Όταν το φυσικό κάλλος συναντά την αδιαφορία...

@ Το Μονοδένδρι αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς του Ζαγορίου, που προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Δυστυχώς, όμως, πίσω από την προσεγμένη εικόνα των κεντρικών καλντεριμιών, κρύβεται και μια άλλη πραγματικότητα  της εγκατάλειψης κάποιων δημόσιων υποδομών που θα έπρεπε να αποτελούν πυρήνες πολιτισμού, αθλητισμού και καθημερινής ζωής.

Ένα παγκάκι πλήρως διαλυμένο, αφεμένο στην τύχη του, που αντί για σημείο ξεκούρασης αποτελεί εστία επικινδυνότητας και εικόνα παρακμής.

Ένα γήπεδο μπάσκετ παραδομένο στη φθορά, με σπασμένο τσιμέντο,σκουριασμένες περιφράξεις με την κεντρική πόρτα να λείπει και αγριόχορτα να ξεφυτρώνουν από τις ρωγμές. Ένας αθλητικός χώρος που έχει αφεθεί στην τύχη του, στερώντας από τη νεολαία και τους επισκέπτες τη δυνατότητα για μια αυτονόητη δημιουργική διέξοδο.

Το υπαίθριο Θέατρο ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα 2.000 θέσεων, παρουσιάζει εικόνες από βοηθητικές αίθουσες χωρίς καν πόρτες, βανδαλισμένες, γεμάτες πεταμένα έπιπλα και σκουπίδια.

Οι ξένοι και Έλληνες επισκέπτες που ανηφορίζουν στο Ζαγόρι δεν έρχονται μόνο για φαγητό και διαμονή· έρχονται για να βιώσουν έναν πολιτισμένο τόπο. Όταν αντικρίζουν τέτοια μνημεία εγκατάλειψης, το μήνυμα που εισπράττουν είναι αυτό της παρακμής.

Κι όμως, τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αλλιώς. Γιατί το θέατρο να μένει βουβό σχεδόν όλο το καλοκαίρι; Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να διοργανώνεται ένα διαγωνιστικό  δεκαήμερο ερασιτεχνικών θιάσων (κάτι που κάνουν άλλες πόλεις με επιτυχία) δίνοντας βήμα σε νέες δημιουργικές ομάδες από όλη την Ελλάδα, και ταυτόχρονα, στο διπλανό (ανακαινισμένο) γήπεδο, να διεξάγεται ένα ανοιχτό τουρνουά μπάσκετ. Πολιτισμός και αθλητισμός σε απόλυτη αρμονία που θα αναζωογονούσε την τοπική κοινωνία, και θα αποτελούσε πόλο έλξης για ποιοτικό τουρισμό.

 

@Στο Μέτσοβο, ο παραδοσιακός νερόμυλος με τους μικρούς καταρράκτες και ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον έχει αφεθεί να ρημάξει. Διαλυμένες ξύλινες γέφυρες με σπασμένα δοκάρια πάνω από το ποταμάκι που δεν είναι απλώς οπτικά απαράδεκτες, αλλά αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα οποιουδήποτε πεζοπόρου ή τουρίστα επιχειρήσει να τις διασχίσει. Ο νερόμυλος με ανοιχτές πόρτες έτοιμος να βανδαλιστεί, η κάτω είσοδος για τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου χωρίς σχόλια...

@Η αντίθεση σοκαριστική: Σκουριασμένα, σπασμένα καθίσματα παλιού σχολείου έχουν επιστρατευτεί ως «σημείο θέασης» για να θαυμάσει κανείς ένα από τα κορυφαία φυσικά μνημεία του κόσμου, τη χαράδρα του Βίκου. Αντί για ένα ασφαλές, καλαίσθητο παρατηρητήριο, οι επισκέπτες αντικρίζουν μια εικόνα που θυμίζει τρίτο κόσμο, ακριβώς μπροστά σε ένα τοπίο παγκόσμιας κληρονομιάς.

@Στους Κήπους αυτό το παγκάκι παραμένει εκεί χρόνια τώρα κάθε φορά και πιο διαλυμένο για να διαφημίσει προφανώς τον πολιτισμό μας…

Και όμως! Με ελάχιστους πόρους και σωστό σχεδιασμό όλοι αυτοί οι χώροι θα μπορούσαν να είναι υποδείγματα πολιτισμού. Δεν ζητάει κανείς πολυτέλειες, απλώς τα αυτονόητα: ασφάλεια, καθαριότητα, συντήρηση και όραμα. Οι αρμόδιοι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους …