Απόψεις...

 

«Το πρόβλημα με το Ταμείο Ανάκαμψης είναι ότι δεν είναι δικά μας λεφτά με την παλιά έννοια. Η Κομισιόν ελέγχει ορόσημα, εκταμιεύσεις, παραδοτέα.Αυτό εξηγεί και την αντισυστημικότητα κάποιων ισχυρών επιχειρηματικών κύκλων.  Οι ίδιοι που για δεκαετίες έπαιρναν έργα με ένα τηλεφώνημα δεν έχουν καταλάβει πως οι όροι έχουν αλλάξει απ’ έξω και οι από μέσα όσο και αν το επιθυμούν δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Κάποιοι νομίζουν πως αν ξοδέψουν μερικά εκατομμύρια για ΜΜΕ που δεν τα ξεφυλλίζουνε ή επισκέπτονται ούτε αυτοί που τα γράφουν, θα αποκτήσουν μοχλούς πίεσης για να βάλουν το δάχτυλο στο μέλι. Υπάρχει ένα τμήμα του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου που έχει μια περίεργη, σχεδόν ερωτική, σχέση με την Αριστερά και τα φιλικά της ΜΜΕ(όχι πως η δεξιά είναι καλύτερη). Και όταν το πολιτικό εργαλείο δεν φτάνει, υπάρχει και η κρίση. 

Κάθε δυστύχημα, κάθε πυρκαγιά, κάθε πλημμύρα γίνεται μοχλός πίεσης. Τυμβωρυχία σε νεκρούς και ζωντανούς, με σκοπό όχι τη δικαιοσύνη αλλά την επαναφορά του παλιού καθεστώτος αναθέσεων.  Αν πάρει κάποιος ανταγωνιστής το Αιολικό Πάρκο, χειραγωγούνται ακτιβιστές με πρόσχημα το περιβάλλον  να καθυστερήσουν την υλοποίησή του για χρόνια ή δεκαετίες».

                                                                                  (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Θα μπορούσε το κράτος να κάνει μια καμπάνια για όλες ή τουλάχιστον για τις επικίνδυνες παραϊατρικές μεθόδους και θεραπείες που κυκλοφορούν στην πόλη; Φυσικά και θα μπορούσε, διότι τις γνωρίζει – αν δεν τις γνωρίζει, δεν είναι κράτος, είναι παρωδία. Αλλά δεν την έκανε. Και αμφιβάλλω αν θα την κάνει. Άφησε τους τσαρλατάνους ελεύθερους να λειτουργούν, κάνοντας τυπικούς και προειδοποιημένους ελέγχους. Χωρίς να γνωρίζει η κοινωνία των πολιτών ποιοι είναι, πώς και πού δρουν. Διότι είναι άλλο πράγμα η ομοιοπαθητική, η γιόγκα, το τάι τσι, ή η χειροπρακτική, και άλλο η πλασμαφαίρεση».

                                                                         (Λ. Καστανάς- ATHensvoice)

«Το παλιό «να μάθεις γράμματα για να μη γίνεις σαν εμένα» συμπύκνωσε μια απολύτως ανθρώπινη φιλοδοξία γενεών που γνώρισαν τη φτώχεια, τη σκληρή χειρωνακτική εργασία και τις περιορισμένες δυνατότητες κοινωνικής μετακίνησης. Μέσα του όμως υπήρχε και μια συγκεκριμένη αντίληψη: τα γράμματα ήταν το μέσο για να φύγεις από κάπου και να φτάσεις κάπου αλλού. Αργότερα η διαδρομή απέκτησε συγκεκριμένους σταθμούς: σχολείο, πανεπιστήμιο, πτυχίο, δουλειά, κοινωνική άνοδος. 

Κάποτε τα σχολικά βιβλία καίγονταν τον Ιούνιο, όταν τελείωνε η σχολική χρονιά και μαζί της η υποχρέωση της μελέτης. Τώρα βρέθηκαν στον κάδο τον Σεπτέμβριο, πριν ακόμη προλάβουν οι μαθητές να τα ανοίξουν. Τότε το βιβλίο απαξιωνόταν όταν έπαυε να είναι χρήσιμο. Σήμερα απαξιώνεται πριν ακόμη χρησιμοποιηθεί».

                                                                    (Ξ. Α. Μπρουντζάκης-liberal.gr)

«Οσα συμβαίνουν στην Ελλάδα –και με τα διάφορα «ιατρεία»– δεν συμβαίνουν ούτε από ανικανότητα ούτε από αδιαφορία. Συμβαίνουν από υπολογισμό: Στο Φαρ Ουέστ σκοτωνόταν αβέρτα κόσμος, αλλά έβγαινε και πολύ χρήμα. Η απουσία κανόνων οδηγεί στη μεγιστοποίηση του κέρδους. Η λογική είναι να βγει όσο κέρδος προλαβαίνουμε πριν γίνει η στραβή κι αναγκαστούμε να τα μαζέψουμε. Αν μαζεύονται...»

                                                                           (Μ.Δεδούση –protagon.gr)