Απόψεις...

 

«Σαράντα άνθρωποι περιμένουν στον διάδρομο του δεύτερου ορόφου στο κτίριο 16 των Δικαστηρίων της Ευελπίδων. Γονείς, εκπρόσωποι φορέων, πολίτες που ήρθαν να καταγγείλουν κάτι ή να μάθουν τι απέγινε μια καταγγελία τους. Πίσω από την πόρτα, σε τρία πολύ μικρά γραφεία, τέσσερις εισαγγελείς Ανηλίκων προσπαθούν να κρατήσουν τη σειρά ανάμεσα σε φακέλους στοιβαγμένους σε κάθε διαθέσιμη επιφάνεια. Σε μια γωνιά, ένα κουτί με παιχνίδια. Είναι τα μόνα «εργαλεία» που διαθέτει η Εισαγγελία Ανηλίκων Αθηνών για να υποδεχθεί τα παιδιά που φτάνουν μέχρι εκεί. 

Μέχρι πριν από δύο χρόνια, οι εισαγγελείς του τμήματος, που καλούνταν διαχειριστούν δύσκολες υποθέσεις, όπως αυτή που κατέληξε με τον θάνατο του βρέφους στο διαμέρισμα της οδού Θάσου στην Κυψέλη, ήταν μόλις δύο. Σήμερα είναι τέσσερις και με τη βοήθεια έντεκα υπαλλήλων χειρίζονται τις κοινωνικές υποθέσεις, αλλά και τις ποινικές, τα αυτόφωρα, τις ακροάσεις πολιτών, παιδιών και φορέων, τις ενημερώσεις σχολείων και οργανισμών· διατάσσουν κοινωνικές έρευνες και παιδοψυχιατρικές εκτιμήσεις και εξετάζουν παιδιά χωρίς έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να τα υποδεχθούν, χωρίς κοινωνική λειτουργό να τα προετοιμάσει και χωρίς παιδοψυχολόγο. 

Οι αριθμοί των κοινωνικών φακέλων που ανοίγουν κάθε χρόνο είναι «αμείλικτοι» και καταγράφουν τη συνεχή αύξηση του όγκου των υποθέσεων. Το 2021 άνοιξαν 860 φάκελοι, το 2023 ήταν 1.330, το 2024 1.327, το 2025 έφτασαν στους 1.607, ενώ το 2026 έχουν ήδη ανοίξει 1.080. Οι ενεργοί φάκελοι ξεπερνούν τις 10.000 και περίπου 30 νέες καταγγελίες φτάνουν κάθε ημέρα».

                                                                        (Σ. Σπίγγου-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η υπόθεση Μαζωνάκη (που λόγω υψηλής τηλεθέασης συνεχίζεται ακάθεκτη) ξανάφερε στην επιφάνεια μια παλιά και βολική ελληνική συζήτηση. Μέχρι πού φτάνει η ευθύνη του κράτους και από πού αρχίζει η δική μας; Διότι εσχάτως έχουμε αποκτήσει μια περίεργη αντίληψη για τη ζωή. Κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένας υπουργός, ένας ελεγκτικός μηχανισμός, μια υπηρεσία, ένας νόμος ή έστω ένας θυρωρός που δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Εμείς πάντως αποκλείεται να φταίμε. Εμείς απλώς βρεθήκαμε εκεί. 

Προσωπικά, έχω μια μάλλον παλιομοδίτικη άποψη. Πιστεύω στην προσωπική ευθύνη. Όχι επειδή θεωρώ ότι το κράτος πρέπει να σηκώσει τα χέρια και να πει «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας», αλλά επειδή θεωρώ τον πολίτη ενήλικο. Κι ένας ενήλικος άνθρωπος έχει όχι μόνο δικαιώματα, αλλά και την υποχρέωση να σκέφτεται, να ρωτάει, να αμφιβάλλει, να προσέχει και ενίοτε να λέει όχι.Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε δημόσια δωρεάν παιδεία. Δεν πληρώνουμε σχολεία, δασκάλους και πανεπιστήμια, μόνο για να ξέρουμε πότε έγινε η μάχη του Μαραθώνα. Τα πληρώνουμε και για να βγαίνει από το σχολείο ένας άνθρωπος που μπορεί στοιχειωδώς να κρίνει τι του λένε, ποιος του το λέει και αν αυτό που ακούει στέκει.

Δεν γίνεται όμως να απαιτούμε ταυτόχρονα απόλυτη ελευθερία στις επιλογές μας και απόλυτη απαλλαγή από τις συνέπειές τους. «Εγώ αποφασίζω», αλλά αν η απόφαση βγει στραβή «πού ήταν το κράτος;». Και τα δύο μαζί δεν χωράνε εύκολα.Το κράτος οφείλει να μας προστατεύει από τον απατεώνα. Δεν είναι βέβαιο ότι οφείλει να μας προστατεύει και από τον εαυτό μας. Διότι αλλιώς, στο τέλος, θα καταργήσουμε την προσωπική ευθύνη για να γλιτώσουμε από τα λάθη μας. Και μαζί της θα έχουμε καταργήσει κάτι πολύ πιο πολύτιμο, την ιδιότητα του ενήλικου πολίτη».

                                                                      (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)