Απόψεις...

 

«Ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο τον Ιανουάριο του 2025 υποσχόμενος ότι θα τελειώσει τους πολέμους, θα εξαφανίσει τον πληθωρισμό και θα αποκαταστήσει την ευημερία της αμερικανικής μεσαίας τάξης. Δύο χρόνια αργότερα οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται μπλεγμένες σε έναν πόλεμο με το Ιράν, οι τιμές της ενέργειας έχουν εκτοξευθεί και η στεγαστική κρίση ταλαιπωρεί εκατομμύρια νοικοκυριά. Οι φτωχότεροι Αμερικανοί στις μεσοδυτικές Πολιτείες πίστεψαν ότι ο Τραμπ δεν θα ξαναστείλει τα παιδιά τους, που επέλεξαν μια καριέρα στις ένοπλες δυνάμεις για μια καλύτερη ζωή, σε έναν ακόμη πόλεμο. Συνέβη το αντίθετο. 

Ο Τραμπ υποσχέθηκε μεταξύ άλλων ότι:  Η βενζίνη θα πέσει κάτω από δύο δολάρια το γαλόνι. Σήμερα είναι στα 4,15 δολάρια.  Το επιτόκιο για τα στεγαστικά δάνεια θα υποχωρήσει στο 3%, αλλά αυτό εκτινάχθηκε τον Οκτώβριο ακόμη και στο 7,4%. Θα μειώσει τις τιμές στα σουπερμάρκετ και θα εξαφανίσει τον πληθωρισμό. Συνέβη το αντίθετο.  Ξένες χώρες θα πληρώσουν τους δασμούς που θα γεμίσουν τα ταμεία του αμερικανικού κράτους και θα μοιράσει από 2.000 δολάρια σε κάθε πολίτη με χαμηλό ή μεσαίο εισόδημα. 

Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Οι δασμοί έπληξαν τους αμερικανούς καταναλωτές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τις βιομηχανίες που χρησιμοποιούν εισαγόμενες πρώτες ύλες.  Δεν θα θίξει το Medicaid, το πρόγραμμα ασφάλισης υγείας για τους Αμερικανούς με χαμηλά εισοδήματα. Συνέβη το αντίθετο. Το νομοσχέδιο που ονόμασε One Big Beautiful Bill επέβαλε εκτεταμένες περικοπές στην ομοσπονδιακή χρηματοδότηση της υγειονομικής περίθαλψης και κυρίως στο Medicaid. Υποσχέθηκε, τέλος, ότι θα τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε 24 ώρες ».

                                                                      (Α. Παπαστάθης- protagon.gr)

«Παλιότερα οι άνθρωποι μαζεύονταν στις πλατείες για να δουν live έναν αποκεφαλισμό. Οταν ο Τραμπ είπε ότι θα δώσει ξανά αυτήν τη δυνατότητα, βγήκαμε στα κάγκελα. Η ηθικολογία έχει καταστεί και αυτή μέρος του θεάματος. Η φρίκη είναι το κυρίως πιάτο σε αυτό το τσιμπούσι, αλλά υπάρχει και το side dish που είναι η αποδοκιμασία της. Ετσι βολεύονται όλα. Και τα ένστικτά μας και η ανάγκη μας για ηθική αυτοεπιβεβαίωση. 

Είναι αλήθεια ότι η δημόσια εκτέλεση και το βίντεο ενός δυστυχήματος δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Στην πρώτη περίπτωση το κράτος οργανώνει το θέαμα, στη δεύτερη η κοινωνία το καταναλώνει εκ των υστέρων. Τα κράτη δεν ξεφεύγουν από τους βασικούς νόμους της προσφοράς και της ζήτησης, όμως, ιδιαίτερα όταν είναι κράτη που οι κυβερνήσεις τους λειτουργούν με εμπορική λογική: Αν ο λαός θέλει αίμα, ας του το δώσουμε. 

Σε τελική ανάλυση, πιο έξυπνος ήταν ο Ζάκερμπεργκ; Εφτιαξε μια πλατφόρμα που έμαθε πολύ γρήγορα τι μας αρέσει και τι όχι, αλλά και να μας καθοδηγεί. Ο αλγόριθμος αγαπάει τη φρίκη, ναι. Δεν φταίει αυτός, όμως. Ας μην ξεχνάμε ποιος τον ταΐζει».

                                                                         (Μ. Δεδούση-prtoagon.gr)

«Προχθές, ένας δικός τους άνθρωπος, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, με μια κουβέντα επανέφερε το όλον ΠΑΣΟΚ στην τάξη και στην κοινή λογική. Μπροστά στις λαϊκιστικές κορώνες του Ν. Ανδρουλάκη είπε το αφοπλιστικό « μη γίνεσαι σαν τον Λαφαζάνη». 

Υποθέτω πως ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ υπέστη ένα μικρό σοκ διότι αμέσως άλλαξε ρότα και δήλωσε πως κάποιες διατάξεις του νομοσχεδίου τις οποίες κρίνει ότι ευνοούν τους δανειολήπτες το κόμμα του θα τις ψηφίσει. Ενδεχομένως ο Κυριάκος Πιερρακάκης να αδίκησε τον παλιό του σύντροφο, αλλά φαίνεται πως αυτή η σύγκριση απέδωσε».

                                                                   (Σ.Μουμτζής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)