Ένα γράμμα από τη Μελβούρνη...

 

Αρκετές φορές λαμβάνουμε ηλεκτρονικές επιστολές από συμπατριώτες μας της Ομογένειας. Τα μέσα άλλωστε σήμερα κάνουν κάτι τέτοιο πολύ εύκολο. Τη στιγμή που κι εσείς διαβάζετε κάποιο θέμα στο ιστολόγιό μας, την ίδια στιγμή το διαβάζουν και Έλληνες που ζουν στην Αμερική, την Αυστραλία ή την  Ευρώπη. Και οι Ηπειρώτες είμαστε πολλοί εκεί έξω. Μια τέτοια επιστολή λάβαμε  τελευταία και έχουμε την εντύπωση ότι πρέπει να τη διαβάσετε κι εσείς, οι αναγνώστες μας, για να δείτε πώς σκέφτονται οι ξενιτεμένοι μας βλέποντας τα ... χάλια μας.     

«Αγαπητοί συμπολίτες,

σας γράφω από τη Μελβούρνη. Άλλοι θα μπορούσαν να σας γράφουν από τη Νέα Υόρκη, το Τορόντο ή το Μόντρεαλ. Δεν έχει σημασία η πόλη. Σημασία έχει πως όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν, η καρδιά μας εξακολουθεί να χτυπάει στα Γιάννενα.   

Κάθε φορά όμως που ανοίγω έναν υπολογιστή και βλέπω φωτογραφίες από τη γενέτειρά μου, νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι. Σκουπίδια στις άκρες των δρόμων. Βανδαλισμοί. Δημόσιοι χώροι παρατημένοι. Δέντρα κομμένα. Πεζοδρόμια αφημένα στην τύχη τους. Έργα εκατομμυρίων που μοιάζουν να σχεδιάστηκαν χωρίς όραμα. Και ύστερα βλέπω μια ολόκληρη πλατεία κλειστή πίσω από λαμαρίνες εδώ και τόσα χρόνια. 

Και αναρωτιέμαι: αυτή είναι η πόλη που άφησα πίσω μου; Εγώ θυμάμαι τα Γιάννενα της νιότης μου και τώρα τι βλέπω; Και ξέρετε τι είναι το πιο παράξενο; Εδώ, στην άλλη άκρη του κόσμου, συναντιόμαστε συχνά με άλλους Ηπειρώτες. Μιλάμε για τον τόπο μας, δείχνουμε φωτογραφίες στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Τους μιλάμε για τη λίμνη, για το νησί, για το κάστρο, για τα βουνά, για τις αναμνήσεις μας.

Και τώρα τι να τους πούμε; Ότι αυτή είναι η πόλη που κάποτε αποκαλούσαμε κόσμημα της Ηπείρου; Εσείς βέβαια βλέπετε καθημερινά όλα αυτά τα απαράδεκτα και ίσως να συνηθίσατε την παρουσία τους. Εμείς όμως βλέπουμε μια φωτογραφία και παγώνουμε. Γι' αυτό σας παρακαλώ να μη δεχθείτε την παρακμή ως κανονικότητα. Μη συνηθίσετε τις εικόνες της εγκατάλειψης. Μη πείτε «έτσι είναι η Ελλάδα». Γιατί η πόλη αυτή αξίζει πολύ περισσότερα. Και γιατί, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε, εξακολουθεί να είναι το σπίτι μας.

Με αγάπη και μεγάλη απογοήτευση,

Ένας Γιαννιώτης της διασποράς

Υ.Γ. Θα μπορούσα να στείλω φωτογραφίες από τη Μελβούρνη αλλά δεν θέλω να σας στεναχωρήσω. Καταλαβαίνετε…»

 

Τις φωτογραφίες τις διαλέξαμε εμείς...