Σε μια χώρα που γερνάει με ταχείς ρυθμούς και αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα δημογραφικά προβλήματα στην Ευρώπη, θα περίμενε κανείς οι δημόσιοι χώροι να σχεδιάζονται πρωτίστως με επίκεντρο τα παιδιά, τις οικογένειες και τη νεολαία.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν χρειάζονται
υποδομές για τα κατοικίδια. Σημαίνει όμως ότι οι προτεραιότητες οφείλουν να
αντανακλούν και τις ανάγκες του μέλλοντος της κοινωνίας. Και οι κοινωνίες κρίνονται
από το αν δημιουργούν πόλεις στις οποίες αξίζει να μεγαλώνουν παιδιά. Αν κρίνουμε μάλιστα από τις παιδικές χαρές στην πόλη μας
αυτό αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο ζητούμενο αφού οι περισσότερες είναι σε άθλια
κατάσταση.
Έτσι το ερώτημα είναι: μήπως, σιγά σιγά, επενδύουμε
περισσότερο στο κατοικίδιο παρά στο παιδί; Γιατί με τους ρυθμούς που
εξελίσσονται τα πράγματα, τα σκυλιά έχουν ήδη αποκτήσει πάρκα, γενέθλια, camp,
ξενοδοχεία, κομμωτήρια και άλλες …ειδικές υπηρεσίες.
Όταν όμως όπως διαβάζουμε στο πάρκο Πυρσιννέλλα (Γιαννιώτικο
Σαλόνι) έχουν δοθεί 11 ολόκληρα στρέμματα για πάρκα σκύλων (με
τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές) ενώ για άθληση δόθηκαν μόνο 4 στρέμματα και
για τα παιδιά μια μικρή μπετονένια παιδική χαρά τι πρέπει να υποθέσουμε;
Το ερώτημα βεβαίως δεν είναι αν χρειάζονται χώροι για κατοικίδια. Χρειάζονται αν και δεν είναι σίγουρο ότι οι ιδιοκτήτες τους θα τα κατευθύνουν εκεί καθότι όταν τα σκυλιά βρίσκονται μεταξύ τους τα πράγματα δεν είναι και τόσο …ευχάριστα. Πολύ φοβόμαστε ότι και πάλι θα κυκλοφορούν και θα αφοδεύουν εντός του πάρκου ενώ φυσικά οι έλεγχοι για ηλεκτρονική σήμανση θα είναι ανύπαρκτοι, όπως είναι και τώρα. Κι ας είμαστε μια πόλη με εκατοντάδες αδέσποτα και συνεχείς επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες.
Το Πάρκο Πυρσινέλλα θα μπορούσε να γίνει το πάρκο των παιδιών, της άθλησης, του πολιτισμού και της φύσης. Αντ' αυτού, το σχέδιο δίνει 11 ολόκληρα στρέμματα σε πάρκα σκύλων με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές και μόλις 4 στρέμματα στην άθληση. Α! και μια μικρή τσιμεντένια παιδική χαρά για τα παιδιά.
Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιος σχεδίασε αυτές τις προτεραιότητες για το μεγαλύτερο
πάρκο της πόλης. Αυτή θα έπρεπε να είναι η ιεράρχηση των αναγκών σε ένα
μητροπολιτικό πάρκο;
Οι προτεραιότητες μιλούν από μόνες τους και εξοργίζουν…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου