Απόψεις...

 

 «Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική φιγούρα, ποιήτρια και ηθοποιός, η οποία πίστευε υπαρξιακά σε αυτά που έγραφε - και της οποίας το όνομα δεν χρειάζεται να εμπλέξουμε σε ένα ιντερνετικό σχόλιο τρέχουσας επικαιρότητας. «Οι δρόμοι που θα καίγονται» είναι ο φαντασιακός πόθος κάθε κατά δήλωση αριστερού, από τότε που έμαθε να παπαγαλίζει τη φράση του Μαρξ ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας». 

Δεν αναφερόμαστε σε σοβαρούς διαβασμένους αριστερούς.Αναφερόμαστε σε κάθε ανώριμο όποιας ηλικίας, που νομίζει ότι η επανάσταση είναι τσαμπουκάς στους «μπάτσους» και γιούργια να κάψουμε το μαγαζάκι κάποιου… τρομερού αιμοπότη μεγαλοκαπιταλίστα, και να επαναφέρουμε την κοινωνική δικαιοσύνη - όπως τη φαντάζονται».

                                                                           (Γ. Σιδέρης-liberal.gr)

«Μιας λοιπόν και εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι, είναι υποχρεωτικό να εξεγερθούμε κι εμείς. Τι είμαστε δηλαδή εμείς; Μούλικα; Κι αφού οι Ισπανοί έστησαν αντίσκηνα στις πλατείες τους, υπάρχει αναπόδραστη η ανάγκη να γεμίσουμε τσαντίρια και τις δικές μας. Αμ στο Μιλάνο; Πώς γίνεται εκεί να λεηλατούν μαγαζιά την πλατεία Ντουόμο, και τα δικά μας στην Ερμού ή την Σταδίου να κορδώνονται αλώβητα περιμένοντας πελάτες; Καλά, η Αλβανία μας έχει κυριολεκτικά ρίξει στ’ αυτιά κι είναι ντροπή μας. Εκεί έχουν κάψει ίσα με δέκα δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εδώ δεν έχει ανάψει ούτε αναπτήρας Bic σε κρατικό κτίριο. Αίσχος. Οπότε move your Greek asses και εξεγερθείτε τώρα. 

Άιντε παλιορεμάλια του καναπέ. Σηκωθείτε και κάντε επιτέλους την επανάσταση.Στο κάτω-κάτω, όλα τα εισάγουμε. Και πετρέλαια, και όπλα, και αυτοκίνητα, και κινητά, και ρούχα, και λεμόνια, και πιπεριές. Οπότε που βλέπετε το κακό να εισάγουμε και τις εξεγέρσεις μας; Διότι αν πάμε να φτιάξουμε δικιά μας επανάσταση, θα καταλήξει σαν το ελληνικό αυτοκίνητο. Από την δεκαετία του ’60 το σχεδιάζουμε και το βάζουμε στην γραμμή παραγωγής, αλλά στους δρόμους μας δεν το είδαμε».

                                                                          (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Το βιβλίο : «Σιγκαπούρη: Από τον τρίτο κόσμο στον πρώτο» το έγραψε ο Μέγας Lee Kuan Yee, πρώτος πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης. Μερικά αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο μας δείχνουν τη διαφορά νοοτροπίας των 2 λαών:

1) «Έπρεπε οπωσδήποτε να συντριβούν οι κομμουνιστές γιατί εναντιώνονταν σε οποιοδήποτε μέτρο που θα έφερνε πρόοδο κι ευημερία».

2) «Μας πρότειναν οι Βρετανοί να μας στέλνουν βοήθεια. Αρνήθηκα γιατί αυτό θα δημιουργούσε την εντύπωση στους πολίτες ότι έχουν κάποιον δυνατό προστάτη και δεν θα αγωνίζονταν οι ίδιοι».

3) «Δεν αρκούσε να γίνουμε το ίδιο καλοί με τους γείτονες μας. Έπρεπε να γίνουμε καλύτεροι. Αν είμασταν το ίδιο καλοί, οι επενδυτές δεν θα είχαν κανέναν λόγο να αλλάξουν την έδρα τους». Νομίζω ότι ο καθένας βλέπει την διαφορά με την Ελλάδα».

                                                     (Β.Μ. στο άρθρο του Κ.Στούπα- liberal.gr)