ΠΑΣ Γιάννινα και χουλιγκανισμός...

 

Κάθε φορά που ο ΠΑΣ περνάει μια δύσκολη στιγμή, ξεκινά το ίδιο έργο. Επικές ανακοινώσεις. Βαρύγδουπες δηλώσεις. Δάκρυα για την «τραγωδία της Ηπείρου». Λες και κατέρρευσε η οικονομία, λες και χάθηκε η λίμνη, λες και έσβησε η ιστορία του τόπου. Όχι, φίλοι μας και συμπατριώτες. Δεν πάει έτσι. 

Ο ΠΑΣ είναι μια ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα. Πολύ σημαντική. Με κόσμο, παράδοση και κάποιες -ας πούμε- ένδοξες στιγμές. Η Ήπειρος όμως δεν είναι ο ΠΑΣ. Ούτε τα Γιάννενα είναι ο ΠΑΣ. Είναι ένας τόπος με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, με ιστορία, πολιτισμό, πανεπιστήμιο, επιχειρήσεις, τουρισμό και προοπτικές. Ο ΠΑΣ είναι ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η Ήπειρος.

Και όσοι σήμερα μιλούν για «πληγωμένη πόλη» λόγω του υποβιβασμού στην Τρίτη Κατηγορία  πού ήταν όταν η πόλη ολόκληρη γέμιζε συνθήματα, μουντζούρες και βανδαλισμούς; Πού ήταν όταν δημόσια κτίρια, ιστορικά μνημεία, τοίχοι, πινακίδες και αρχιτεκτονικά αριστουργήματα βάφονταν με τα χρώματα της οπαδικής αντιπαράθεσης; Μέχρι και στις οβίρες του Παπίγκου έφτασε η ευφυία  και έβαψαν τις λαμαρίνες του δρόμου με το ευφυέστατο «ΠΑΣ 7». 

Πότε όμως είδαμε μια πανστρατιά φορέων και θεσμών που να λέει ότι η πόλη αξίζει περισσότερο από τα σπρέι και τις υπογραφές των χούλιγκαν; Πότε  η ίδια η ομάδα ως θεσμός η οι επίσημη αυτοδιοίκηση κατέταξε τους χούλιγκαν στην κατηγορία των νεοβάνδαλων; Ποτέ… Ίσα ίσα που τους έδωσαν ολόκληρα πάρκα όπως του Κατσάρη ή το Άλσος για να βγάλουν σε μόνιμη πια βάση τα απωθημένα τους.  Ποιος θα ζητήσει συγγνώμη για την εικόνα μιας πόλης που αντιμετωπίζεται σαν τετράδιο οπαδικών συνθημάτων; Ή μήπως αυτά τα θεωρούν... «ποδοσφαιρικό πολιτισμό»;

Η πραγματική αγάπη για μια ομάδα φαίνεται όταν την ακολουθείς στο γήπεδο, όταν τη στηρίζεις οικονομικά, όταν τη βοηθάς να σταθεί ξανά στα πόδια της. Όχι όταν θεωρείς ότι επειδή τη στηρίζεις, δικαιούσαι να αφήνεις το βρώμικο αποτύπωμά σου σε κάθε δημόσιο και ιδιωτικό τοίχο, σε κάθε πινακίδα, ΚΑΦΑΟ, πεζοδρόμιο, τοιχίο κτλ. Αν ήξεραν λίγο τοπική ιστορία οι χουλιγκάνοι δεν θα λέρωναν την ίδια την ιστορία τους. Εκτός κι αν έχουν  φτάσει σε τέτοιο βαθμό διαστροφής.  

Η ζωή είναι η οικογένειά μας, η δουλειά μας, τα παιδιά μας, η υγεία μας, οι φίλοι μας, η πόλη στην οποία ζούμε, ο πολιτισμός μας, η Ήπειρος. Ο  ΠΑΣ μπορεί να είναι ένα κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων -  και δικό μας επίσης. Δεν είναι όμως η ζωή μας όλη. Και κυρίως, δεν είναι πάνω από την ίδια την πόλη.

Η ευθύνη βεβαίως για όλη την κατάσταση βαραίνει και τις τοπικές και κρατικές αρχές που δεν είδαμε να τους απασχόλησε ιδιαίτερα η εικόνα της πόλης ως αποτέλεσμα των συχνών βανδαλισμών. Ούτε τις ηγεσίες της ίδιας της ομάδας, ούτε καν της τελευταίας με τον κ. Σιόντη επικεφαλής. Δεν είπε κανείς ότι «δεν θέλουμε να χρησιμοποιούν το όνομα της ομάδας εκείνοι που καταστρέφουν την ίδια τους την πόλη». Γιατί άλλο ο ΠΑΣ Γιάννινα και άλλο οι χουλιγκάνοι που λένε ότι είναι ΠΑΣ Γιάννινα. 

Πόσα πρόστιμα πλήρωσε η ίδια η ομάδα επειδή οι χουλιγκάνοι άναβαν καπνογόνα και πετούσαν αντικείμενα εντός του γηπέδου εκείνοι που τους αρέσει να αποκαλούνται οπαδοί, ενώ στην ουσία είναι «εχθροί» της ίδιας της ομάδας τους;

Ας αναλάβουν λοιπόν όλοι τις ευθύνες τους οι ιθύνοντες γιατί φαίνεται ότι ο χουλιγκανισμός βρήκε γερό έδαφος στην πόλη μας, δεδομένης και της αδιαφορίας των θεσμών. Και τώρα που η ομάδα θα αγωνίζεται στις μικρές κατηγορίες είναι ευκαιρία να καθαρίσει και από αυτό το απόστημα και να γίνει μια ομάδα που θα έχει αρχές - εντός και εκτός γηπέδου.

Και ας μην ξεχνάμε ότι η πόλη διαθέτει και άλλα αθλήματα, στα οποία οι τοπικές ομάδες διαπρέπουν. Ο ΝΟΙ στην κωπηλασία είναι υπερ-πρωταθλητής Ελλάδος για πολλοστή φορά, το μπάσκετ ανδρών με τον Βίκο είναι στην Α΄ κατηγορία όπως και εκείνο των γυναικών. Και χρειάζονται αυτές οι ομάδες φιλαθλητική και όχι χουλιγκανική στήριξη.  

Αν λοιπόν αγαπάμε πραγματικά τον τόπο μας, ας σταματήσουμε να τον χρησιμοποιούμε ως σκηνικό για οπαδικές υπερβολές. Γιατί η πόλη μας- τα Γιάννενα-  θα υπάρχουν και μετά από κάθε άνοδο και μετά από κάθε υποβιβασμό της τοπικής ομάδας ποδοσφαίρου. Το ερώτημα είναι σε τι κατάσταση θα τα έχουμε αφήσει.

Παρακάτω ελάχιστα από τα τελευταία «επιτεύγματα» των χουλιγκάνων: