Απόψεις...

 

«Η Γαλλία είναι το πιο καθαρό παράδειγμα του ευρωπαϊκού μοντέλου: μεγάλο κράτος, γενναιόδωρες παροχές, υψηλή φορολογία, προστατευμένη εργασία, κρατικός παρεμβατισμός. Στη Γαλλία, όμως, η εξίσωση δεν βγαίνει. Το 2025 οι δημόσιες δαπάνες στη Γαλλία έφτασαν το 57,2% του ΑΕΠ, περίπου επτά μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Οι κοινωνικές δαπάνες βρίσκονται σταθερά ανάμεσα στις υψηλότερες στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η Γαλλία είχε ήδη τη δεύτερη υψηλότερη αναλογία φόρων και ασφαλιστικών εισφορών προς ΑΕΠ στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2024. Και παρ’ όλα αυτά, έκλεισε το 2025 με έλλειμμα 5,1% και δημόσιο χρέος σχεδόν 116% του ΑΕΠ.

Το εντυπωσιακό δεν είναι το κόστος του μοντέλου. Είναι ότι οι πολίτες εξεγείρονται επειδή θεωρούν ότι δεν παίρνουν αρκετά από αυτό. Διαμαρτύρονται για τα σχολεία, τις δημόσιες υπηρεσίες, το κόστος ζωής, την ανισότητα. Για όλα όσα το γαλλικό κράτος υποσχέθηκε ότι θα λύσει. Αυτό είναι το γαλλικό παράδοξο. Όταν το κράτος υπόσχεται τα πάντα, κάθε αποτυχία του γίνεται προδοσία. Το «δωρεάν» πολλαπλασιάζει τους δικαιούχους, αλλά ο λογαριασμός μεταφέρεται στους φορολογούμενους, στους δανειστές και στις επόμενες γενιές.Το ίδιο ισχύει για την κοινωνική συνοχή. 

Η Γαλλία μίλησε για ανεκτικότητα και ενσωμάτωση, αλλά το αποτέλεσμα είναι μακριά από την αρμονία που υποσχέθηκε το μοντέλο. Οι κοινωνικές και γεωγραφικές διαιρέσεις βαθαίνουν, ορισμένες γειτονιές αποκόπτονται, και το κράτος δυσκολεύεται να επιβάλει ακόμη και τους βασικούς κανόνες».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Οι Γάλλοι μαθητές δεν στρέφονται εναντίον του τρόπου ζωής των γονιών τους· το αντίθετο. Τον επιθυμούν, και αν εξεγείρονται είναι επειδή ακόμη οι κοινωνίες κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στην εφηβεία και στην ηλικία της ωριμότητας. Την κάνουν για να την αναιρέσουν. Διότι από τη μια δίνουν όλο και περισσότερα δικαιώματα στους εφήβους χωρίς τις αντίστοιχες ευθύνες, ενώ εξιδανικεύουν τη νηπιοποίηση της ωριμότητας, αποθεώνοντας την παρά φύσιν νεότητα. Το γήρας που κάποτε ταυτιζόταν με τη σοφία σήμερα αντιμετωπίζεται ως αναπηρία της ανθρώπινης φύσης. Γονείς διαδηλώνουν μαζί με τα παιδιά τους. Ας θυμηθούμε τους γονείς που υπερηφανεύονταν επειδή τα δικά τους παιδιά έκαιγαν το κέντρο της Αθήνας.

Το χαρακτηριστικό των νεο-εξεγερμένων είναι η απελευθέρωση της βίας, ακόμη και της ένοπλης. Τόσο, που αναρωτιέσαι μήπως όλ’ αυτά δεν είναι τίποτε άλλο από μια συλλογική έκφραση της εφηβικής βίας. Την οποία, εννοείται, δεν αφήνει να περάσει ανεκμετάλλευτη ο Μελανσόν. Διότι, μην ξεχνάμε, ότι μας χωρίζουν μόλις έξι μήνες από τις επόμενες εκλογές, οι οποίες μάλλον θα κριθούν από το αποτέλεσμα της σύγκρουσης ανάμεσα σε μια καθαρόαιμη Δεξιά και μια επίσης καθαρόαιμη Αριστερά».

                                                            (Τ. Θεοδωρόπουλος-KΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Μέσω προγραμμάτων που μόνο το στεγαστικό πρόβλημα δεν λύνουν, η κυβέρνηση συνεχίζει να ρίχνει δισ. ευρώ σε μια υπερθερμασμένη αγορά. Η προσφορά παραμένει χαμηλή, οι τιμές συνεχίζουν να ανεβαίνουν και οι μόνοι που τρίβουν τα χέρια τους είναι οι ιδιοκτήτες και ορισμένοι παραπλεύρως ωφελούμενοι».

                                                                    (Στ.Καλύβας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)