Απόψεις...

 

 «Όποιος γεννήθηκε στην Ελλάδα γεννήθηκε σε μια δημοκρατική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σχετικά υψηλό επίπεδο ζωής σε παγκόσμια σύγκριση, ελεύθερες εκλογές, ελευθερία έκφρασης, δημόσια εκπαίδευση και περίθαλψη.Γεννήθηκε με ένα διαβατήριο που του επιτρέπει να σπουδάσει, να εργαστεί και να εγκατασταθεί από τη Λισαβόνα έως το Ελσίνκι χωρίς να παρακαλά κάποιο προξενείο για άδεια.Τα θεωρούμε αυτονόητα επειδή τα βρήκαμε έτοιμα.Δεν είναι.Αν πριν γεννηθεί κάποιος τραβούσε έναν λαχνό, θα μπορούσε να βρεθεί στην Ελβετία ή στη Δανία. Θα μπορούσε όμως να βρεθεί και στο Αφγανιστάν, στο Σουδάν ή σε μία από τις δεκάδες χώρες όπου η φτώχεια, η βία, η διαφθορά και η απουσία θεσμών καθορίζουν τη ζωή πριν ακόμη αυτή αρχίσει.

Ο ελληνικός λαχνός δεν είναι ο πρώτος αριθμός της κληρωτίδας. Είναι όμως αρκετά ψηλά. Πολύ ψηλότερα από τον λήγοντα όπως πιστεύουν πολλοί.Το ξεχνάμε επειδή συγκρινόμαστε μονίμως με όσους βρίσκονται ψηλότερα. Σπάνια κοιτάζουμε προς την άλλη κατεύθυνση.Η ελευθερία έχει λογαριασμό. Το ίδιο η ευημερία. Το ίδιο και η Δημοκρατία.Η Ελλάδα απέχει πολύ από το να είναι η καλύτερη χώρα του κόσμου. Το ζητούμενο είναι να την πλησιάσουμε στις 10-20 χώρες που βρίσκονται μπροστά της. Για να συμβεί, χρειάζεται κάτι περισσότερο από απαιτήσεις.

Μια χώρα δεν είναι ξενοδοχείο και ο πολίτης δεν είναι πελάτης που βαθμολογεί το service στο checkout.Είναι μια σκυταλοδρομία γενεών. Κάτι παραλάβαμε. Κάτι οφείλουμε να προσθέσουμε.Και κάποτε θα κριθούμε όχι μόνο για το «τι έκανε η Ελλάδα για εμάς», αλλά κυρίως για το: «Τι Ελλάδα αφήσαμε εμείς σε αυτούς που έρχονται μετά;»

                                                                                (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Οκτώ μόλις χρόνια μετά την έξοδο μας από τις συνθήκες (και τη δυστυχία) της χρεωκοπίας, έχουμε μεταβληθεί ξανά σε μια κοινωνία μαξιμαλιστικών απαιτήσεων, στην οποία κάθε ορθολογική σκέψη αυτομάτως ενοχοποιείται. Όλοι θέλουν τα πάντα τώρα, απαιτούν τα πάντα τώρα, δικαιούνται τα πάντα τώρα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα αργότερα. Τα θέλουμε όλα και σήμερα.Όποιος τολμήσει να πει «οικονομική πολιτική είναι η διαχείριση πεπερασμένων πόρων», είναι από κυνικός (το επιεικέστερο) μέχρι πουλημένος στον Μητσοτάκη (το πιο συνηθισμένο). 

Τα πατριωτάκια μας δεν θέλουν πρωθυπουργούς και υπουργούς που προσπαθούν να μοιράσουν τρία διαθέσιμα πορτοκάλια σε δέκα νοματαίους που έχουν απλωμένο το χέρι, μια παρέα από μάγους Χουντίνηδες θέλουν που τραβάνε το σεντόνι κι από κάτω αποκαλύπτεται ένα σιντριβάνι από χρυσό, όπως τραγουδούσε και ο συγχωρεμένος ο Σαββόπουλος στο «γεννήθηκα στην Σαλονίκη».Έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ το πράγμα, που προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι ακόμα κι αν ο Μητσοτάκης έδινε προχθές όχι 2,2 δις ευρώ αλλά 22 δις, πάλι τα ίδια θα ακούγαμε. 

Επειδή είμαι παλιός, βλέπω φρικιαστικές ομοιότητες με την δεκαετία 1995-2005, τότε που σιγοψήναμε τη χρεωκοπία μας συνωστισμένοι στα αστακομακαρονάδικα διαμαρτυρόμενοι διαρκώς για την φτώχεια και την ανέχεια που μας δέρνει. Στον ίδιο δρόμο βαδίζουμε συλλογικώς, αυτό έχουμε υιοθετήσει ως εθνικό μας όραμα και δεν υπάρχει κυβέρνηση που θα μπορέσει επί μακρόν να αντισταθεί σ’ αυτό το κλίμα. Θέλει τύπους που υιοθετούν όλα τα «απαιτώ» και τα «δικαιούμαι» στο πολλαπλάσιο. Καταστροφολόγους, συνωμοσιολόγους, αντιευρωπαϊστές, χαοτικούς, γενικολόγους και αοριστολόγους, που σήμερα εκφράζουν το «φέρτα όλα ρε» κι αύριο, την ώρα της καταστροφής, θα ξαναφωνάξουν οργισμένοι «εσείς οι κλέφτες φταίτε». Κι ύστερα θα ορμήσουν να πλουτίσουν από την χρεωκοπία.

Δεν υπάρχει σωτηρία πατριώτες. Ο ορθολογισμός την χάνει τη μάχη στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, που κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία. Όσοι έχετε μετρητά κρατείστε τα, θα σας χρειαστούν. Οι υπόλοιποι, μην πετάτε το μπαγιάτικο ψωμί, καλύτερα να το κάνετε παξιμάδι. Κι εσείς θα το χρειαστείτε».

                                                                              (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)