Απόψεις...

 

 «Να μου επιτρέψουν οι πάντοτε αγαπητοί βενζινοπώλες να παρατηρήσω ότι ο χαρακτηρισμός «προκλητική και ανήθικη» της κυβερνητικής απόφασης για τον έλεγχο του ανώτατου ποσού κέρδους ανά λίτρο, είναι άδικη. Επιτέλους η κυβέρνηση πήρε πραγματικά μέτρα και σε χρόνο ρεκόρ, για τα δεδομένα στα οποία μας έχει συνηθίσει.Δεν είναι δουλειά μου να γνωρίζω πόσα λεπτά κέρδος έχουν σε κάθε λίτρο καυσίμου που μας προμηθεύουν, αλλά τα 12 λεπτά τα βρίσκω αρκετά. 

Με δεδομένο, για παράδειγμα, ότι η κατά άτομο κατανάλωση βενζίνης στην Ελλάδα ξεπερνά τα 300 λίτρα ετησίως, μια από τις πιο υψηλές σε ολόκληρο τον κόσμο, με το μερίδιο της ακριβής βενζίνης (των 98/100 οκτανίων) να αυξάνεται κάθε χρόνο με εντυπωσιακό ρυθμό, η ελληνική αγορά είναι μάλλον εξαιρετικά ευνοϊκή για τους επαγγελματίες που την εξυπηρετούν.

Εξάλλου, αν δεν συνέφερε η δουλειά της διανομής καυσίμων, δεν θα είχαν ξεσηκωθεί οι επαγγελματίες όταν πρότειναν οι άνθρωποι του ΟΟΣΑ (βλέπε «Εργαλειοθήκη») να επιτραπεί στις μεγάλες επιφάνειες να εκμεταλλεύονται και πρατήρια βενζίνης. Ούτε θα είχαν ανοίξει τόσα νέα πρατήρια, τα προηγούμενα δέκα χρόνια, ακόμη και μέσα στη μεγάλη κρίση. Τα ίδια και «χειρότερα» ισχύουν και για τις εταιρείες διανομής».

                                                              (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

«Η σύγχρονη ζωή μάς κάνει κοινωνούς των πιο ευαίσθητων πληροφοριών των Αλλων. Στο Διαδίκτυο η περιφορά του τραύματος, το ξεκατίνιασμα και ο διαφανής ιδιωτικός βίος είναι καθημερινότητα. Ξέρουμε τι αρρώστιες έχουν οι άλλοι, πόσα παιδιά και πώς μοιάζουν τα παιδιά τους. Γνωρίζουμε το μπάνιο και τις κουζίνες τους, αφού κανονικοί άνθρωποι επιλέγουν να αυτοσκηνοθετηθούν σε χειροποίητο ριάλιτι.Στον φυσικό, δημόσιο χώρο δεν είναι πρόβλημα να μιλάς σε ανοιχτή ακρόαση, ν’ ακούς πράγματα χωρίς ακουστικά. 

Στην Ελλάδα η ευγένεια δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο. Τον τελευταίο μήνα, στο τρόλεϊ 5, έχω ακούσει επιβάτες ν’ ακούν ολόκληρη τη συνταγή για κάτι ή τους λόγους που η παρέα τους καθυστερεί να φτάσει Σύνταγμα. Φαινομενικά, το δικαίωμά μας να διατηρούμε μία ιδιωτική σφαίρα δεν μας απασχολεί πια.

Η ιδιωτική μας σφαίρα πρώτα δόθηκε (παράνομα) σε τεχνολογικές εταιρείες ως νόμισμα και μέσο πλουτισμού τους, κι ύστερα υποτιμήθηκε λόγω πληθωρισμού και υπερπροσφοράς. Τώρα, σκορπάμε ό,τι πιο ιδιωτικό στους γύρω μας, στην πιο ευτελισμένη εκδοχή του, ποντάροντας στη δύναμη του θορύβου να σβήνει το στίγμα μας».

                                                                     (Β. Στεργίου-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)