Απόψεις...

 

 

 «Πριν λίγες μέρες έφτασε το ασφαλιστήριο υγείας. Ίδιες καλύψεις, ίδια εταιρεία, ίδιος εγώ. Μόνο το ασφάλιστρο είχε αλλάξει. Προς τα πάνω. Πάλι. Τα τελευταία δέκα χρόνια έχει διπλασιαστεί. Το κοίταξα και σκέφτηκα το κλασικό ερώτημα που ακούω παντού τελευταία: «Μα καλά, δεν έλεγαν ότι ο πληθωρισμός έπεσε;».Έπεσε. Στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο πληθωρισμοί, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σας το πει.

Ο πρώτος κανόνας: εκεί που έχεις επιλογή, οι τιμές πέφτουν. Τηλεοράσεις, υπολογιστές, λογισμικό, ρούχα από την Ασία, παιχνίδια. Καθαρός αποπληθωρισμός. Ο ανταγωνισμός, η παγκοσμιοποίηση και η αυτοματοποίηση κάνουν τη δουλειά τους. Η αγορά, όταν την αφήσεις, δουλεύει.

Ο δεύτερος κανόνας: εκεί που δεν έχεις επιλογή, οι τιμές εκτοξεύονται. Υγεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φροντίδα παιδιών. Από το 2000 μέχρι το 2022 ανέβηκαν +150% έως +200%. Χαμηλός ανταγωνισμός, υπερρύθμιση, κρατικές επιδοτήσεις, αδιαφανής τιμολόγηση. Εκεί που ο πολίτης δεν μπορεί να πει «όχι», ο πληθωρισμός γίνεται μόνιμος κάτοικος.Έτσι γεννιέται η αίσθηση φτωχοποίησης χωρίς ύφεση. Ο μισθός σου λέει ότι πας καλύτερα. Ο λογαριασμός σου όμως λέει πως πας χειρότερα.

Πώς φτάσαμε εδώ; Η ιστορία δεν είναι μυστήριο, είναι πολιτική επιλογή.Μετά το 2000, κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες αποφάσισαν ότι η ύφεση απαγορεύεται. Σε κάθε κυκλική κρίση απαντούσαν με όλο και

Ο πολίτης που εξοργίζεται με τον αόρατο πληθωρισμό έχει απόλυτο δίκιο για το πρόβλημα. Και σχεδόν πάντα άδικο για τη λύση. Γιατί ψηφίζει αυτούς που υπόσχονται περισσότερο κράτος στα πράγματα που ακρίβυναν λόγω κράτους. Περισσότερες επιδοτήσεις εκεί που η επιδότηση φούσκωσε τις τιμές. Περισσότερη «προστασία» εκεί που η έλλειψη ανταγωνισμού είναι το έγκλημα. Ζητάμε, δηλαδή, από τον εμπρηστή περισσότερα σπίρτα.Η οργή είναι πραγματική. Η αιτία της είναι μετρήσιμη. Και ο ένοχος, αν κάτσουμε να κάνουμε την απλή αριθμητική, δεν είναι μόνο η ΕΚΤ και οι κυβερνήσεις.

Είμαστε όλοι μας όταν ψηφίζουμε αυτούς που υπόσχονται πως θα αυξήσουν μισθούς και συντάξεις με δανεικά και φρεσκοτυπωμένα χρήματα.Ο δυτικός καπιταλισμός έχει εξελιχθεί σε κρατικοδίαιτο και «τραπεζοδίαιτο» καπιταλισμό. Αναπτύσσεται χάρη σε μηδενικά επιτόκια και ποσοτικές χαλαρώσεις. Η δημιουργική καταστροφή έχει σχεδόν απαγορευτεί».

                                                                            (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Καλημέρα σας κ. Στούπα,

Ως κάτοικος Γερμανίας τα τελευταία 9 χρόνια και με αφορμή το άρθρο σας «Έρχεται η "Ακροδεξιά"…», θα ήθελα να προσθέσω κάποιες παρατηρήσεις που, σχετικά με το φαινόμενο AfD που δεν είναι ευρέως γνωστές στην Ελλάδα.

