Απόψεις...

 

«Δεν περίμενα να δω την Οδύσσεια που διάβασα και συνεχίζω να διαβάζω. Δεν είμαι αφελής. Ξέρω ότι η γλώσσα του κινηματογράφου είναι διαφορετική από τους στίχους του Ομήρου. Ομως δεν μπορώ να μη σκεφτώ αν η ταινία του Νόλαν είναι η Οδύσσεια. Αν, δηλαδή, πέρα από όλες τις παρεμβάσεις μένει κάτι από το πνεύμα του έπους. Οτι το σύμβολο του δυτικού πολιτισμού κατόρθωσε ό,τι κατόρθωσε επειδή τον τιμώρησαν οι θεοί του. Εμείς είμαστε εξοικειωμένοι με την αντίληψη. Το ποίημα του Καβάφη μοιάζει να θέλει να τον παρηγορήσει, εξηγώντας του ότι όλα τα βάσανά του είναι ο πλούτος της ζωής του. 

Δεν ξέρω αν αυτήν την ιδέα μπορεί να τη χωνέψει η μετανεωτερικότητα. Και γι’ αυτό λείπει εντελώς απ’ την ταινία του Νόλαν. Η οποία θέτει ένα ερώτημα: Εως πού και πόσο μπορούν να μεταμορφωθούν αυτά τα έργα χωρίς να χάσουν τη σπονδυλική τους στήλη; Και όταν η εκπαίδευση τα έχει περιθωριοποιήσει, πόσοι μπορούν να κρίνουν την ταυτότητά τους; Πάντως, αυτό με το ταξίδι προς τη Δύση, με το οποίο κλείνει η ταινία, ακόμη προσπαθώ να το καταλάβω».

                                                 (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Οι διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ για τις προκλήσεις στην αγορά εργασίας, ειδικά για τους νέους, είναι μία χρήσιμη προειδοποίηση. Οσο και αν κάποιοι δείκτες έχουν βελτιωθεί, η χώρα έχει μείνει πίσω και σε κάποιες περιπτώσεις η πραγματική συνθήκη είναι τελικά χειρότερη από εκείνη του 2019 ».

                                                                     (Α. Κωβαίος- prοtagon.gr)

«Φοβάμαι ότι η φιλοζωία στην Ελλάδα αγγίζει επικίνδυνα την κρίσιμη μάζα της. Πρώτα ήταν τα εξοντωτικά διοικητικά πρόστιμα που δεν πληρώνονται ποτέ – αλλά παίζουν ψηλά στα δελτία και στα σόσιαλ μίντια, προσφέροντας πεδίο επίδειξης αρετής σε μια φαρισαϊκή πολιτεία που δεν δίνει δεκάρα για τα ζώα, αδέσποτα ή όχι. 

Ακολούθησε το πλήθος περιστατικών με σκυλιά που κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα ή ξεφεύγουν από τα ανίκανα αφεντικά τους και κατασπαράζουν παιδιά, μεγάλους ανθρώπους και άλλα ζώα – με τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών να συνοδεύεται σχεδόν υποχρεωτικά από τον αντίποδα εκδηλώσεων αλληλεγγύης για «το καημένο το ζώο». 

Χωρίς καμία αίσθηση χρονισμού, οι φιλόζωοι που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με τον έλεγχο των ασύδοτων σκυλομπαμπάδων θεωρούν σκόπιμο να ρίξουν λάδι στη φωτιά όταν κάποιος αγωνιά ακόμη πάνω από το κρεβάτι του νοσοκομείου ή θρηνεί έναν δικό του άνθρωπο. […] 

Δεν θα κουραστώ να το λέω. Η φιλοζωία δεν είναι υποχρέωση. Ούτε και θα γίνει ποτέ, όσο κι αν ωρύονται οι ψυχικά διαταραγμένοι ζωοαμύντορες. Η φιλοζωία είναι προνόμιο ψυχικού μεγαλείου. Και επειδή από προνόμιο κάποιοι πάνε να τη μετατρέψουν σε ποινή και καταδίκη, αφήστε, παιδιά, μη βοηθάτε άλλο. Καλά τα καταφέρναμε τόσα χρόνια και μόνοι μας».

                                                         (Γ. Φραντζεσκάκης- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)