Απόψεις...

 

«Η Ελλάδα, παρά τη βελτίωση των τελευταίων ετών, συνεχίζει να έχει από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη. Αυτό οφείλεται κυρίως στη χαμηλή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, αλλά και στο χαμηλό επίπεδο ειδίκευσης ενός μέρους του εργατικού δυναμικού, καθώς και στη μειωμένη διάθεση για εργασία και επαγγελματική εξέλιξη.

Με βάση τον δείκτη παραγωγικότητας ανά εργαζόμενο (GDP per hour worked), η Ελλάδα βρίσκεται περίπου στο 55%-65% του μέσου όρου της ΕΕ, ανάλογα με τη μέτρηση και το έτος. Αυτό σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος στην Ελλάδα παράγει, κατά μέσο όρο, περίπου τα δύο τρίτα της αξίας που παράγει ο μέσος εργαζόμενος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι βασικοί λόγοι της υστέρησης της ανταγωνιστικότητας είναι η χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας, το μικρό μέγεθος των επιχειρήσεων, οι χαμηλές επενδύσεις σε τεχνολογία και καινοτομία, η αργή απονομή της δικαιοσύνης, η γραφειοκρατία και η πολυπλοκότητα των κανονισμών, καθώς και η δημογραφική γήρανση και το brain drain.

Το σκηνικό αυτό μου θυμίζει μια ανάλογη κατάσταση στη Γερμανία στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας, πολλοί Δυτικογερμανοί επιχειρηματίες και επαγγελματίες αντικαθιστούσαν μετανάστες εργαζόμενους με Ανατολικογερμανούς.Οι Ανατολικογερμανοί, όμως, έχοντας μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον χωρίς ανταγωνισμό και κίνητρα, αποδείχθηκαν συχνά λιγότερο αποδοτικοί εργαζόμενοι. Έτσι, μετά από λίγους μήνες, αρκετοί εργοδότες τούς αντικαθιστούσαν ξανά με μετανάστες από φτωχότερες χώρες, οι οποίοι είχαν ισχυρό κίνητρο να βελτιώσουν τη ζωή τους μέσω της εργασίας.

Μια αντίστοιχη «σοβιετοποίηση», πιστεύω, έχει συμβεί σε κάποιο βαθμό και στην Ελλάδα, περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλες δυτικές χώρες. Το κράτος πρόνοιας και ο οικογενειακός προστατευτισμός συχνά αποδυναμώνουν τα κίνητρα για βελτίωση της ζωής μέσω της μόρφωσης και της εργασίας. Από την άλλη πλευρά, το επίπεδο αποδοτικότητας του δημόσιου τομέα λειτουργεί συχνά ως μέτρο σύγκρισης και για τον ιδιωτικό τομέα».

                                                                                  (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Φοβάμαι ότι είτε το σύστημα αλλάξει είτε παραμείνει το ίδιο, το ουσιαστικό πρόβλημα δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί. Και ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα; Είναι αυτό που μπορείς να το εντοπίσεις διά γυμνού οφθαλμού εάν έχεις στοιχειώδεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου και τους συμπολίτες σου. Η πτώση του μορφωτικού επιπέδου από γενιά σε γενιά. 

Η υποχώρηση της γενικής παιδείας σε επίπεδα αγραμματοσύνης και αναλφαβητισμού. Αποδίδουμε την πτώχευση στον τρόπο της ζωής μας. Στον εθισμό στο Διαδίκτυο, για παράδειγμα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην αδιαφορία της οικογένειας, στην ανακήρυξη της ευκολίας σε ιδανικό. Στην απουσία όχι ιδανικών –αυτά μόνο να σε διαψεύσουν μπορούν– αλλά οποιασδήποτε σκέψης για το μέλλον. 

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι από τη συζήτηση απουσιάζει το ζήτημα της εκπαίδευσης; Πώς αντιμετωπίζει όλα αυτά το σχολείο; Ή μήπως τα αποδέχεται σαν να ‘ναι κάτι σαν κοινωνική μοίρα και το σχολείο συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του με τον τρόπο που την έκανε και πριν εμφανισθούν όλα αυτά τα προβλήματα; Γιατί δεν αναζητούμε τις διασυνδέσεις ακόμη και της έκρηξης της εφηβικής βίας με τον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο; 

Αν η σύγχρονη κοινωνία πάσχει από την προσήλωσή της στο ήσσον, στην ευκολία και στην ταχύτητα κτήσης αγαθών, ποια είναι η ευθύνη της εκπαίδευσης; Και γιατί δεν τολμάμε να τις αγγίξουμε; Μήπως επειδή ξέρουμε ότι το ανθρώπινο δυναμικό που την υπηρετεί δεν είναι σε θέση να τα αντιμετωπίσει. Παραδοχή ήττας θα μου πείτε. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία».

                                                             (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)