Απόψεις...

 

«Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μας αρέσουν ή όχι οι απεργίες των ταξί. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πώς απαντά ένα κράτος όταν μια κλειστή κάστα μπορεί να κρατά σε ομηρία την κοινωνία;Η μία απάντηση είναι η απάντηση των απολυταρχικών καθεστώτων. Απαγορεύσεις, καταστολή, διοικητικός γύψος. «Δεν θα απεργείτε, γιατί ενοχλείτε». Είναι η εύκολη, χοντροκομμένη λύση. 

Η άλλη απάντηση είναι η απάντηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Δεν καταργεί το δικαίωμα στην απεργία. Καταργεί τη δύναμη του μονοπωλίου. Δεν φιμώνει τον απεργό. Απελευθερώνει την κοινωνία από την αποκλειστική εξάρτηση από αυτόν. Με άλλα λόγια, οι αυταρχικές πολιτείες απαγορεύουν. Οι ελεύθερες κοινωνίες αυξάνουν τον ανταγωνισμό. Αυτό ακριβώς είναι το δίλημμα και στην περίπτωση των ταξί. Και εδώ βρίσκεται το αυτονόητο που στην Ελλάδα αποφεύγουμε να πούμε: αν θέλεις να πάψει η κοινωνία να μένει όμηρος όταν απεργούν τα ταξί, πρέπει να επιτρέψεις πραγματικές εναλλακτικές. 

Πρέπει να ανοίξεις την αγορά σε υπηρεσίες τύπου UberX, με αυστηρούς κανόνες αδειοδότησης, ασφάλισης, φορολογικής διαφάνειας, ελέγχου και ψηφιακής ιχνηλασιμότητας. Όχι μόνο Uber Taxi, που στην πράξη είναι το ίδιο κλειστό σύστημα μέσω εφαρμογής, αλλά κανονικό ride-hailing με νέους παρόχους. Σήμερα αυτό δεν υπάρχει.

Το πρόβλημα δεν είναι η απεργία. Το πρόβλημα είναι η απουσία ανταγωνισμού. Μια φιλελεύθερη δημοκρατία δεν απαντά στην ομηρία με απαγορεύσεις. Απαντά σπάζοντας την αποκλειστικότητα που κάνει την ομηρία εφικτή. Αφήνει τον εργαζόμενο ελεύθερο να διαμαρτυρηθεί και τον πολίτη ελεύθερο να επιλέξει άλλη υπηρεσία. Αυτή είναι η ουσία της οικονομικής ελευθερίας: όχι να αντικαθιστάς ένα προνόμιο με μια απαγόρευση, αλλά να διαλύεις τα προνόμια με περισσότερη ελευθερία για όλους.

Η ελεύθερη αγορά και η δημοκρατία πάνε χέρι χέρι. Και στην περίπτωση των ταξί αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό: όχι απαγόρευση των απεργιών, αλλά τέλος στο προστατευμένο μονοπώλιο που τους επιτρέπει να κρατούν μόνοι τους τα κλειδιά της πόλης».

                                                                         (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. 

Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.Μνημειώδης πολιτική της ατάκα, το «σύντροφοι, τον ήπιαμε». Το είπε στο εμβρόντητο ακροατήριο της εκλογικής της περιφέρειας, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Τώρα όλα δείχνουν ότι ετοιμάζεται να επιστρέψει ξανά στο ΠΑΣΟΚ. Καμία έκπληξη. Ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι, που αφού κάνει τρεις γάμους και πάρει τρία διαζύγια, ξαναγυρίζει στον πρώτο της άντρα και τον ξαναπαντρεύεται. Σιγά τα λάχανα».

                                                                 (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)