Το AfD μπορεί να χαρακτηρίζεται ακροδεξιό κόμμα, όμως η ραγδαία άνοδός του δεν εξηγείται με όρους ιδεολογίας, αλλά με όρους κοινωνικής και οικονομικής πραγματικότητας. Η Γερμανία ανέκαθεν είχε μεγάλο αριθμό μεταναστών, όταν άνοιξε τις πόρτες της σε εργάτες π.χ. από την Τουρκία, την Ελλάδα, κ.λπ., με στόχο να καλύψει την ανάγκη της για φθηνό εργατικό δυναμικό. Η ουσιώδης διαφορά με τη σημερινή μεταναστευτική πραγματικότητα είναι ότι εκείνο το κύμα ήρθε αυστηρά για να εργαστεί και να συνεισφέρει, ενώ σήμερα σημαντικό τμήμα των νεοεισερχόμενων είτε αδυνατεί να ενσωματωθεί είτε αδιαφορεί και δεν επιδιώκει καν κάτι τέτοιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, σχεδόν 15 χρόνια μετά τη συριακή κρίση, περίπου το 50% του συριακού πληθυσμού στη Γερμανία εξακολουθεί να ζει με επιδόματα (το επίδομα - Bürgergeld - καλύπτει το ενοίκιο και τους λογαριασμούς εξ ολοκλήρου, πέραν ενός πρόσθετου μηνιαίου βοηθήματος).

Παράλληλα, η γερμανική οικονομία περνά μια πρωτόγνωρη περίοδο. Η αύξηση του ενεργειακού κόστους μετά το 2022, ο ανταγωνισμός από την κινεζική βιομηχανία και η στασιμότητα της παραγωγικότητας έχουν διαλύσει την αίσθηση ασφάλειας για τον μέσο Γερμανό εργαζόμενο. Απέναντι σε αυτά τα προβλήματα, το πολιτικό σύστημα φαίνεται παραλυμένο: η γραφειοκρατία παραμένει τερατώδης, ενώ ο συνασπισμός αριστερών και πρασίνων δυνάμεων —ακόμη κι όταν βρίσκεται εκτός κυβέρνησης— διατηρεί αρκετή θεσμική επιρροή ώστε να μπλοκάρει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του AfD, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον θέμα χρόνου να αναλάβει την κυβέρνηση.Δεν είναι τυχαίο ότι παράλληλα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για περιστατικά βίας, μαχαιρώματα και δολοφονίες που συνδέονται, δυστυχώς επανειλημμένα, με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. 

Το γεγονός αυτό τροφοδοτεί μια αίσθηση ανασφάλειας που δεν είναι απλώς αντίληψη, αλλά αντανακλάται και σε επίσημα στατιστικά στοιχεία εγκληματικότητας. Όλα τα παραπάνω, έχουν φέρει το AfD στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Από την άλλη πλευρά, οι Γερμανοί, για γνωστούς ιστορικούς λόγους, φέρουν ένα βάρος ενοχής που τους εμποδίζει να εκφράσουν ανοιχτά την αντίθεσή τους σε πολιτικές ανοιχτών συνόρων. Το κόμμα λειτουργεί ως το μόνο μόρφωμα διατεθειμένο να μιλήσει ανοιχτά για μεταρρυθμίσεις εκεί όπου οι υπόλοιποι κωλυσιεργούν, είτε στο οικονομικό είτε στο μεταναστευτικό. Σε συζητήσεις περί αυτού με φίλους Γερμανούς, κάποιοι ακόμη βλέπουν το AfD σαν κάτι αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής, ενώ άλλοι το θεωρούν ως αναγκαίο κακό ή τη μόνη φωνή λογικής μπροστά στα κόμματα του κέντρου και της αριστεράς που αγνοούν τη μεγάλη εικόνα.

Κλείνοντας, το μήνυμα που περνάει τελευταία και από την κυβέρνηση στο οικονομικό κομμάτι είναι το παρακάτω: ένα κοινωνικό μοντέλο δεν είναι βιώσιμο όταν κάποιος που εργάζεται και συνεισφέρει έχει σχεδόν το ίδιο εισόδημα ή επίπεδο ζωής με κάποιον που ζει επί χρόνια εις βάρος του κράτους. Περιμένουμε να δούμε ποιος θα έχει το θάρρος να προβεί στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις».

                                                                   Με εκτίμηση,Βασίλειος Σαρρής

                                                          (Για τη φιλοξενία:Κ.Στούπας-liberal.gr)