Απόψεις...

 

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η χώρα που το 1973 είχε γονατίσει στην κυριολεξία κάτω από το βάρος του αραβικού πετρελαϊκού εμπάργκο, βρίσκονται σήμερα στο απόγειο της ενεργειακής τους ισχύος. Η χώρα της οποίας η βιομηχανική παραγωγή και η οικονομική ανάπτυξη κάποτε εξαρτάτο πλήρως από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής, σήμερα ελέγχει την τροφοδοσία της παγκόσμιας αγοράς. Η μεταστροφή αυτή ξεκίνησε συστηματικά μετά το 2010, με την επανάσταση των σχιστολιθικών κοιτασμάτων, το γνωστό «shale oil» να αλλάζει ριζικά το αμερικανικό ενεργειακό ισοζύγιο. 

Παράλληλα η άρση, της απαγόρευσης εξαγωγών πετρελαίου το 2015, που κρατούσε από το 1975 ως ένα απομεινάρι του ενεργειακού χάους του 1973, αποτέλεσε το καθοριστικό βήμα που απελευθέρωσε τις δυνάμεις της αμερικανικής ενεργειακής βιομηχανίας. Με αποτέλεσμα το αμερικανικό πετρέλαιο να πλημμυρίσει τις παγκόσμιες αγορές, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της παγκόσμιας ζήτησης από τα 87 εκατ. βαρέλια το 2010 στα 104 εκατ. βαρέλια το 2025.

Σήμερα, η αμερικανική παραγωγή αργού πετρελαίου σχεδόν έχει τριπλασιαστεί από το 2000, φτάνοντας τα 22 εκατ. βαρέλια την ημέρα, με τις εξαγωγές αργού πετρελαίου και τελικών καυσίμων να αγγίζουν τα 10,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Μαΐου 2026».

                                                                       (Κ. Χαροκόπος-liberal.gr)

«Η Αθήνα δεν είναι μια κανονική πόλη. Και δεν φταίει γι' αυτό ο υπερτουρισμός. Δεν φταίνε οι τουρίστες για την βρωμιά και τα σκουπίδια. Δεν φταίει το Airbnb για την έλλειψη χώρων στάθμευσης. Δεν φταίει ο Γερμανός που είχε όνειρο ζωής να επισκεφτεί την Ακρόπολη για το φιλόξενο «πνεύμα» των αντιεπαγγελματιών του τουρισμού. Το ποιος φταίει το ξέρουμε όλοι μας καλά. Το θυμόμαστε σε κάθε πρωτοσέλιδο.

Σε όλα αυτά υπάρχει και μία άλλη διάσταση. Έχουμε ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ τις τελευταίες δεκαετίες για να πάμε λεωφόρους στο τελευταίο χωριό. Στην πιο απόκρημνη βουνοκορφή. Αλλά ξοδεύουμε ελάχιστα για την Αθήνα κι ας ζει σε αυτήν ο περισσότερος από τον μισό πληθυσμό της χώρας. Τόσο λίγο κοστίζει άραγε η ζωή των ανθρώπων; Λιγότερο από ένα πάρκινγκ; Θα μπορούσε, λοιπόν, η κυβέρνηση να πάει σε εκλογές υποσχόμενη να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων στις μεγάλες πόλεις.

ΥΓ: Είναι βαθιά η θλίψη. Επειδή αυτή η πόλη δεν ήταν έτσι. Εμείς την κάναμε. Επί των δικών μας ημερών έγινε τόσο βρώμικη και άθλια. Εμείς το επιτρέψαμε. Και κάπως έτσι παραδίδουμε την σκυτάλη στα παιδιά μας. Τους φορτώνουμε ένα πρόβλημα στην πλάτη τους. Να ξεφορτωθούν την νύxτα, τους μπράβους και τα μπραβιλίκια από την ζωή τους. Αυτός είναι λόγος να πέσει κανείς σε κατάθλιψη».

                                                                            (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)