Γιαννιώτικο Σαλόνι: Ούτε ένας θερινός κινηματογράφος...

 

Και ενώ το Πάρκο Πυρσινέλλα όπως όλα δείχνουν πλησιάζει μετά από συνεχείς παρατάσεις στην ολοκλήρωσή του, υπάρχει μια απουσία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για θερινό κινηματογράφο!  

Σε μια πόλη που κάποτε διέθετε μέχρι και οκτώ θερινούς κινηματογράφους και σήμερα δεν έχει ούτε έναν αλλά κάνει προβολές στους πιο ακατάλληλους χώρους, θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο μεγάλη ανάπλαση θα επιχειρούσε να καλύψει αυτό το πολιτιστικό κενό. Κι αυτό γιατί ένας θερινός κινηματογράφος δεν είναι πολυτέλεια αλλά χώρος συνάντησης με τις οικογένειες που βγαίνουν ένα καλοκαιρινό βράδυ, τα παιδιά που γνωρίζουν τον κινηματογράφο έξω από τις αίθουσες των εμπορικών κέντρων, τις παρέες που μοιράζονται μια ταινία κάτω από τα αστέρια, όπως άλλωστε και φαίνεται από τις αρκετές ελληνικές πόλεις που φροντίζουν να διαθέτουν θερινό κινηματογράφο.

Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν για να αποκτήσει η πόλη έναν νέο πολιτιστικό πυρήνα. Ένας όμορφος θερινός κινηματογράφος  λοιπόν θα συνέδεε το παρόν με μια όμορφη παράδοση που χάθηκε. Και δεν χρειάζεται κάτι υπερβολικό. Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν. 

Όταν όμως η πόλη αναπλάθει το μεγαλύτερο πάρκο της χωρίς να προβλέπει ούτε έναν χώρο για να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια παράλειψη. Μιλάμε για έναν τρόπο σκέψης που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δευτερεύουσα υπόθεση και η απουσία θερινού σινεμά είναι άρνηση του ίδιου του πολιτισμού. 

Πόσω μάλλον όταν δίνει 11 στρέμματα για πάρκα σκύλων(!) αλλά δεν βρίσκει χώρο για ένα μόνιμο θερινό σινεμά. Εκτός κι αν οι θλιβερές προβολές στα παλιά Σφαγεία ανάμεσα στα αυτοκίνητα ή στα Λιθαρίτσια με τους προβολείς να σε τυφλώνουν και το μαγαζί από πάνω να παίζει μουσική, θεωρούνται επίτευγμα!

                            

                           Θερινοί κινηματογράφοι στην Ελλάδα

                                                        ...και στα Γιάννενα

Δυσ-τοπικά... φαινόμενα (2)

 

@ Όποιος «διαταραγμένος» θέλει μπορεί να κολλάει ό,τι του κάνει κέφι τελικά σ΄ αυτή την πόλη και μάλιστα με ρευστή κόλλα σε μεταλλικούς φανοστάτες σε όλο το μήκος μάλιστα του παραλίμνιου! Εδώ κάποιοι μας καλούν να αντισταθούμε για να μην περάσουν τα διπλώματα στο κινητό ανακατεύοντας θεωρίες συνωμοσίας, προφητείες κτλ. Ό,τι και με τις ανεμογεννήτριες ένα πράγμα…

Καλώδια σε κοινή θέα (και πόσο επικίνδυνα), φωτιστικά που γέρνουν και βέβαια τα μοναδικής αισθητικής αόρατα γλυπτά που διαφημίζουν την κουλτούρα μας... στη θέση τους. Ο κ. Παπαγιάννης που δημιουργεί κάθε χρόνο νέα γλυπτά στο Ελληνικό θα ήταν σίγουρα χαρούμενος αν του επιτρεπόταν να τοποθετήσει κάποια γλυπτά στο πάρκο Κατσάρη αλλά πώς να διώξεις τα αριστουργήματα της φωτογραφίας...   

@ Λίγο παρακάτω αφίσες της Πάολα για συναυλία στα …Γρεβενά. Είπαμε, όποιος θέλει ό,τι θέλει. Άλλωστε εδώ ξέρουν ότι δεν θα τις αγγίξει κανείς για τα επόμενα δυο τρία χρόνια...   

