«Δεν κρύβω τις απόψεις μου, όσο αντιδημοφιλείς και αν είναι.Θεωρώ λοιπόν πως δύο από τις πλέον επιτυχημένες περιόδους διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης ήταν αυτές του Κώστα Σημίτη και του Κυριάκου Μητσοτάκη.Η πρώτη, γιατί άφησε στην Ελλάδα τα περισσότερα έργα υποδομής που άφησε ποτέ κυβέρνηση, αλλάζοντας όχι μόνο τη ζωή μας αλλά και την αυτοεκτίμησή μας ως λαού.
Αν συγκρίνει κάποιος τη ζωή στην Αθήνα πριν και μετά το Μετρό, την Αττική Οδό και το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος», θα καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα σε μια χώρα της Βόρειας Αφρικής και μια χώρα της Ευρώπης.Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Σημίτης ήταν απλώς τυχερός, γιατί ολοκλήρωσε έργα που είχαν ξεκινήσει άλλοι. Κάνουν λάθος.
Στην Ελλάδα το πλέον σημαντικό δεν είναι να ξεκινήσεις ένα έργο, αλλά να το ολοκληρώσεις, παρακάμπτοντας τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα συμφέροντα, την κρατική γραφειοκρατία και τη διαφθορά.Κάποιοι αντιλέγουν και φέρνουν ως παράδειγμα τη διαφθορά της περιόδου. Δεν διαφωνώ: η Ελλάδα είναι μια χώρα με υψηλό δείκτη διαφθοράς. Η ποσότητα της διαφθοράς αυξάνεται όταν στη χώρα γίνονται έργα και η οικονομία πάει καλά.
Το 2019 η ανεργία ήταν στο 17%. Σήμερα είναι κάτω από 9%. Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ ξεπερνούσε το 180%, ακούμπησε το 207% στην πανδημία και τώρα κινείται προς το 140%. Σε δυο τρία χρόνια θα είναι χαμηλότερο από της Ιταλίας και της Γαλλίας.Η χώρα πήρε πίσω την επενδυτική βαθμίδα που είχε χάσει το 2010, με ό,τι αυτό σημαίνει για το κόστος δανεισμού κράτους, τραπεζών και επιχειρήσεων.Οι τράπεζες, που το 2015-2019 ήταν φέρετρα με «κόκκινα» δάνεια στο 45%, επέστρεψαν σε μονοψήφια ποσοστά και δίνουν δάνεια και μέρισμα.
Η ανάπτυξη τρέχει σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Το Χρηματιστήριο από «αναδυόμενη» αγορά ξαναγίνεται «ανεπτυγμένη». Οι ξένες άμεσες επενδύσεις έφτασαν σε επίπεδα που δεν είχαμε δει από τα προ κρίσης χρόνια. Τρία διεθνή Hedge Funds εγκαταλείπουν το City του Λονδίνου και επιλέγουν για έδρα την Αθήνα. Αυτό σημαίνει εκατοντάδες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.
Οι εξαγωγές σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο: από 20 δισ. ευρώ πριν από τη χρεοκοπία έχουν φτάσει κοντά στα 50 δισ. ευρώ.Αυτά δεν είναι αντιλήψεις. Είναι νούμερα. Και όποιος τα αποσιωπά δεν διαφωνεί με τον Μητσοτάκη, διαφωνεί με την αριθμητική.Επιπλέον, η εποχή που χρειάζονταν ατέλειωτες ώρες σε ουρές στο Δημόσιο και τις τράπεζες πέρασε: με το e-gov.gr οι περισσότερες δοσοληψίες γίνονται από το σπίτι στο 1/10 του χρόνου.
Δεν αμφιβάλλω πως προκύπτουν προβλήματα, αλλά αποτελούν τις εξαιρέσεις και όχι τον κανόνα.Στην Παιδεία και την Υγεία, δύο από τις χρόνιες πληγές της κοινωνίας, γίνονται φιλότιμες προσπάθειες, οι οποίες αρχίζουν να δείχνουν αποτελέσματα: Ξενόγλωσσα τμήματα στα πανεπιστήμια, μη κρατικά πανεπιστήμια, ξήλωμα της ανομίας των καταλήψεων κ.λπ. Βραχιολάκια παρακολούθησης του χρόνου αναμονής στα επείγοντα των δημόσιων νοσοκομείων, εκατοντάδες ανακαινίσεις χώρων δημόσιας υγείας ανά τη χώρα...
Αμυντικά, η χώρα παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις και εξοπλίζεται έξυπνα και αποδοτικά, σε σημείο να έχει προκαλέσει τον προβληματισμό (για να μην πω νευρικό κλονισμό) όσων αμφισβητούν τα κυριαρχικά της δικαιώματα.Όταν χρειάστηκε, στον Έβρο ανέκοψε την υβριδική εισβολή που σχεδίασε η Τουρκία.
Στη ΝΑ Μεσόγειο, όταν η Τουρκία προσπάθησε να υλοποιήσει τα σχέδιά της, κινητοποίησε όλο τον στόλο για χρονικό διάστημα που λίγα χρόνια νωρίτερα θα μας φαινόταν αδύνατο. Πολλοί μένουν στην «επακούμβηση». Η επιτυχία που προβλημάτισε τους γείτονες ήταν το μέγεθος και η διάρκεια της ελληνικής κινητοποίησης.Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί η υποστήριξη της κυβέρνησης πρέπει να αποδίδεται στην εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπιμοτήτων όταν το ισοζύγιο που παραθέτω είναι σαφώς θετικό.
Το πραγματικό πρόβλημα των επικριτών είναι άλλο, και το καταλαβαίνω απόλυτα.Στην Ελλάδα, για δεκαετίες, η διακυβέρνηση δεν ήταν διαχείριση. Ήταν διανομή. Ερχόσουν στην εξουσία και μοίραζες: διορισμούς, προμήθειες, επιδοτήσεις, «αναπτυξιακούς νόμους» κομμένους στα μέτρα του κουμπάρου. Το ΠΑΣΟΚ το τελειοποίησε, η ΝΔ το μιμήθηκε, ο ΣΥΡΙΖΑ το ονόμασε «ηθικό πλεονέκτημα» και έκανε ακριβώς το ίδιο. Η πίτα ήταν το κράτος και τα μαχαίρια ήταν οι κομματικοί μηχανισμοί.
Όταν λοιπόν ένα τμήμα του συστήματος μένει επτά, οκτώ, δέκα χρόνια χωρίς πρόσβαση στην πίτα, δεν θυμώνει με τις μεταρρυθμίσεις. Θυμώνει με την πείνα. Και τη διαμαρτυρία τη ντύνει με ιδεολογία: «αυταρχισμός», «ολιγαρχία», «κράτος δικαίου». Και κάτι ακόμη, στο οποίο κανείς δεν απαντά: ποια είναι η εναλλακτική;»
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου