Γαλλία: Σκηνές από το κοντινό μας μέλλον;

 

«Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία δεν είναι «μαθητικές κινητοποιήσεις». Είναι σκηνές από το κοντινό μέλλον της Δύσης. Σχεδόν 1.000 λύκεια αποκλεισμένα σε μία μέρα, πάνω από 5.000 προσαγωγές σε μία εβδομάδα, ένα λύκειο στη Νάντη κλειστό μετά από εμπρησμό. 

Η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι η αφορμή. Πέρυσι ήταν οι περικοπές του προϋπολογισμού και το «Bloquons tout», το 2023 ο θάνατος του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ στη Ναντέρ. Και το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Τα επεισόδια που ακολούθησαν τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ το 2020 ανήκουν στην ίδια κατηγορία.Όταν η αφορμή αλλάζει κάθε χρόνο και το αποτέλεσμα μένει ίδιο, η αιτία βρίσκεται αλλού.

Όσοι προτείνουν απελάσεις δεν έχουν καταλάβει το πρόβλημα. Πολλοί από τους νέους των προαστίων που βλέπουμε στις οθόνες είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς. Οι παππούδες τους ήρθαν νόμιμα πριν από 50-60 χρόνια, όταν τους καλούσαν τα εργοστάσια. Οι ίδιοι μιλούν μόνο γαλλικά και δεν έχουν δει ποτέ τον τόπο καταγωγής τους. 

Το βασικότερο: οι περισσότεροι δεν έχουν βγει καν από το προάστιό τους.Το θεωρώ βασικότερο, γιατί στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που δεν έχει φύγει ποτέ από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Ο πληθυσμός αυτός νιώθει εγκαταλειμμένος από μια κοινωνία που τρέχει να προλάβει τις αλλαγές που επιβάλλει εδώ και δεκαετίες ο νόμος του Μουρ.  Γι' αυτό και η Λεπέν, αν εκλεγεί, δύσκολα θα λύσει κάτι. Το ίδιο ισχύει για τον Τραμπ, που εξελέγη δύο φορές. Δεν μπορείς να απελάσεις κάποιον που ανήκει στη χώρα σου και δεν ανήκει πουθενά αλλού.

Η Γαλλία, την εποχή της βιομηχανικής οικονομίας, όταν χρειαζόταν μετανάστες για τα εργοστάσια, έστησε τα γκέτο των εργατικών πολυκατοικιών και μετά βολεύτηκε.Για δεκαετίες παρέβλεπε ότι κάθε Πρωτοχρονιά καίγονταν γύρω στα χίλια αυτοκίνητα. Φέτος ήταν 1.173, πέρυσι 984. Τα πλήρωναν οι ασφαλιστικές, όπου υπήρχε κάλυψη, και η ζωή συνεχιζόταν. Ήταν φθηνότερο από το να λυθεί το πρόβλημα. Ο λογαριασμός αυτός τώρα λήγει, και βρίσκει μια κοινωνία διχασμένη, με κρίση χρέους, κυβέρνηση μειοψηφίας και έναν πρόεδρο χωρίς λαϊκό έρεισμα.

Η Αριστερά του Μελανσόν και του Μπέρνι Σάντερς ανακαλύπτει εδώ το νέο της προλεταριάτο, όπως κάποιοι Ρωμαίοι στρατηγοί ανακάλυψαν στις γοτθικές φυλές, που εγκαθίσταντο στις άκρες της αυτοκρατορίας, υλικό για στρατολόγηση. Όταν οι νέοι λεγεωνάριοι ένιωσαν ικανοί να πάρουν την εξουσία, οι πρώτοι που εξουδετέρωσαν ήταν αυτοί που τους στρατολόγησαν.

Η Ζώνη της Σκουριάς στις ΗΠΑ, τα προάστια του Παρισιού και η Γάζα αποκτούν έναν κοινό παρονομαστή. Δεν μοιάζει μακρινή η μέρα που περιτειχισμένες Γάζες θα φυτρώσουν σε πολλά μέρη στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.Δεν είναι τυχαίο ότι παντού αυτό το νέο υποκείμενο της ιστορίας έχει το Παλαιστινιακό ως όχημα κινητοποίησης.

Η Αριστερά, στην απόγνωσή της για εξουσία, υιοθετεί κάθε αποκλίνουσα συμπεριφορά. Θα πληρώσει το κόστος, ως πρώτο θύμα της πτώσης της Ρώμης στα χέρια των βαρβάρων».

                            (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)