Απόψεις...

 

«Η γαλλική οικονομία με την απόδοση του δεκαετούς κοντά στο 5%, το υψηλότερο των τελευταίων 24 ετών και με δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ να πρέπει τώρα να περικοπούν από μισθούς, επιδόματα και κοινωνικές παροχές, πράγμα που θα κάνει την κατάσταση ακόμα πιο εκρηκτική και η φτωχή Ελλάδα, άλλοτε παρίας και ζήτουλας της Ευρώπης, να έχει βάλει σε τάξη τα οικονομικά της, να καταγράφει πλεονάσματα, να μειώνει την ανεργία σε χαμηλό 17ετίας και να κάνει ρεκόρ στον τουρισμό, τις εξαγωγές, τις ξένες επενδύσεις, τη μείωση χρέους. Και να καταφέρνει παράλληλα να κάνει μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία που σε άλλες εποχές θα φάνταζαν αδιανόητες, όπως:

Τα μη κρατικά ΑΕΙ. Την κατάργηση του ασύλου. Τα αγγλόφωνα τμήματα και τις συμπράξεις ελληνικών με γνωστά ξένα πανεπιστήμια. Την ελάχιστη βάση εισαγωγής. Τις νέες φοιτητικές εστίες. Την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων του ΕΚΠΑ, του ΑΠΘ και του ΕΜΠ με τη δωρεά των τεσσάρων συστημικών τραπεζών. Τη διαγραφή των αιωνίων. Τον εκσυγχρονισμό και ψηφιοποίηση του ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ). 

Τον τερματισμό όλων των καταλήψεων. Τον διορισμό 52.000 δασκάλων και καθηγητών από το ‘19 και μετά. Την αξιολόγηση δασκάλων και καθηγητών. Την κτηριακή αναβάθμιση 416 σχολείων με το πρόγραμμα «Μαριέττα Γιαννάκου» που θα φτάσουν τα 2.500 μέχρι το 2028. Τους διαδραστικούς πίνακες. Την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Τα ψηφιακά φροντιστήρια. Τα Ωνάσεια πρότυπα σχολεία. 

Δεδομένων όμως των συνθηκών με την πτώχευση της χώρας 16 μόλις χρόνια πριν, αλλά και με την καθολική κυριαρχία της Αριστεράς στα σχολεία και τα πανεπιστήμια που ανέκαθεν τα θεωρούσε ως προνομιακούς χώρους επιρροής, όλα αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα. Έγιναν πολλά βήματα μπροστά. Κι εκεί που στα χρόνια της κρίσης όλοι στην Ευρώπη έλεγαν «να μη γίνουμε Ελλάδα», λένε τώρα «να μη γίνουμε Γαλλία».Κι αυτό από μόνο του είναι μέγα επίτευγμα».

                                                                      (Κ. Μπερμπερίδης-liberal.gr)

«Υπάρχουν ιδέες που κάποια στιγμή θεωρούνται τόσο ξεπερασμένες, ώστε παύουμε ακόμη και να συζητάμε γι’ αυτές. Ο ενιαίος φορολογικός συντελεστής, το περίφημο flat tax, είναι σήμερα μία από αυτές. Σε μια εποχή όπου η φορολογική πολιτική συζητείται κυρίως με όρους νέων εξαιρέσεων, επιδομάτων, εκπτώσεων, κινήτρων και ειδικών καθεστώτων, η ιδέα ότι το φορολογικό σύστημα θα μπορούσε να γίνει ριζικά απλούστερο μοιάζει σχεδόν παλιομοδίτικη. Μόνο που οι ιδέες έχουν έναν παράξενο τρόπο να επιστρέφουν. Και τίποτα δεν βοηθά περισσότερο μια παλιά οικονομική ιδέα να ξαναγίνει επίκαιρη από ένα Nobel.

Ο Robert E. Hall, καθηγητής του Stanford, μοιράστηκε φέτος το Nobel Οικονομικών με τον Michael Woodford. Η βασική  αρχή ΤΟΥ flat tax  είναι εντυπωσιακά απλή. Το κράτος δεν χρειάζεται δεκάδες συντελεστές, εξαιρέσεις και ειδικά καθεστώτα για να εισπράξει φόρους. Χρειάζεται ευρεία φορολογική βάση, έναν χαμηλό ενιαίο συντελεστή και όσο το δυνατόν λιγότερες στρεβλώσεις».

                                                                       (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)