@ Kάδοι γεμάτοι (άλλοι στέκονται όρθιοι με... πέτρες) ενώ υπάλληλοι του Δήμου (άλλοι χωρίς καν τα χαρακτηριστικά γιλέκα λες και βγήκαν από το γειτονικό σπίτι)... αραχτοί στα παγκάκια κι ας κοντεύει μεσημέρι. Παντού στον κόσμο, μέχρι τις οκτώ έχει ολοκληρωθεί το πρωινό πέρασμα, εδώ τότε αρχίζει μάλλον.  

@ Ως γνωστόν τα πεζοδρόμια  πρέπει να βρίσκονται μόνο από τη μια μεριά του δρόμου, από την άλλη… κακώς υπάρχουν. Γι’ αυτό κι εμείς τα αφήνουμε στη μοίρα τους. Κι ό,τι πέφτει, μένει ως έχει...

@ Μ’ αυτά τα μίζερα κλαδάκια για δέντρα θα αναπληρώσει η Δημοτική αρχή τα κομμένα πλατάνια; Άσε που απ' ό,τι φαίνεται υπάρχουν κι άλλα που έχουν στεγνώσει αλλά μέχρι να αποφασίσουν τι θα κάνουν, θα θρηνήσουμε και τα  επόμενα.

@ Φρεάτια σε όλες τις μορφές - με πλάκα πεζοδρομίου πάνω τους, χωρίς πλάκα, βυθισμένα στο χώμα κτλ. Τι τα θέλουμε άλλωστε;

 

Σκάλες ...με χρώμα

Πόσο διαφορετικές θα έδειχναν οι σκάλες στα Λακκώματα αν κάποιος φορέας (δημόσιος, εθελοντικός, καλλιτεχνικός...) τις ζωγράφιζε, όπως κάνουν πια σε πολλά σημεία του πλανήτη και μάλιστα σε χώρες που εμείς -κακώς- τις θεωρούμε τριτοκοσμικές ενώ τη χάρη την έχουμε πολλές φορές οι ίδιοι.

                                                 

                              Οι σκάλες ...όπως είναι σήμερα

                      

                    ...και όπως θα μπορούσαν να είναι 

Εικαστική (!) παρέμβαση...

Ισως η βάρκα που βρίσκεται στην πλατεία Μαβίλη να  αποτελέσει μια εορταστική εικαστική παρέμβαση. Δεν το γνωρίζουμε. Όπως και να’ χει όμως το πράγμα, όταν μένει εκεί για μέρες και μάλιστα στην κατάσταση που βρίσκεται, το μόνο που κάνει είναι να δυσφημεί την πόλη και τους δημότες της. Όποιος είχε τη φαεινή ιδέα, πήγε άραγε και λίγο παραπέρα να δει πως οργανώνουν άλλες πόλεις τις δράσεις για τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο ή απλώς αυτοσχεδίασε αφήνοντας μια βάρκα στο μέσον μιας πλατείας, έτσι για να υπάρχει;

Τέχνη, υπεράνω προσδοκιών...

Επιτέλους, ας αφαιρέσει κάποιος αυτό το άθλιο πράγμα από το πάρκο Κατσάρη. Είναι ντροπή για την πόλη να υπάρχει εκεί χρόνια τώρα σ' αυτή την κατάσταση. 

Χιλιάδες μάτια καθημερινά το βλέπουν και αντιλαμβάνονται ότι αυτό ΔΕΝ είναι πολιτισμός. Υπάρχουν γλύπτες στην πόλη και γλυπτά που θα μπορούσαν να γίνουν δωρεά στον Δήμο για να μην πούμε για πινελιές τέχνης που συναντά  κανείς όλο και πιο συχνά στις σύγχρονες πόλεις και από εδώ απουσιάζουν εντελώς. 

Εκτός και αν αυτό το πράγμα θεωρείται από τους υπεύθυνους φορείς τέχνη που αξίζει να βλέπει κανείς καθημερινά .Τότε... και εις ανώτερα.

 

                 Δίπλα του θαυμάζει κανείς και μια ακόμη διάσταση της τέχνης...

 

 

                        Όχι, τα παρακάτω έργα μην τα ψάξετε στην πόλη μας...