Απόψεις...

 

«Οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τουρκικά εναέρια μέσα επανέρχεται ως πρακτική, καθώς πάνω από το Αιγαίο καταγράφεται από την αρχή του έτους, και τους δύο τελευταίους μήνες ακόμη εντονότερα, μια τάση αύξησής τους, ενώ νέο στοιχείο αποτελεί πλέον το ότι αυτές δεν γίνονται κατά κύριο λόγο από μαχητικά αεροσκάφη, αλλά από UAV διαφόρων τύπων. Επί της ουσίας η Αγκυρα υιοθετεί τη λογική των φθηνών παραβιάσεων με μηδενικό ρίσκο, υποχρεώνοντας την Αθήνα σε επικίνδυνες αναχαιτίσεις με υψηλό, μάλιστα, οικονομικό κόστος. 

Το κόστος ενός μαχητικού F-16 που θα απογειωθεί για μια αποστολή αναγνώρισης και αναχαίτισης ανέρχεται σε περίπου 20.000 ευρώ ανά ώρα πτήσης, ενώ το ανάλογο τίμημα για ένα Bayraktar που παραβιάζει τον εθνικό εναέριο χώρο μπορεί να είναι και δέκα φορές μικρότερο, και μάλιστα χωρίς κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή».

                                                                        (Β. Νέδος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Στον Εχθρό του Λαού του Ίψεν, ο γιατρός Στόκμαν ανακαλύπτει μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να ακούσει. Και όσο περισσότερο επιμένει να την πει, τόσο περισσότερο μένει μόνος. Όχι επειδή έχει άδικο, αλλά επειδή η αλήθεια του είναι άβολη. Επειδή απαιτεί από τους άλλους να αλλάξουν. 

Ο Μάνος υπήρξε ο πολιτικός της άβολης αλήθειας. Έβλεπε συχνά μακρύτερα από τους άλλους και είχε το ελάττωμα –για μένα, το χάρισμα– να λέει αυτό, το οποίο έβλεπε χωρίς να υπολογίζει εάν ήταν δημοφιλές ή όχι. Πολλά από όσα πολέμησε να γίνουν χαρακτηρίστηκαν αρχικά ακραία, επικίνδυνα ή ανεφάρμοστα. Ύστερα εφαρμόστηκαν. Και στο τέλος έγιναν τόσο αυτονόητα, ώστε ξεχάσαμε ποιος χρειάστηκε πρώτος να συγκρουστεί γι’ αυτά.

Και καθώς κοιτάζω την Ελλάδα γύρω μας, σκέφτομαι ότι ο καλύτερος αποχαιρετισμός στον Στέφανο Μάνο βρίσκεται ήδη εκεί. Στην Πλάκα. Στους πεζόδρομους της Αθήνας. Στους παραδοσιακούς οικισμούς της χώρας. Στο Μετρό. Στην Αττική Οδό. Στη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Ακόμη και στο κινητό τηλέφωνο που κρατάμε στο χέρι μας».

                                                                   (Τ.Ι. Αβραντίνης-protagon.gr)

«Το εντυπωσιακό στην επίθεση που δέχθηκε η κ. Λατινοπούλου από ομάδα της ευάλωτης κοινωνικής ομάδας δεν είναι το ίδιο το γεγονός. Ισως να μην είναι και το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησαν οι επιτιθέμενοι και το οποίο αποδεικνύει ότι υπάρχει μια χυδαιότητα που αν τη χαρακτηρίσεις σεξιστική, απλώς την υποβαθμίζεις. Μάλλον γι’ αυτό δεν αντέδρασαν όσοι με τις ευαίσθητες κοινωνικές τους κεραίες μυρίζονται τον σεξισμό από μακριά και αντιμετωπίζουν με τα κατάλληλα σπρέι τη δυσοσμία του. 

Το εντυπωσιακό είναι ότι στο λιμάνι της Τήνου, δύο γυναίκες προπηλακίζονται από κάτι αγριάνθρωπους και κανείς από τους παρευρισκομένους δεν παρεμβαίνει για να τις προστατεύσει. Οπως λέει το ρεπορτάζ, ο φύλαρχος των αγριανθρώπων θα χειροδικούσε και εναντίον τους αν κάποιος από τους ομοφύλους του δεν τον συγκρατούσε. 

Εντυπωσιακή είναι στην υπόθεση και η στάση των αρχών. Πρόκειται για το Λιμενικό Σώμα, το οποίο με δύο ολόκληρους εκπροσώπους του παρενέβη για να αποκαταστήσει την τάξη. Σε τόνο αυστηρό συνέστησαν στους εμπλεκομένους να μην τσακώνονται και αποχώρησαν. Προφανώς οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν ότι η κ. Λατινοπούλου δεν τσακωνόταν με τον ευάλωτο συμπολίτη μας, απλώς αυτός την έβριζε χυδαία.

Διάβασα ότι η ίδια έκανε αναφορά στο αστυνομικό τμήμα Ραφήνας, όμως δεν έμαθα τίποτε για την τύχη της. Το να αποκαλέσεις κάποιον «γύφτο» ή «τσιγγάνο» δεν αποτελεί απαραιτήτως ύβρι. Εξάλλου και τα μέλη των διαφόρων φυλών έτσι αυτοχαρακτηρίζονται. Δεν είναι όλοι Ρομά».

                                                          (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)