Απόψεις...

 

«Λίγες χώρες έχουν αναγάγει σε τηλεοπτικό προϊόν τις μηνιαίες πολιτικές δημοσκοπήσεις και τις πολύωρες ζωντανές μεταδόσεις δασικών πυρκαγιών. Και αν για τις πρώτες υπάρχουν «πελάτες» (κόμματα, κανάλια, ιστοσελίδες κ.λπ.) αναρωτιέμαι για το κοινό των δεύτερων.Το πρόσχημα είναι, φυσικά, η ενημέρωση των πολιτών. Υπάρχουν πολίτες που έχουν δικούς τους ή περιουσία στον τόπο της φωτιάς και θέλουν να πληροφορηθούν για την εξέλιξη της πυρκαγιάς. 

Σε αυτό το σημείο συναινούμε στην υπόθεση ότι οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στη μειοψηφία του 1% των Ελλήνων που δεν διαθέτουν κινητό τηλέφωνο. Επομένως –υποθέτουμε πάντα ότι– σε έναν κόσμο όπου κατά μέσον όρο περνάμε δύο ώρες και 11 λεπτά μπροστά σε κάποια οθόνη, η έσχατη πηγή ενημέρωσης είναι η τηλεόραση. Οφείλει, επομένως, η τηλεόραση –κατά βάσιν, η δημόσια, θα προσθέταμε εμείς– να διαδραματίσει τον κοινωνικό της ρόλο: να ενημερώσει, να καλύψει ένα μείζον γεγονός εκτάκτου ανάγκης, που απειλεί ανθρώπινες ζωές, πολύτιμα οικοσυστήματα και περιουσίες. 

Οταν οι φωτιές μετατρέπονται σε «θέαμα», η καταστροφή κανονικοποιείται και η παραίτηση παραμονεύει. Η ζωντανή τηλεόραση δεν αντέχει τα κενά. Δεν μπορεί να λες τα ίδια πράγματα επί μισή ώρα, όταν στο πεδίο δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική εξέλιξη. Χρειάζεται να τροφοδοτήσεις το προϊόν με αυτό που έχεις «υποσχεθεί»: ένταση, δράμα, λεκτικές υπερβολές. Οι ίδιοι οι ρεπόρτερ, αποκαμωμένοι ύστερα από ατελείωτες ώρες στον αέρα, καλούνται να περιγράψουν ξανά και ξανά το ίδιο γεγονός, να γεμίσουν τον τηλεοπτικό χρόνο, να μιλήσουν ακόμη και όταν δεν υπάρχει κάτι καινούργιο να προσθέσουν. Κι εκεί βρίσκουν χώρο η κοινοτοπία και η εκδραμάτιση».

                                                                (Δ. Ρηγόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Το γαλλικό υπουργείο Παιδείας αποφάσισε ότι τα ορθογραφικά λάθη θα υπολογίζονται σε όλα τα μαθήματα του Μπακαλορεά – των απολυτηρίων εξετάσεων. Η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση της προοδευτικής κοινότητας των εκπαιδευτικών, οι οποίοι, συνεπικουρούμενοι και από διάφορες γλωσσολογικές θεωρίες, θεωρούν το μέτρο συντηρητικό. Εισάγει, ισχυρίζονται, μία ακόμη αξιακή παράμετρο στη μαθητική κοινότητα, η οποία διαχωρίζει τους «ικανούς» από τους «ανίκανους». Αυτοί, βέβαια, οι οπαδοί της ισότητας δεν σκέφτονται ότι έτσι δημιουργούνται δύο διακριτές τάξεις πολιτών, αυτοί που μπορούν να εκφράσουν οργανωμένα και πειθαρχημένη τη σκέψη τους και αυτοί που την παραδίδουν στις παρορμήσεις της άγνοιάς τους. 

Ως γνωστόν, παρ’ ημίν καταλογίζονται τα λάθη στην έκθεση, στα αρχαία, ώς ένα σημείο στην Ιστορία, όμως δεν υπολογίζονται στη βιολογία, στη φυσική ή στα μαθηματικά. Oπως μου είπε φίλη εκπαιδευτικός, σε αυτούς τους τομείς είναι δύσκολο να βρεθούν διορθωτές που θα εντοπίζουν τα ορθογραφικά λάθη. Αυτό σημαίνει ότι ο γιατρός ή ο μαθηματικός δικαιούται να είναι ανελλήνιστος. Η ορθογραφία είναι εξίσου σημαντική με τη σύνταξη στη γραφή. Και θα πρέπει να ξεχάσουμε όλες τις προοδευτικές μπούρδες των τελευταίων δεκαετιών που μας οδήγησαν στη σημερινή αγλωσσία, όπου ούτε να μιλήσουμε σωστά μπορούμε ούτε να γράψουμε σωστά».

                                                          (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)