Απόψεις...

 

«Τον Αύγουστο του 2023 γράφτηκε ένα άρθρο με αφορμή την εικόνα των φουσκωτών στο δημοτικό συμβούλιο της Ρόδου. Τα «παιδιά», μια ομάδα φουσκωτών, έκανε απλά αισθητή την παρουσία της στη διάρκεια της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου της Ρόδου, όπου θα συζητούσαν για τις ομπρέλες στην παραλία του Καζίνο της Πόλης. Ήταν μια θλιβερή εικόνα. 

Από αυτήν την εικόνα, λοιπόν, ξεκίνησε το ξήλωμα του «χωριάτικου». Το σοκ της φωτογραφίας κινητοποίησε την κυβέρνηση και τον κρατικό μηχανισμό. Τρία χρόνια για να φτάσουν σε ένα αποτέλεσμα; Πάλι καλά! Η μάχη απέναντι στους οργανωμένους μπράβους συνεχίζεται.Δεν πρόκειται να ιδρώσει το αυτί κάποιου. Μόνο αν ξεσπάσει κάποιο σκάνδαλο, αν το πράγμα δεν πάει άλλο, μόνο και μόνο τότε θα ακούσετε κάποιον υπουργό να λέει: «Τι λες βρε παιδί μου. Γινόντουσαν τέτοια πράγματα; Κάτσε να τους τραβήξω μια ΕΔΕ να μάθουν»…

Το κράτος βρίσκεται σε αποσύνθεση. Το είχε διαπιστώσει ο Κώστας ο Καραμανλής και κέρδισε εκλογές με αυτό πριν από είκοσι χρόνια. Στο μεταξύ, στη διάρκεια των είκοσι αυτών ετών, τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα. Έχουν ξεχαρβαλωθεί τα πάντα. Κι όσο η κυβέρνηση δεν αποφασίζει να βάλει στην καθημερινότητα του Δημοσίου την αξιολόγηση και την απόλυση των κακών υπαλλήλων, τόσο τα πράγματα θα συνεχίσουν να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Μάθαμε, λοιπόν, τώρα ότι κάποιοι «επιχειρηματίες» παραβιάζουν συστηματικά τον νόμο στις παραλίες. Δεν το έκαναν χτες το βράδυ. Το κάνουν διαρκώς επί σειρά ετών. Πού ήταν, λοιπόν, το κράτος;  Και επιτέλους, αυτό «το κράτος» έχει ταυτότητα. Δεν είναι ανώνυμο. Στην προκειμένη περίπτωση εκπροσωπήθηκε από τους αρμόδιους υπαλλήλους που έπρεπε να ελέγχουν τη νομιμότητα των εν λόγω επιχειρήσεων. Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, κύριοι υπουργοί. Για να περάσουμε και στην ουσία του θέματος».

                                                                         (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

«Η υπόθεση που αναδείχθηκε με αφορμή συνέντευξη της Εράλπ στο «Σπίγκελ» αποδεικνύει την επιρροή της διείσδυσης οργανώσεων μεταναστών στην πολιτική ζωή της Γερμανίας. Και η επιρροή αυτή έχει ένα όνομα: φόβος. Στο «Σπίγκελ» έφτασε ένα μήνυμα, στο οποίο είχε επισυναφθεί ένα σημείωμα όπου η Εράλπ έλεγε στους συνεργάτες της ότι δεν θα δεχόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις που αναφέρονταν στις σχέσεις του κόμματός της με αντισημιτικούς και εγκληματικούς κύκλους. 

Οχι επειδή θεωρεί τις φήμες για αυτές τις σχέσεις συκοφαντικές, με στόχο να παραποιήσουν τους πολιτικούς στόχους της. Αλλά επειδή φοβάται. Φοβάται και γι’ αυτήν και για την οικογένειά της. Οπως φοβάται και ο σύζυγός της. Η απάντησή της είναι μνημείο υπεκφυγής. Δήλωσε ότι γνωρίζει πως πολλοί από τους συνεργάτες της είναι πολύ αφοσιωμένοι στο ζήτημα της Παλαιστίνης, δεν περίμενε όμως να φτάσουν έως εκεί. Δεν ξέρω αν η αφέλεια είναι χαρακτηριστικό πολιτικής ιδιοφυΐας, όπως υποθέτω θεωρούν οι ψηφοφόροι της.

Ερώτηση κρίσεως: Eίτε η κυρία Εράλπ δεν ήξερε ότι σε εκδήλωση του κόμματός Εδώ μιλάμε για τον φόβο της ζωής της και της οικογένειάς της. Μεταφορικά θα έλεγα πως είναι ο φόβος που αισθάνεται μέλος «συμμορίας» όταν παραβεί τους κανόνες της. Ποιοι είναι οι κανόνες; Η υπεράσπιση της παλαιστινιακής τρομοκρατίας και ο αντισημιτισμός. 

Η περίπτωση της δυστυχούς κυρίας είναι μια τρανή απόδειξη του δεσμού της παλαιστινιακής τρομοκρατίας με τον αντισημιτισμό και τη διείσδυσή της στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Χωρίς να μπορείς να παραβλέψεις τον ρόλο της Αριστεράς και των λειψάνων του μουμιοποιημένου προοδευτισμού».

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)