σε ρεύμα, ενώ εμείς μόλις το 0,3%. Την ίδια στιγμή πετάξαμε στα «σκουπίδια» το 3,3% των συνολικών μας αναγκών σε ρεύμα, επειδή δεν μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε την ώρα της παραγωγής του, καθώς το ρεύμα αποθηκεύεται μόνο σε μπαταρίες.

Για να μην σας μπλέκουμε με πολλά νούμερα και τεχνικά. Εμείς είχαμε κάθε λόγο να κάνουμε μεγάλες επενδύσεις σε μπαταρίες, αλλά δεν τις κάναμε. Τις έκαναν οι Βούλγαροι. Έτσι, το μεσημέρι που δεν χρειαζόμαστε τόσο ρεύμα όσο παράγουμε, το στέλνουμε στην Βουλγαρία και οι Βούλγαροι μας το δίνουν και πάλι πίσω το βράδυ που το χρειαζόμαστε. Αυτό το πέρα δώθε έχει ένα κάποιο κόστος…

Εκείνο που με κάνει να σπάω το κεφάλι μου είναι για ποιo λόγο δεν δώσαμε προτεραιότητα στις μπαταρίες. Τι κόλλησε αυτό το project και δεν εξελίχθηκε. Ποιος ήταν εκείνος ο παράγοντας που δεν άφησε να γίνει το προφανές. Για να μην κάνεις το αυτονόητο, συμβαίνουν τρία πράγματα. Είτε ο άνθρωπος που είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη του αντικειμένου δεν κατέχει το άθλημα, είτε κάποιος κερδίζει από την «ολιγωρία», όπως κέρδιζαν κάποιοι επί δεκαετίες από τις ντιζελομηχανές στα νησιά, είτε από καθαρή ανικανότητα. Μπορείτε να κάνετε και συνδυασμούς μεταξύ αυτών των περιπτώσεων.

Και η ερώτηση των πολλών εκατομμυρίων. Είμαι παραγωγός και θέλω να επενδύσω σε μπαταρίες. Μπορώ; Και αν δεν με αφήνουν, επιβάλοντας διαρκώς ρυθμιστικούς περιορισμούς ή όρια ως προς την δυναμικότητα των μπαταριών και άλλα παρόμοια επικαλούμενοι μια ακατάληπτη έννοια του «δημοσίου συμφέροντος», υπάρχει κάποια λογική εξήγηση γι αυτό; Όσο και αν προσπαθώ να την βρω, δεν…»

                          (Απόσπασμα άρθρου του Θ. Μαυρίδη από το liberal.gr)