Ανάμεσα σε πεντάστερα ξενοδοχεία και πολυσύχναστα ζαχαροπλαστεία, η εθνική οδός κρύβει μια άλλη, τριτοκοσμική πραγματικότητα. Λίγα μέτρα μακριά από τη λάμψη της τουριστικής ανάπτυξης και της επιχειρηματικότητας, οι εικόνες προκαλούν ντροπή. Πλαστικά μπουκάλια, κουτάκια αλουμινίου, σακούλες και κάθε λογής σκουπίδια έχουν μετατρέψει την άκρη του δρόμου σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο.
Το ερώτημα είναι απλό: Ποιος ντρέπεται λιγότερο;
Οι ασυνείδητοι οδηγοί και περαστικοί που θεωρούν τον δρόμο προσωπικό τους κάδο απορριμμάτων, πετώντας ό,τι τους περισσεύει από το παράθυρο του αυτοκινήτου;
Οι αρμόδιοι φορείς (Δήμος και Περιφέρεια) που εθελοτυφλούν, αφήνοντας την κατάσταση να χρονίζει χωρίς ίχνος τακτικού καθαρισμού και αστυνόμευσης;
Οι γύρω μεγάλες επιχειρήσεις που, αν και δεν ευθύνονται άμεσα για
τα σκουπίδια των τρίτων, ανέχονται αυτή τη χωματερή ακριβώς έξω από την πόρτα
τους, υποβαθμίζοντας το ίδιο τους το προϊόν;
Η ανάπτυξη και ο τουρισμός δεν είναι μόνο τα εντυπωσιακά
κτίρια και οι φωτεινές επιγραφές. Είναι η καθημερινότητα, η καθαριότητα, ο
πολιτισμός του δρόμου και ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο. Όσο το κράτος, η τοπική
αυτοδιοίκηση και οι πολίτες πετάνε το μπαλάκι των ευθυνών ο ένας στον άλλο, τα
σκουπίδια θα συνεχίζουν να μας θυμίζουν ότι η «πολυτέλειά» μας είναι απλώς ένα
επιφανειακό περιτύλιγμα.
Καμαρώστε:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου