Απόψεις...

 

«Τώρα λοιπόν ο Λαζόπουλος,  που ήθελε να ρίξει τον Σαμαρά το 2014, δήλωσε ότι «ο Αντώνης Σαμαράς είναι μια επιλογή και είναι μια καλή επιλογή. Και είναι εντός Νέας Δημοκρατίας»! Την ίδια στιγμή, χαρακτηρίζει τη Νέα Δημοκρατία ακροδεξιό κόμμα. Η πολιτική συνέπεια, προφανώς, δεν είναι το δυνατό του σημείο, όπως κάθε λαϊκιστή. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που, πριν από την εκλογή του Κωνσταντίνου Τασούλα στην Προεδρία της Δημοκρατίας, είχε προτείνει ως υποψήφια τη … Μαρία Καρυστιανού. 

Δεν έφτανε το απόλυτο trash TV του Λαζόπουλου σε συγκεκριμένο τηλεοπτικό κανάλι. Τώρα άρχισε και τις περιπλανήσεις από συνέντευξη σε συνέντευξη, με εμφανή πολιτική στόχευση και προσδοκία να συμβάλει στην… πτώση του Μητσοτάκη. Όπως, άλλωστε, και οι φίλοι του. Κλασικός Λαζόπουλος: παντογνώστης και κουτοπόνηρος, κατηχητής και λαϊκιστής του αισχίστου είδους. Επενδύει στο συναίσθημα, εργαλειοποιεί την οργή και αντιμετωπίζει τη δημόσια συζήτηση σαν να είναι ένα ακόμη τηλεοπτικό του επεισόδιο. Σαν να πιστεύει ότι η κοινωνία ξεχνά.Κι εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα.

Θα επιτρέψει η κοινωνία την επιστροφή ενός τηλεοπτικού biri biri maker σε διαμορφωτή πολιτικών πεποιθήσεων; Θα τον παρακολουθεί; Θα τον αναγάγει και πάλι σε αυθεντία, σε κάποιον που θεωρεί ότι δικαιούται να υποδεικνύει στους άλλους τι πρέπει να σκέφτονται και ποιον να στηρίζουν;»

                                                        (Ν.Γ.Σακελλαρόπουλος-  emvolos .gr)

«Από τις 120.000 αιτήσεις στο «Σπίτι μου 2», μόνο 14.500 κατέληξαν σε αγορά ακινήτου. Περίπου ένας στους οκτώ αιτούντες. Οι άλλοι επτά πήραν ένα χαρτί με την έγκριση, έψαξαν, πλειοδότησαν, έχασαν και γύρισαν στο νοίκι, που κι αυτό στο μεταξύ ανέβηκε.Για την ακρίβεια, συνέβαλαν και οι ίδιοι στην άνοδό του, ψάχνοντας και πλειοδοτώντας για «χρέπια». Διαμερίσματα των 150–170 χιλ. ευρώ, που πριν από το πρόγραμμα έμεναν μήνες στις αγγελίες χωρίς σοβαρό ενδιαφέρον, βρέθηκαν ξαφνικά στα 180–200 χιλ. ευρώ, με δεκάδες υποψηφίους στην πόρτα. Τα ίδια τετραγωνικά, ο ίδιος όροφος, η ίδια υγρασία στο μπάνιο. Άλλαξε μόνο ένα πράγμα: ο αγοραστής είχε στην τσέπη φθηνό δημόσιο χρήμα. 

Κάθε πρωτοετής φοιτητής οικονομικών το ξέρει. Όταν επιδοτείς τη ζήτηση σε μια αγορά με ανελαστική προσφορά, δεν φθηναίνεις το προϊόν. Ανεβάζεις την τιμή του. Το όφελος της επιδότησης δεν το κρατάει αυτός στον οποίο απευθύνεται, το καρπώνεται ο πωλητής. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ιδιοκτήτες. Το κράτος υποτίθεται ότι βοηθούσε τους νέους να αγοράσουν σπίτι. Στην πράξη, χρηματοδότησε μια μεταφορά πλούτου από τον φορολογούμενο προς όποιον έτυχε να έχει ένα παλιό διαμέρισμα στη σωστή ζώνη τιμών».

                                                                            (Κ. Στούπας-liberal.gr)