Πάνε και τα όμορφα κιγκλιδώματα στον παραλίμνιο δίπλα στα καραβάκια. Eξαφανίστηκαν. Όλα "ένα με το έδαφος" λοιπόν, ισοπεδωμένα, για να ταιριάξουν στη “λογική” της Δημοτικής Αρχής ή μάλλον στην απουσία στοιχειώδους λογικής.
Γιατί τα κιγκλιδώματα δεν είναι
διακοσμητικά καπρίτσια. Είναι όρια. Και τα όρια, όσο κι αν δεν αρέσουν σε
κάποιους «οραματιστές» των ισοπεδωτικών αναπλάσεων που βλέπουμε να λαμβάνουν χώρα στην πόλη μας, υπάρχουν
για λόγους πολύ συγκεκριμένους: ασφάλεια, προστασία, οργάνωση του χώρου. Το να
τα ξηλώνεις, θυμίζει περισσότερο ιδεολογική εμμονή παρά σχεδιασμό. Το ίδιο έκαναν
καιρό τώρα και στο πεζοδρόμιο της Νιάρχου, εκεί στο παρκάκι του κόμβου προς Πανεπιστήμιο,
στα Σεισμόπληκτα.
Έτσι, το πράσινο θα γίνει πατημένο χώμα σε λίγους μήνες ενώ η «αισθητική αναβάθμιση» που θα έπρεπε να υπάρχει έχει μετατραπεί ήδη σε εικόνα εγκατάλειψης. Και το πιο ειρωνικό; Αυτά τα «όμορφα κιγκλιδώματα» που ξηλώνονται, συχνά είναι ακριβώς εκείνο το στοιχείο που έδινε χαρακτήρα στον χώρο και μια αίσθηση φροντίδας, ορίου και ταυτότητας. Κάτι που, ως φαίνεται, ενοχλούσε...
Υ.Γ.: Μια απορία: Πού το εξαφάνισαν άραγε όλο αυτό το κάγκελο;
...το ισοπεδωτικό "τώρα"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου