Η αριστερά και ο ισλαμοφασισμός...

 

«Η «Ισλαμική Επανάσταση» του 1979 θεωρήθηκε από την ευρωπαϊκή Αριστερά ως «πνευματική επανάσταση», σύμφωνα με τον Φουκώ, που θα μπορούσε να συμβάλλει στην ήττα του υλισμού και του καπιταλισμού. Δηλαδή σε ήττα της φιλελεύθερης δημοκρατίας των ανοικτών θεσμών. 

Η διαμόρφωση ενός ισλαμοφασιστικού καθεστώτος με ακραία, ανείπωτη βία, εκτελέσεις και απαγχονισμούς σε δημόσια θέα και καταστολή κάθε είδους δικαιωμάτων μπορεί να απώθησε τελικά τον Φουκώ, αλλά άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα της στην Αριστερά. 

Μια σφραγίδα που με τα χρόνια δεν υποχώρησε αλλά αντιθέτως έγινε εντονότερη στο μέτρο που το Ιράν αποτελεί εδώ και 45 χρόνια τον υπ’ αριθμό ένα εχθρό του Ισραήλ. Που εξοπλίζει και υποστηρίζει τη Χεζμπολάχ, της Χαμάς και τους Χούθι, τους λεγόμενους πληρεξούσιους, στον αγώνα τους για την εξαφάνιση του Ισραήλ.

Ο συνδυασμός αυτός εγκαθίδρυσε στην αριστερή θεολογία μια κραυγαλέα συμπάθεια προς τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Πάνω σε αυτήν τη συμπάθεια και στην πολιτική υποστήριξη ενός ακραία ανελεύθερου καθεστώτος, κονιορτοποιούνται όλα τα προοδευτικά αιτήματα της Αριστεράς για δημοκρατία και ελευθερία, για τα δικαιώματα των παιδιών, των γυναικών και της σεξουαλικής διαφορετικότητας. Όλα αυτά δηλαδή που στο Ιράν είναι υπό θανάσιμο διωγμό. Και γι αυτό δεν θα δείτε καμία υποστήριξη εκ μέρους της Αριστεράς στον αγώνα των Ιρανών για ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος. 

Το Ιράν απολαμβάνει μιας ακραίας ασυλίας εκ μέρους της Αριστεράς που έρχεται να συμπληρώσει την ανάλογη ασυλία που απολαμβάνουν τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Κίνας και της Β. Κορέας αλλά και το καθεστώς Πούτιν ως συνέχεια της ΕΣΣΔ.Η ακίδα που συνδέει αυτήν την παραφροσύνη με την πραγματικότητα είναι φυσικά η υπόρρητη λατρεία για κάθε είδους ολοκληρωτισμό. 

Στο μέτρο αυτό ή ήττα και η εξαφάνιση του Ισραήλ είναι για την Αριστερά ένας ανομολόγητος στόχος. Ο Εβραίος δεν έχει δικαίωμα να έχει πατρίδα εν μέσω των ισλαμικών λεόντων και όταν αμύνεται και νικά τους πολυάριθμους εχθρούς του είναι φασίστας και ιμπεριαλιστής. Και φυσικά όποιος τον βοηθά σε αυτόν τον αγώνα, όπως σήμερα οι ΗΠΑ, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και είναι εχθρός του «προοδευτικού» κόσμου. 

Και είναι τόσο ισχυρή αυτή η εμμονή ώστε να παραμερίζεται όχι μόνο η φύση του Ιρανικού καθεστώτος, όχι μόνο το δράμα ενός ολόκληρου λαού όπως του Ιρανικού, αλλά και η ασφάλεια όλης αυτής της περιοχής που συνορεύει με την Ευρώπη».

                        (Απόσπασμα άρθρου του Λ.Kαστανά από την ΑΤΗensvoice)