Απόψεις...

 

«Η επέτειος των 250 χρόνων της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής σκιάστηκε από την παρουσία του Ντόναλντ Τραμπ στο τιμόνι της χώρας. Ο απρόβλεπτος ένοικος του Λευκού Οίκου φρόντισε να βάλει τη δική του σφραγίδα στους εορτασμούς, υπενθυμίζοντας στους Αμερικανούς πολίτες αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο ότι θεωρεί τον πλανήτη τσιφλίκι του και ότι θα συνεχίσει να επιβάλλει τον δικό του προσωπικό νόμο, τόσο στη χώρα του όσο και στις διεθνείς σχέσεις και τους παγκόσμιους συσχετισμούς. 

Οι κίνδυνοι από την αλλοπρόσαλλη διοίκηση του Ντόναλντ Τραμπ συσσωρεύουν καθημερινά μαύρα σύννεφα πάνω από την ανθρωπότητα.Πριν καλά-καλά φτάσει στο μέσον της δεύτερης θητείας του, ο απολογισμός των «επιτευγμάτων» του είναι χαρακτηριστικός του τρόπου που ο Τραμπ αντιλαμβάνεται τη διαχείριση των καθηκόντων της προεδρίας του, στην ουσία τη διαχείριση των οικογενειακών του επιχειρηματικών συμφερόντων. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι, στο διάστημα αυτό, πέτυχε τον τριπλασιασμό της περιουσίας του με τις σκανδαλωδώς ευνοϊκές οικονομικές και άλλες αποφάσεις που πήρε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. 

Ταυτόχρονα, παραβιάζοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας και διαφάνειας, καθιέρωσε την ανάθεση των δημόσιων αξιωμάτων κυρίως σε μέλη και φίλους της οικογένειάς του.Η υπερφίαλη αμετροέπεια την οποία επιδεικνύει σε κάθε ευκαιρία τον οδήγησε στην απαίτηση να τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ, στο όνομα των «φιλειρηνικών» πρωτοβουλιών για τον τερματισμό πολεμικών συρράξεων, με τις περισσότερες από αυτές να καταλήγουν σε φιάσκο. 

Η «παλαιστινιακή ριβιέρα» στη Γάζα είναι χαρακτηριστική της άγνοιας της ιστορικής πραγματικότητας, ενώ η υποτιθέμενη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία τον κατέστησε καταγέλαστο υποχείριο του Πούτιν. Ο πόλεμος στο Ιράν, με τις συνεχείς παλινωδίες και μεταπτώσεις του, ανέδειξε τον ακραίο παραλογισμό του. Η προεδρία Τραμπ έγειρε την πλάστιγγα του πλανήτη προς την πλευρά των αυταρχικών και λαϊκιστικών καθεστώτων».

                                                               (Γ. Μεϊμάρογλου-metarrythmisi.gr)

 «Συζητώντας με παιδιά κοντά στα είκοσι έχω βεβαιωθεί ότι σήμερα κανένας ντελιβεράς δεν νιώθει υποδεέστερος από έναν φοιτητή Φυσικομαθηματικής, κανένας υδραυλικός κατώτερος από έναν πτυχιούχο Νομικής και καμιά κοπέλα που δουλεύει σε καφετέρια δεν αισθάνεται μειονεκτικά έναντι μιας φοιτήτριας Φιλολογίας. Σημασία για τα νέα παιδιά σήμερα έχει μόνο το πόσα βγάζουν, και κυρίως πόσα θα βγάζουν στο μέλλον. Επίσης, πόσο γρήγορα θ’ αρχίσουν να έχουν απολαβές».

                                                                      (Δ.Καμπουράκης- liberal.gr)