Στα σκουπίδια φωτιστικά και κάδοι...

 

Πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στον Δήμο Ιωαννιτών και σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς για το εκπληκτικό success story της ανάπλασης στην Πλατεία Γλυκήδων γιατί κατάφεραν το ακατόρθωτο: να μετατρέψουν ένα πανάκριβο έργο σε διαγωνισμό καταστροφής του.

Όταν σχεδιάζονταν τα περίφημα επιδαπέδια φωτιστικά πίστευαν μάλλον ότι το Κάστρο κατοικείται από ολογράμματα που αιωρούνται. Γιατί αν είχαν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, θα ήξεραν ότι εκεί που το γρασίδι γίνεται ένα με το έδαφος, χωρίς καμία προστασία ή πρόβλεψη, τα παιδιά θα παίξουν μπάλα και οι νεοβάνδαλοι θα παρτάρουν με τα  φωτιστικά να μετατρέπονται σε γκολπόστ. 

Το highlight της «υπεύθυνης» διαχείρισης ήρθε, βέβαια, με την επιδιόρθωση. Όταν εμφανίστηκε η ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, θυμήθηκαν να τα ξαναβιδώσουν όπως-όπως με κάτι πρόχειρες  μεταλλικές γωνιές πάνω στο τσιμέντο. Μια «αρχιτεκτονική παρέμβαση» παγκόσμιας κλάσης που άντεξε όσο ένα φθηνό πυροτέχνημα. Και σήμερα ήρθε η λύση στο πρόβλημα με τη γνωστή, δοκιμασμένη μέθοδο του Δήμου: Αντί να συντηρηθούν ή να αντικατασταθούν με κάτι ανθεκτικό, τα φωτιστικά απλώς... εξαφανίστηκαν, μαζί με τους μεγάλους κάδους απορριμμάτων.

Όσο για το κόστος ενός τέτοιου φωτιστικού, που με ευκολία πετιέται στα σκουπίδια, για έναν Δήμο είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαντάζεται ο μέσος πολίτης, καθώς δεν μιλάμε για μια απλή αγορά από ένα κατάστημα λιανικής, αλλά για δημόσια σύμβαση με συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές. Όταν μπαίνει η τελική υπογραφή στο έργο, κάθε τέτοιο κολωνάκι που βλέπετε ξηλωμένο  μπορεί να έχει κοστίσει αρκετές εκατοντάδες ευρώ μαζί με την εγκατάστασή του. Όταν, λοιπόν, σε μια πλατεία καταστρέφονται ή «εξαφανίζονται» 10-15 τέτοια φωτιστικά, μιλάμε για μια ζημιά μερικών χιλιάδων ευρώ, τα οποία πετάχτηκαν  επειδή κανείς δεν θέλησε να  τα προστατεύσει. Οι νεοβάνδαλοι λοιπόν έσπασαν κάποια, μετά ξεβίδωσαν τους κάδους, μετά έσπασαν τα τζαμάκια, ύστερα τα δύο μεταλλικά κολωνάκια με τους αισθητήρες…

Αλλά όταν βιδώνεις έναν κάδο απορριμμάτων με απλές βίδες απευθείας πάνω στο μέταλλο αντί για βαριά, χυτή υποδομή ή εγκιβωτισμό στο έδαφος, η καταστροφή είναι προδιαγεγραμμένη. Και η «λύση» του Δήμου Ιωαννιτών παραμένει σταθερή: αντί για σωστή στερέωση, πλήρης εξαφάνιση.

Κάτι που δεν έγινε με τα επιδαπέδια φωτιστικά στο Μουσείο Αργυροτεχνίας που είναι  κατασκευασμένα από χάλυβα, ειδικά σχεδιασμένο για να αντέχει σε ακραίες καιρικές συνθήκες και βανδαλισμούς, τοποθετημένα στην άκρη του λιθόστρωτου μονοπατιού, μέσα στο χώμα σε αντίθεση με το ανοιχτό γκαζόν της πλατείας που λειτουργούσε και ως γήπεδο. 

Και το ακόμη πιο ωραίο; Δεν υπήρχε πουθενά ούτε ένα καγκελάκι που να αποτρέπει την είσοδο μέσα στο γκαζόν, ούτε μια πινακίδα που να ενημερώνει ότι απαγορεύεται να πατάμε στο γκαζόν. Όλα χύμα στο κύμα λοιπόν. Η συνταγή άλλωστε είναι δοκιμασμένη από την Δημοτική Αρχή. Και εκεί όπου υπήρχε κάγκελο φρόντισαν οι ίδιοι να το εξαφανίσουν ώστε να γίνουν όλα ένα με το έδαφος. Όταν  πιστεύεις άλλωστε στην ισοπέδωση προς τα κάτω πώς να το κρύψεις; Μόνο που τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν φυσικά  οι ίδιοι από την τσέπη τους αλλά τα χιλιάδες κορόιδα με τα δημοτικά τέλη  κάθε μήνα.

                                  Το πριν... με τα επιδαπέδια φωτιστικά

                                                        Το μετά... όλα εξαφανισμένα 

                                                         "Θαυμάζουν"  οι επισκέπτες... 

Τρεις κάδοι ολοσχερώς εξαφανισμένοι... 

παγκάκια ασυντήρητα πάνω στον χρόνο έχουν ήδη διαλυθεί ...

                                    Τα επιδαπέδια φωτιστικά στο Ιτς Καλέ... κρατάνε χρόνια

 

Το "ένα με το έδαφος" και τα χώματα στο νέο πεζοδρόμιο χωρίς καν κράσπεδο, εκεί που ξήλωσαν και πέταξαν το ωραίο ψηλό κάγκελο που υπήρχε για να προστατεύει το παρκάκι στην αρχή της διασταύρωσης της Λ. Νιάρχου... 

     Τα όμορφα κιγκλιδώματα στον παραλίμνιο δίπλα στα καραβάκια...

Το κάγκελο έχει εξαφανιστεί, όλα ''ένα με το έδαφος'' πλέον, ισοπεδωμένα...