Απόψεις...

 

 «Υπάρχει ο αστυνομικός ή ο δικαστικός που ξενυχτάει, που εργάζεται με μεθοδικότητα και συνέπεια, με σύγχρονους τρόπους, με επαγγελματισμό, που σέβεται τη δουλειά του και εξιχνιάζει ανθρωποκτονίες, εκβιασμούς, βιασμούς, βαριά ή λιγότερο βαριά εγκλήματα. Πολλές φορές φέρνει επιτυχίες, που προστατεύουν και προάγουν τη Δημοκρατία. Αλλες φορές τον εμποδίζουν οι ίντριγκες ή η ανικανότητα των προϊσταμένων του. 

Τα παιχνίδια του εγώ, οι ανταγωνισμοί, τα καψόνια και οι μικρότητες που αποκαλύφθηκαν σε ένα άλλο Σώμα Ασφαλείας, την Πυροσβεστική, με αφορμή τις παλινωδίες στο Μάτι μας ντρόπιασαν όλους. Υπάρχουν πολύ συχνά η συγκάλυψη και οι προχειρότητες, οι υποθέσεις που δεν είναι δεμένες, οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι αθωώσεις υπόπτων γιατί η αστυνομία και η εισαγγελία δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους ή παίρνουν απαράδεκτες εντολές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ευκαιρίες χάνονται, οι όρκοι καταπατώνται, η αποτελεσματικότητα πάει περίπατο, τα αδικήματα παραγράφονται, η Δημοκρατία βγαίνει πληγωμένη.

Σε ένα άλλο επίπεδο, το καθημερινό, υπάρχει ο αστυνομικός που τον νοιάζει μόνον η δημοσιοϋπαλληλική του νοοτροπία, να μη μπλέξει. Είναι ικανός να πίνει καφέ, καθισμένος σε τραπεζάκι, σε κοινή θέα και να σκρολάρει το κινητό του, ακόμα κι αν φυλάει τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Οι καθημερινές αυθαιρεσίες μπορεί να γίνονται μπροστά στα μάτια του, αλλά να αδιαφορεί. Το χύμα έχει και χειρότερα. Μπορεί να είναι εντελώς ανεκπαίδευτος, αλλά να την έχει δει σερίφης ή απλά να αδυνατεί να ελέγξει την αδρεναλίνη του και τις στρεβλές ιδέες που έχει στο μυαλό του».

                                                                        (Πρ.Δoύκας –protagon.gr)

«Δεν το επινόησαν οι ευρωπαϊκές χώρες το δουλεμπόριο. Ηταν πηγή πλούτου και ισχύος επί χιλιετίες, ανεξαρτήτως ηπείρου, θρησκείας και πολιτισμικού προτύπου. Μετά την Εξοδο του Μεσολογγίου, λ.χ., και την άλωση της πόλης από τους Τούρκους και τους Αιγύπτιους, χιλιάδες Ελληνίδες και Ελληνόπουλα πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα. 

Στη δε αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη, όπως γράφει ο Δημήτρης Ι. Κυρτάτας προλογίζοντας τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του «Δούλοι, δουλεία και δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα» («Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο», 2025), που πρωτοεκδόθηκε το 1987 από το περιοδικό «Ο Πολίτης», «οι δούλοι βρίσκονταν παντού: στη στεριά και τη θάλασσα, στους αγρούς και τους κάμπους, στα εργαστήρια και τα ορυχεία, στα αρχοντικά των πλουσίων και σε καλύβια φτωχών, σε δημόσιες υπηρεσίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, στην εκπαίδευση και στις παλαίστρες, στις αγορές και τις θρησκευτικές τελετές, στις φυλακές και τις διασκεδάσεις.

Επιβεβλημένη από τον ίδιο τον Θεό και υπαγορευμένη από τη Βίβλο– θεωρήθηκε η δουλεία στον χριστιανικό δυτικό κόσμο των Ανακαλύψεων και των αιώνων που τις ακολούθησαν. Το έχουμε δει και σε αμερικανικές ταινίες διαχείρισης τύψεων: ο αφέντης κρατάει στο ένα χέρι το μαστίγιο, με το οποίο λιανίζει τον δούλο ή τη δούλα του, και στο άλλο τη Βίβλο, προσποιούμενος ότι διαβάζει χωρία της, μόνο που τα επινοεί ο ίδιος. Το ιερό βιβλίο είναι λογοκριμένο από τη μήτρα του, για να μην περιπλέκεται από αισθήματα ενοχής ο λευκός βίος. Δεν περιέχει λ.χ. τις ρήσεις του Παύλου περί μη υπάρξεως δούλων και ελευθέρων, αλλά ανθρώπων που βαπτίστηκαν «εν ενί Πνεύματι πάντες εις εν σώμα».

                                                              (Π. Μπουκάλας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)