Απόψεις...

 

«Αλήθεια, τι να απέγιναν οι Ιρανοί που θριαμβολογούσαν ανακουφισμένοι όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες αμερικανικές βόμβες; Αν ζουν ακόμη και δεν τους έχουν αναλάβει οι Φρουροί της Επανάστασης, πολύ αμφιβάλλω αν θα μοιράζονται τη χαρά του Τραμπ για την ειρήνη. Μάλλον έχουν πάρει κι αυτοί τη θέση τους δίπλα σε όσους πίστεψαν ότι η Αμερική μπορεί να τους βοηθήσει και διαψεύσθηκαν χωρίς καν κάποιος να τους εξηγήσει το πώς και το γιατί. 

Δίπλα στους Κούρδους που ο Τραμπ τους εγκατέλειψε επειδή δεν συμμετείχαν στην Απόβαση στη Νορμανδία, στους Αφγανούς που τους έριξε ανυπεράσπιστους στα χέρια των Ταλιμπάν, στους Δανούς, την πιο φιλοαμερικανική χώρα της Ευρώπης, που ανακάλυψαν ότι ο μεγάλος τους σύμμαχος θέλει να αρπάξει ένα κομμάτι απ’ την επικράτειά τους, σαν τον βουλιμικό μπόμπο που καταβροχθίζει κομμάτια από την τούρτα. 

Μαζί με τους Ουκρανούς που διαπιστώνουν πως ο ηγέτης της συμμάχου τους συνεννοείται πολύ καλύτερα με τον εισβολέα Πούτιν και μάλιστα για να τον ευχαριστήσει ταπεινώνει τον Ζελένσκι. Μαζί με τους Ευρωπαίους που ανακαλύπτουν πως η Αμερική δεν είναι πια αυτή που ήταν και αρχίζουν να βλέπουν στον αλλοπρόσαλλο ηγέτη της έναν πρώην σύμμαχο που μεταμορφώνεται σε αντίπαλο. Τον μεγάλο σύμμαχο που συνεννοείται καλύτερα με τον Κιμ Γιονγκ Ουν παρά με τον Μακρόν. Ή την κρίσιμη στιγμή δεν διστάζει να γυρίσει την πλάτη του στον ισχυρότερο σύμμαχό του στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ. 

Τόσοι σύμμαχοι που στήριζαν τις ΗΠΑ ως ηγέτιδα δύναμη του κόσμου μένουν τώρα ξεκρέμαστοι. Και το χειρότερο: όλ’ αυτά γίνονται με έναν επιδεικτικό τρόπο που θυμίζει Καλιγούλα. Η Αμερική και το Ισραήλ χτύπησαν καίρια τη στρατιωτική μηχανή του Ιράν, όμως δεν κατάφεραν να πετύχουν κανέναν από τους στόχους τους. Το καθεστώς μπορεί να έχασε ηγέτες του, όμως δεν κλονίσθηκε. Και είναι εντυπωσιακή η σιωπή που καλύπτει σαν τοξικό νέφος τη μεγάλη χώρα. Κανείς δεν ξέρει τι γίνεται, αν οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν εξαπολύσει πογκρόμ κατά των αντιφρονούντων, αν υπάρχουν νεκροί και πόσοι. Κανείς δεν ξέρει ποια είναι η επόμενη ημέρα για τους Ιρανούς».

                                                        (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η λύση είναι απλή και δεν τη σκέφτηκε κανένας. Μειώνουμε τις τιμές και αυξάνουμε τους μισθούς. Άρα, φτώχεια τέλος στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως το συνταγολόγιο καταπολέμησης της φτώχειας είναι πολύ πλούσιο και ευρηματικό. Από το σύνθημα «αυξήσεις, αυξήσεις και όχι απολύσεις» ως την πλειοδοσία παροχών, έχει μεσολαβήσει μια χρεοκοπία που σημαίνει κάτι πολύ απλό: το λεφτόδεντρο έχει βαθιές τις ρίζες του στην ελληνική κοινωνία. Το φύτεψαν, το πότιζαν και το περιποιούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και από κοντά σύμπασα η Αριστερά».

                                                                     (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)