Απόψεις...

 

«Αρχίζω να πιστεύω πως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έμπλεξε άσχημα που εμπιστεύθηκε στον σχεδιασμό του τον Αμερικανό πρόεδρο. Γιατί; Διότι ο ίδιος είχε εξ αρχής μια σαφή στρατηγική, ενώ ο Τραμπ δεν είχε και αυτό έπρεπε να το γνωρίζει. Το Ισραήλ, αρχίζοντας τις πρόσφατες επιχειρήσεις κατά του Ιράν, είχε δύο στόχους. Εναν βραχυπρόθεσμο, την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, και έναν μεσοπρόθεσμο, την ανατροπή του καθεστώτος. Ενα καθεστώς το οποίο, μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, είχε δολοφονήσει 30.000 πολίτες του που διαδήλωναν στους δρόμους. Ο τότε διευθυντής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα, είχε δηλώσει πως για την υλοποίηση του δεύτερου στόχου θα απαιτείτο περίπου ένα εξάμηνο».

                                                                       (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

 «Αρχισα να γράφω αυτό το σημείωμα στις 22 Μαΐου 2026 όταν διάβασα στα ΝΕΑ ένα ολοσέλιδο επώνυμο άρθρο με τίτλο «Ο συνοδηγός που δεν φορούσε ζώνη, δεν… υπήρχε καν!» και υπότιτλο «εκατοντάδες λάθη και αστοχίες σε ποσοστό έως και 95% εντοπίζει η ΕΛ.ΑΣ. στον επανέλεγχο των κλήσεων από τις έξυπνες κάμερες». Αντιγράφω ένα χαρακτηριστικό τμήμα: «[…]Σε υπηρεσία της τροχαίας στην Αττική, από τις περίπου 13.000 κλήσεις με παραβάσεις που κατέγραψαν οι “κάμερες ΑΙ” (περίοδος αποστολής από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα μέσα Μαΐου) κατέστη εφικτό να ελεγχθούν οι 5.000. Και από αυτές, σωστές διαπίστωσαν οι αστυνομικοί ότι ήταν μόνο οι 400!» 

Ο εστί μεθερμηνευόμενον: Το σύστημα απέτυχε πλήρως!Ετσι δόθηκε οριστικό τέλος στον πολυσυζητημένο διαγωνισμό για τη δημιουργία δικτύου καμερών ελέγχου της κυκλοφορίας και μιας διακήρυξης που χαρακτηριζόταν από προσφυγές και έντονες αντιδράσεις ως “απόλυτα φωτογραφική”.

                                                                   (Α. Δρυμιώτης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Οι αστρονομικές αυξήσεις στους μισθούς του ανώτερου κλήρου φέρνουν τους αρχιερείς αντιμέτωπους με το κοινό αίσθημα.Σε κάποιες περιπτώσεις, οι αυξήσεις ξεπερνάνε το 100%, προκειμένου, σύμφωνα με το «τεχνικό»  σκεπτικό της απόφασης, να εξισωθεί μισθολογικά η ηγεσία της Εκκλησίας με τους ανώτατους κρατικούς λειτουργούς που φέρουν αντίστοιχες θέσεις.Σύμφωνα με ένα άλλο σκεπτικό, είναι ένας τρόπος αναγνώρισης της επιρροής του κλήρου ενόψει προεκλογικής περιόδου, ίσως και μια απόπειρα πολιτικής χειραγώγησης της εκκλησιαστικής ιεραρχίας που ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με το κοινό αίσθημα».

                                                                           (Δ. Πολιτάκης- Lifo.gr)

 «Το καλοκαίρι του 1990, υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γ.Σουφλιάς στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη βάζει μπροστά να κάνει μία-δύο γενναίες κινήσεις για να κρατηθεί η οικονομία -κυρίως η κρατική- στην επιφάνεια. Το μεγάλο ζήτημα είναι το έλλειμμα στο ασφαλιστικό σύστημα. Όλα τα βασικά μεγέθη οδηγούν στην καταστροφή. Σκεφτείτε ότι στο δημόσιο έβγαινες στη σύνταξη με 25 έτη (αλλά και με 15) ότι οι υψηλές συντάξεις ήσαν δεδομένες σε όλα τα ταμεία με τη μέθοδο του τελευταίου μισθού και ότι ο Προϋπολογισμός ήδη έπρεπε να βάζει το 12,8% των συνταξιοδοτικών δαπανών, όταν, δέκα χρόνια πριν, χρειαζόταν μόλις 2,1%».

                                                                   (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)