Πανεπιστημιακή Σχολή... νεοβανδάλων

 

Βαθιά θλίψη και αποτροπιασμό προκαλεί η τραγική εικόνα απόλυτης απαξίωσης και βανδαλισμού που παρουσιάζει το ιστορικό κτίριο της Παπαζογλείου Υφαντικής Σχολής στο κέντρο των Ιωαννίνων, το οποίο τελεί υπό τη διαχείριση και την αποκλειστική ευθύνη του Παν/μίου Ιωαννίνων. 

Και φυσικά, η τετριμμένη δικαιολογία ότι το κτίριο «έχει καθαριστεί στο παρελθόν, αλλά οι βάνδαλοι το ξαναλερώνουν» δεν αποτελεί ελαφρυντικό, αλλά μια ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας και θεσμικής ανικανότητας από την πλευρά των πρυτανικών αρχών να προστατεύσουν τη δημόσια περιουσία. Αλλά και η δικαιολογία της «πανεπιστημιακής ελευθερίας» ή της «έλλειψης κονδυλίων» έχει πλέον καταρρεύσει με κρότο.

Το να βάφεται όμως ένα κτίριο και στη συνέχεια να εγκαταλείπεται απροστάτευτο στο έλεος του καθενός, αποτελεί προκλητική σπατάλη δημόσιου χρήματος και κοροϊδία των πολιτών. Η παθητική αποδοχή αυτής της κατάστασης ισοδυναμεί με συνθηκολόγηση απέναντι στη θρασύτητα της μουτζούρας.

Και είναι τουλάχιστον οξύμωρο το κτίριο αυτό να στεγάζει το Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών όπου υποτίθεται ότι οι φοιτητές διδάσκονται την αισθητική και τον σεβασμό στα μνημεία ενώ στην πράξη, περνώντας την πόρτα του  εκπέμπει μόνο παρακμή, ιδρυματική παραίτηση και ανεκτικότητα στον βανδαλισμό.

Η προστασία όμως ενός μνημείου και μάλιστα στο κέντρο της πόλης δεν επιτυγχάνεται με ευχολόγια. Αν ήθελαν οι υπεύθυνοι θα μπορούσαν  να εφαρμόσουν αντι-γκράφιτι προστασία  σε όλες τις επιφάνειες, ώστε οποιοδήποτε νέο σύνθημα να αφαιρείται άμεσα  με απλό νερό. Να τοποθετήσουν ισχυρό, αποτρεπτικό αρχιτεκτονικό φωτισμό που θα εκμηδένιζε τα σκοτεινά σημεία γύρω από το κτίριο κατά τις νυχτερινές ώρες. Και φυσικά να τοποθετήσουν συστήματα  επιτήρησης του περιβάλλοντος χώρου. Αν το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αδυνατεί να περιφρουρήσει ένα από τα πιο εμβληματικά νεοκλασικά κτήρια της πόλης, τότε έχει αποτύχει παταγωδώς στον θεμελιώδη ρόλο του ως φάρος πολιτισμού και παιδείας.

Και είναι πραγματικά σοκαριστικό το γεγονός ότι φοιτητές Αρχιτεκτονικής, άνθρωποι δηλαδή που σπουδάζουν την επιστήμη της δομικής αισθητικής, του σχεδιασμού και της προστασίας των κτιρίων, επιδεικνύουν τέτοια απάθεια, ωχαδερφισμό και πλήρη εξοικείωση με τη μιζέρια. Αντί το κτίριο ν' αποτελεί γι' αυτούς ένα «ζωντανό εργαστήριο» σεβασμού και αποκατάστασης της πολιτιστικής κληρονομιάς, έχει μετατραπεί σε ένα σκηνικό παρακμής το οποίο απλώς ανέχονται και «απολαμβάνουν» πίνοντας τον καφέ τους απέξω. 

Όταν οι ίδιοι οι αυριανοί επιστήμονες που θα κληθούν να διαμορφώσουν την αισθητική των πόλεών μας δεν ενοχλούνται από αυτό το χάλι, τότε το πρόβλημα δεν είναι πλέον απλώς μερικοί βάνδαλοι με σπρέι· είναι βαθύτατα παιδευτικό, κοινωνικό και ηθικό. Κι αυτό είναι το χειρότερο...

Σημ. - Τον επάνω όροφο δεν τον φτάνουν εύκολα γι' αυτό και μοιάζει τόσο... απεριποίητος. Αλλά πού ξέρετε; Μπορεί να βάλουν σκαλωσιά. Τι αρχιτέκτονες θα γίνουν άλλωστε...