Απόψεις...

 

 «Οι Boomers Έλληνες αριστεροί, που δεν βίωσαν τον γαλλικό Μάη αλλά ζουν με το αέναο ανεκπλήρωτο της εξέγερσης, στρέφουν οφθαλμόν ελπίδας στην - νιοστή - εξέγερση της γαλλικής νεολαίας αυτές τις ημέρες.Βέβαια ίδιες ελπίδες έστρεφαν και όταν εμφανίστηκαν τα κίτρινα γιλέκα, ένα κίνημα που ξεκίνησε από τα προάστια και την επαρχία, ως διαμαρτυρία για την αύξηση των καυσίμων, και στη συνέχεια, από τη φτηνότερη βενζίνη πέρασε σε αίτημα για χαμηλότερους φόρους, αύξηση του κατώτατου μισθού, κλπ.Και όλα αυτά με υπόβαθρο τον αντικυβερνητισμό, την δυσπιστία προς το Παρίσι και την έχθρα στις «ελίτ». 

Στην συνέχεια αποκαλύφθηκε από μελέτη του CEPREMAP (Κέντρο Οικονομικής Έρευνας το 2019) ότι οι υποστηρικτές ήταν κυρίως πρώην ψηφοφόροι της Μαρί Λεπέν, του Μελανσόν ή οπαδοί της αποχής.Και δημοσκόπηση της Elabe το 2022 έδειξε ότι οι υποστηρικτές ψήφισαν κατά 41% Λεπέν, 24% Μελανσόν και μόνο 11% Μακρόν. Εκ του πολιτικού προσανατολισμού των υποστηρικτών, παρόλο που ξεκίνησε για τις τιμές στα καύσιμα, και με αντισυστημική χροιά, δεν προσφέρεται για αναπολήσεις και παραδειγματικές αναφορές.Από την άλλη ο Γαλλικός Μάης, η φαντασιακή εξέγερση που αναμασούν κοντά 60 χρόνια τώρα, έλαβε χώρα στην κοινωνία της αφθονίας, όπου υπήρχε μεγάλη καταναλωτική δυνατότητα, ανάπτυξη, και ελάχιστη ανεργία. 

Τα αιτήματα ήταν ολίγον «πολυτελείας» καθώς πέραν των μισθών, των ωραρίων των συνθηκών εργασίας, οι εξεγερμένοι μιλούσαν για αυτοδιαχείριση, σεξουαλική ελευθερία και απόρριψη της καταναλωτικής κοινωνίας – επειδή τότε το πλουσιοπάροχο σύστημα τους παρείχε τη δυνατότητα να την σνομπάρουν, δυνατότητα που σήμερα έχει εξανεμιστεί.  

Γι’ αυτό και τα συνθήματά τους είχαν τον ιδεαλισμό της ηλικίας, ήταν όμορφα αλλά απλοϊκά με την έννοια ότι δεν μπορούσαν να έχουν συνέχεια: «η φαντασία στην εξουσία», «να είστε ρεαλιστές, να ζητάτε το αδύνατο», «απόλαυση χωρίς εμπόδια», «εκλογές, παγίδα για κορόιδα», «απαγορεύεται το απαγορεύεται», «προσέχετε τα αυτιά σας έχουν τοίχους» κ.α. Ενώ εξομοίωναν τις δυνάμεις καταστολής της γαλλικής δημοκρατίας με τα… χιτλερικά SS !»

                                                                               (Γ. Σιδέρης-liberal.gr)

«Η πολιτεία του Τενεσί τώρα είναι υποχρεωμένη να αναλάβει τα έξοδα θεραπείας της καταδικασμένης σε θάνατο Κρίστα Πάικ. Η θανατηφόρος ένεση που χρησιμοποιήθηκε για την εκτέλεσή της δεν λειτούργησε, αν και η προσπάθεια έγινε δύο φορές, και έτσι η κατάδικος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο όπου θεραπεύεται με έξοδα της πολιτείας. Ακόμη πιο παράλογο. Σκέφτομαι ότι, αν ζήσει, θα μπορούσαν οι δικηγόροι της να κάνουν αγωγή στην πολιτεία διότι προκάλεσε ανήκεστο βλάβη στην υγεία της. Ωραία ιδέα για ταινία. Ωστόσο, τη θανατηφόρο ένεση δεν τη χορηγεί γιατρός, για λόγους δεοντολογίας. Ο όρκος του Ιπποκράτη ορίζει ότι ο ιατρός δεν κάνει καμία πράξη η οποία οδηγεί τον ασθενή στον θάνατο. 

Ποιος κάνει τη θανατηφόρο ένεση; Υποθέτω ότι και οι νοσηλευτές δεσμεύονται από την ίδια δεοντολογία. Κάποιος σωφρονιστικός υπάλληλος, ο οποίος έχει εκπαιδευθεί ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό; Ενας σύγχρονος δήμιος; Είναι όμως νόμιμο αυτός να εκτελεί μια ιατρική πράξη; Η χορήγηση του θανατηφόρου βαρβιτουρικού έχει αντικαταστήσει τους παλαιούς παραδοσιακούς τρόπους εκτέλεσης, διότι θεωρείται ανώδυνη. Είναι όπως το κώνειο στην αρχαιότητα. 

Η Κρίστα Πάικ ήταν δεκαεννέα ετών όταν καταδικάσθηκε σε θάνατο επειδή σκότωσε μια φίλη της με άγριο τρόπο για ερωτικές διαφορές. Τώρα είναι πενήντα. Επί τριάντα χρόνια κοιμόταν κάθε βράδυ περιμένοντας ότι ενδεχομένως, όταν ξυπνούσε, θα της ανακοίνωναν ότι την ημέρα εκείνη θα της χορηγούσαν τη θανατηφόρο ένεση. Τι πιο απάνθρωπο βασανιστήριο απ’ την αναμονή;«»

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)