«Η κυβέρνηση εξακολουθεί να υποτάσσεται στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς. Φοβάται ότι η επιβολή του νόμου θα της κολλήσει τη ρετσινιά του "αυταρχισμού". Έτσι, επιτρέπει να συντηρείται ο μύθος του "καλού αγωνιστή" και του "κακού μπάτσου", με αποτέλεσμα η πολιτική βία να αντιμετωπίζεται με το γάντι, για να μη διαταραχθεί δήθεν η κοινωνική ειρήνη. Και μόνο η δήλωση για "μηδενική ανοχή" στη βία θα ήταν απαράδεκτη σε ένα σοβαρό κράτος: δηλαδή υπάρχει περίπτωση να ισχύει κάτι άλλο; Επιπλέον, οι αστυνομικοί στο πεδίο είναι θεσμικά απροστάτευτοι.
Οι
κανόνες εμπλοκής, τραγικοί. Τους στέλνουν ως πρόβατα επί σφαγήν: μπορούν να
χρησιμοποιήσουν όπλο μόνο αν οι κακοποιοί πυροβολήσουν πρώτοι. Αν προφτάσουν.
Οι Σκυλογιάννης και Ευαγγελινέλης, στην
καταδίωξη του Ρέντη, δεν πρόφτασαν. Η κυβέρνηση του Κυριάκου όχι μόνο δεν
προσέφερε πολιτική κάλυψη, αλλά ευνούχισε τις επιχειρησιακές δυνατότητες των
Σωμάτων Ασφαλείας. Ο αστυνομικός γνωρίζει ότι αν χρησιμοποιήσει τον οπλισμό του
για να αμυνθεί ή για να ακινητοποιήσει έναν εγκληματία, θα βρεθεί
κατηγορούμενος, θα τεθεί σε διαθεσιμότητα, θα διασυρθεί στα ΜΜΕ, και θα πρέπει
τον δικαστικό του Γολγοθά να τον πληρώσει από την τσέπη του.
Την ίδια στιγμή, δυνητικοί δολοφόνοι που συλλαμβάνονται για εμπρησμό μετά από ρίψη μολότοφ καταδικάζονται σε μερικούς μήνες με αναστολή και αφήνονται ελεύθεροι να συνεχίσουν τη θεάρεστη δραστηριότητά τους. Να το πούμε ξεκάθαρα: η Δικαιοσύνη αριστεροκρατείται. Αποτυχημένοι δικηγόροι και κυρίως δικηγορίνες, που στα φοιτητικά τους χρόνια είχαν διακριθεί ως μέλη ακροαριστερών οργανώσεων, και ως ελεύθεροι επαγγελματίες δεν κατάφεραν να σταυρώσουν ούτε μισή υπόθεση, βρήκαν στο Δικαστικό Σώμα επαγγελματική στέγη και ex officio κύρος και κάνουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, αριστερό δικαστικό ακτιβισμό.
Θα θέσω ευθέως το ερώτημα: είναι δυνατόν τη μια μέρα να
προπαγανδίζεις την ανατροπή του "αστικού" κράτους, την κατάληψη της
εξουσίας με τα όπλα, την κατάργηση της Δικαιοσύνης και την "αντικατάστασή
της από σώματα ενόπλων εργατών" και την άλλη μέρα να φοιτάς στη Σχολή
Δικαστών και Εισαγγελέων;
Αν η Δικαιοσύνη αριστεροκρατείται μια φορά, τα ΜΜΕ
αριστεροκρατούνται δέκα. Δεν υπάρχει τραμπουκισμός, βανδαλισμός ή ακόμα και
ανθρωποκτόνα επίθεση που να μην εξαγνίζεται από τα ΜΜΕ στην κολυμβήθρα του
Σιλωάμ της "επαναστατικής δράσης". Ακόμη και "δεξιά" μέσα
ενημέρωσης υιοθετούν αποστασιοποιημένη, "ουδέτερη" γλώσσα. Η πολιτική
βία ονομάζεται "επεισόδια" ή "ένταση". Οι δράστες
αποκαλούνται "νεαροί" (συνήθως είναι ημιπιτσιρικάδες) ή
"διαδηλωτές". Και, φυσικά, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ για να
κάνει επικοινωνιακή διαχείριση της κρίσης με "σκληρές" δηλώσεις μετά
από κάθε επίθεση, που τις ξεχνάει μερικές μέρες μετά, αντί να εφαρμόζει μια
αθόρυβη, μόνιμη και τελέσφορη πολιτική εξάρθρωσης των δικτύων ανομίας.
Εμείς παθαίνουμε κάθε μέρα, αλλά δεν μαθαίνουμε. Μολονότι οι
πρόσφατες αλλαγές του 2024 προσπάθησαν να φέρουν τον ελληνικό ποινικό κώδικα
πιο κοντά στο γερμανικό μοντέλο, η νοοτροπία των δικαστηρίων παραμένει σε
μεγάλο βαθμό προσκολλημένη στο αποτέλεσμα. Αν δεν δουν αίμα ή όλα να έχουν
γίνει στάχτη και Burberry, εξαντλούν την επιείκεια του νόμου, με ποινές χάδια.
Αν δεν καεί άνθρωπος, ο δράστης τιμωρείται για την καταστροφή, όχι για τον
θάνατο που ήθελε να προκαλέσει. Κατά μία έννοια οι δολοφόνοι της Θεσσαλονίκης
ήταν… άτυχοι, διότι πέτυχαν τον στόχο τους, εκεί που απέτυχαν οι
"συνάδελφοί" τους των 500+ εμπρησμών που μεσολάβησαν από τότε που
ανέλαβε να "καθαρίσει" ο αποφασισμένος Κυριάκος με τη "μηδενική
ανοχή" στη βία.
Ποιος αδρανεί εξοργιστικά από το 2019; Ποιος σφυρίζει αδιάφορα στο αίμα και στον διχασμό; Ποιος ανέχεται το στρατηγείο της αναρχίας να έχει εγκατασταθεί ανάμεσα στον Άρειο Πάγο και τη Διεύθυνση της Αστυνομίας; Ανατριχιαστική, στην αφελή της ειλικρίνεια, είναι η τελευταία του φράση. Όμως, η τρομοκρατία δεν πρέπει να "εξορισθεί στο περιθώριο". Πρέπει να μπει στη φυλακή!
Αλλά ούτε αυτή τη λέξη δεν τόλμησε να ψελλίσει ο φοβικότερος ΠΘ της
μεταπολίτευσης, που έδειξε πυγμή μόνο για το δικαίωμα του Μήτσου να γίνει
μανούλα. Αναρωτιέσαι: δεν ντρέπονται καθόλου; Δεν αισθάνονται ένοχοι που ζητούν
από τον ψηφοφόρο τρίτη θητεία για να αποπειραθούν να φτιάξουν αυτό που είχαν
υποσχεθεί πριν από την πρώτη; Μάλλον, το μόνο δόγμα που ισχύει στην πολιτική,
διαχρονικά και διακομματικά, είναι αυτό της μηδενικής ενοχής».
(Απόσπασμa άρθρου του Θ.Τζήμερου από το capital.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου