Απόψεις...

 

«Όπως αναμενόταν, η αντιπολίτευση -μικρή και οπισθοδρομική κι ας αυτοαποκαλείται προοδευτική- ψήφισε… «όχι σε όλα». Δεν βρήκε τίποτα θετικό. Με τη στάση αυτή, δεν κατέστη δυνατή η συγκέντρωση των 180 ψήφων που θα επέτρεπαν στην επόμενη Βουλή να ολοκληρώσει την αναθεώρηση με την απλούστερη διαδικασία, μεταθέτοντας ουσιαστικά κρίσιμες αλλαγές στο μέλλον. Αλήθεια, πώς μπόρεσε το ΠαΣοΚ να μη λάβει ξεκάθαρη θέση σε κορυφαία και σοβαρότατα ζητήματα; Όπως η σημαία, η ελληνική γλώσσα, τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η προσιτή κατοικία, η κλιματική πολιτική, η επιστολική ψήφος κι η φορολογική σταθερότητα; 

Πώς στο καλό δεν υπερψήφισε την αλλαγή των άρθρων 86 και 90, τη στιγμή που όλο το πολιτικό σύστημα κι η κοινωνία καταγγέλλουν την πολιτική ευθύνη υπουργών και τη διαδικασία επιλογής της δικαστικής ηγεσίας;Ξέρετε κάτι; Η αντιπολίτευση μπορεί να διαφωνεί, να ασκεί σκληρή κριτική και να καταψηφίζει. Όμως, το πρώτιστο που οφείλει, είναι να μπορεί να διακρίνει: πότε εκφράζεται ως πολιτικός αντίπαλος και πότε ως θεσμική δύναμη του τόπου. Η δημοκρατία δεν γράφεται με «όχι» και «παρών». Γράφεται με θέσεις και ευθύνη».

                                                               (Ν. Σακελλαρόπουλος-emvolos.gr)

«Είναι ίσως νωρίς να προδικάσουμε την τύχη της επιχειρούμενης από την κυβέρνηση αναθεώρησης του Συντάγματος, όμως η προχθεσινή ψηφοφορία αφήνει ελάχιστα περιθώρια αισιοδοξίας. Η απορριπτική στάση σύσσωμης της αντιπολίτευσης απέναντι και σε άρθρα που συμφωνούσε πως έπρεπε να αναθεωρηθούν, είναι δηλωτική του κλίματος πολιτικής έντασης το οποίο κατέστησε αδύνατες τις συναινέσεις. Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι θεσμικό, είναι βαθύτατα πολιτικό και αφορά πρωτίστως τη στάση του ΠΑΣΟΚ, καθώς είναι το μόνο κόμμα το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει την αναθεωρητική διαδικασία.

Η σοβαροφάνεια και η κατάχρηση ενός δικαιώματος στερεί από το κοινό έργα που έχουν εγγραφεί στην εθνική ή στη διεθνή καλλιτεχνική κληρονομιά. Η έννοια της απαγόρευσης είναι απεχθής – και θα έπρεπε να επιστρατεύεται μόνον σε κάποιες ενδεχομένως ακραίες περιπτώσεις. Αυτό που έγινε είναι και προσβλητικό προς το κοινό και προς καλλιτέχνες του μεγέθους του Μανώλη Μητσιά».

                                                                            (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

«Η διακεκριμένη μεταφράστρια της «Οδύσσειας», Έμιλι Γουίλσον, άσκησε σκληρή κριτική στο σενάριο, χαρακτηρίζοντάς το «απαράδεκτο» και υποστηρίζοντας ότι του λείπει το ψυχολογικό, συναισθηματικό και ηθικό βάθος που καθιστά το ομηρικό έπος διαχρονικό. Η επιλογή του σκηνοθέτη να χρησιμοποιήσουν οι ηθοποιοί σύγχρονες αμερικανικές προφορές, αντί της καθιερωμένης βρετανικής εκφοράς, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πολλούς θεατές να χαρακτηρίζουν το αποτέλεσμα «παράταιρο» και «αποσπασματικό». 

Η προβολή της ταινίας σε ειδικό φιλμ 70mm IMAX προκαλεί δυσαρέσκεια, καθώς η ιδανική εμπειρία είναι διαθέσιμη σε ελάχιστες αίθουσες παγκοσμίως, με υπερβολικά υψηλές τιμές και εισιτήρια που εξαντλούνται εβδομάδες νωρίτερα. Αντιδράσεις προκάλεσαν επίσης επιλογές στο καστ, με επίκεντρο τη συμμετοχή της Λουπίτα Νιόνγκο ως Ωραία Ελένη, αλλά και η απόφαση να πραγματοποιηθεί μέρος των γυρισμάτων στην αμφισβητούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας».

                                                                                         (Iefimerida.gr)