Απόψεις...

 

«Ήταν 18 ετών. Φοιτητής. Δολοφονήθηκε στο Σαουθάμπτον από τον Βίκρουμ Ντίγκουα, ο οποίος στις 28 Μαΐου καταδικάστηκε για φόνο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, ο δράστης ισχυρίστηκε ότι ο Νόβακ τον είχε προσβάλει ρατσιστικά και του είχε επιτεθεί. Η κατηγορία ήταν ψευδής. Αλλά, για λίγα κρίσιμα λεπτά, λειτούργησε σαν διαβατήριο ηθικής προστασίας για τον δράστη και σαν καταδίκη για το θύμα. Οι αστυνομικοί βρήκαν έναν νέο άνθρωπο αιμόφυρτο. Αντί να τον αντιμετωπίσουν πρώτα ως θύμα, του πέρασαν χειροπέδες. Εκείνος έλεγε ότι είχε μαχαιρωθεί. Έλεγε ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Η Βρετανία που έμαθε να επαναλαμβάνει το «I can’t breathe» ως σύνθημα, δυσκολεύτηκε αυτή τη φορά να το ακούσει ως κραυγή ενός πληγωμένου ανθρώπου.

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν έχουμε απλώς μια αστυνομική αποτυχία. Έχουμε μια εικόνα θεσμικής δειλίας. Ένα κράτος που εκπαιδεύτηκε να φοβάται περισσότερο την κατηγορία του ρατσισμού από το έγκλημα που γίνεται μπροστά στα μάτια του. Ένα κράτος που, αντί να ρωτήσει ποιος αιμορραγεί και ποιος κρατάει το μαχαίρι, φαίνεται να ρωτά πρώτα ποιος χωράει καλύτερα στο σωστό αφήγημα. Ο φιλελεύθερος πολιτισμός δεν χτίστηκε πάνω σε συλλογικές ενοχές. Χτίστηκε πάνω στην ιδέα ότι κάθε άνθρωπος έχει ίση αξία απέναντι στον νόμο. Όχι ως μέλος φυλής. Όχι ως εκπρόσωπος ιστορικής κατηγορίας. Όχι ως πιόνι στον πίνακα των ακτιβιστών. Ως άτομο. Με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και ζωή που δεν μπορεί να ζυγίζεται πολιτικά.

Ήδη ακούμε παντού την ίδια γλώσσα. «Συμπερίληψη», «ευαισθησία», «διαφορετικότητα». Ωραίες λέξεις, όταν υπηρετούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επικίνδυνες λέξεις, όταν ζητούν από τον πολίτη να κάνει πως δεν βλέπει αυτό που βλέπει. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να εισαγάγει την ενοχή των άλλων. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Να προστατεύει κάθε αθώο. Να τιμωρεί κάθε ένοχο. Να εμπιστεύεται την πραγματικότητα περισσότερο από τα συνθήματα. Και να μην επιτρέψει ποτέ σε καμία πολιτική θρησκεία να βάλει το χρώμα πάνω από την αλήθεια».

                                                                      (Αλ. Σκούρας-Liberal.gr)

«Ενας πατέρας και μια κόρη. Η κόρη, πεντάμορφη, ευθυτενής, αγέρωχη, περήφανη απέναντι στην απώλεια της μάνας της. Εκείνος, γερμένος να τη συνοδεύει ή να τον συνοδεύει; Μάλλον ο ένας για τον άλλον. Οπως θα ήθελε εκείνη, εξ ουρανού, και τους δυο. Χέρι χέρι. Τόσο τυχερό κορίτσι η κόρη στην πιο τραγική τραγωδία της. Σκέψου, φαντάσου, με τι υλικά την ανέθρεψαν, τι με τις πράξεις τους τής έδειξαν. Την αφοσίωση, τον γάμο ουσίας όχι παρεμπιπτόντως, την αγάπη, το δόσιμο, το «ο ένας για τον άλλον» στις χαρές αλλά και στις λύπες. 

Το «μαζί» από την ανατολή μέχρι να δύσει ο ήλιος και πάλι και πάλι. Στα χρόνια των 2,9 διαζυγίων στους 4 γάμους. Στα χρόνια του ενικού αριθμού «θέλω ένα παιδί γιατί το βιολογικό μου ρολόι το διψάει». Στα χρόνια των «τρεις μέρες με τον έναν και τρεις με τον άλλον». Στα χρόνια του «Αν είναι να μην είναι οι γονείς ευτυχισμένοι, καλύτερα να χωρίσουν», αλλά ποτέ δεν ακούς «Αν είναι να είναι το παιδί δυστυχισμένο, καλύτερα οι γονείς να κάνουν το κάθε τι για να ωριμάσουν»… Ας υπάρχει και ένα δείγμα ενός «Μαζί» διαρκείας, έτσι, ως δείγμα, ρε αδελφέ! »

                                                                            (Ρέα Βιτάλη-protagon.gr)