Απόψεις...

 

«Ο Τραμπ είναι αχώνευτος. Δεν έχω καμία αντίρρηση. Ο άξεστος ναρκισσισμός του, στα όρια του ανορθολογισμού, ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του, σε συνδυασμό με τη δύναμη που έχει στα χέρια του, δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε έναν δημοκρατικό ηγέτη. Στην περίπτωση, τον ηγέτη της υπερδύναμης που υποτίθεται ότι η Ιστορία τής έχει αναθέσει την προστασία του ελεύθερου κόσμου. 

Μη μου πείτε ότι δεν αισθανθήκατε κάποια ανακούφιση όταν μάθατε ότι χάρη στον Τραμπ δεν υπάρχει πια ο Αλί Χαμενεΐ; Ανάλογη ανακούφιση με αυτήν που αισθάνθηκαν μερικά εκατομμύρια Ιρανοί. Κι ότι αυτό το οφείλουμε στον αχώνευτο Τραμπ. Ο υπέρτατος μακαρίτης είναι αυτός που επέβαλε στο Ιράν τον θεοκρατικό χιτώνα τρόμου και ανελευθερίας. 40.000 νεκροί τον Ιανουάριο, 1.500 νεκροί κάθε χρόνο ώς τώρα. Είτε εχθροί του καθεστώτος είτε απλώς ομοφυλόφιλοι μεταξύ άλλων. Ο απαγχονισμός είναι δημόσιο θέαμα το οποίο παρακολουθούν υποχρεωτικά οι οικογένειες των θυμάτων. 

Θα μου πείτε υπάρχει και το διεθνές δίκαιο. Αφήνω κατά μέρος τους γεωστρατηγικούς αναλυτές, οι οποίοι, όπως οι σεισμολόγοι, έχουν απόψεις, απλά τους λείπουν οι λύσεις. Και ακούω τους παίκτες, αυτούς που καταγγέλλουν τον Τραμπ για παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Πώς σας φαίνεται όταν ο Πούτιν επικαλείται το διεθνές δίκαιο; Γελοίο; Παράλογο; Υβριστικό; Και πώς μπορεί να επικαλεσθεί το διεθνές δίκαιο το Ιράν που στηρίζει την ύπαρξή του στην καταστροφή του Ισραήλ και χρηματοδοτούσε τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ; 

Χωρίς το Ιράν δεν θα είχε γίνει η σφαγή της 7ης Οκτωβρίου και οι Συνθήκες του Αβραάμ θα είχαν προχωρήσει. Το Ισραήλ επιτέθηκε στο Ιράν για να αμυνθεί και η συμμετοχή των ΗΠΑ έφερε τους επιτιθέμενους σε θέση ισχύος».

                                                           (Τ Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Χάμπερμας διαπιστώνει ότι ο δημόσιος χώρος, που κάποτε αποτελούσε τόπο ορθολογικών συζητήσεων μεταξύ των πολιτών, έχει μετατραπεί σε σκηνή θεατρικής παράστασης.

    Η παρακμή της λογικής: Αντί να συζητά για ιδέες και κοινωνικά σχέδια, η πολιτική επικεντρώνεται στην εικόνα και την προσωπικότητα των ηγετών.

    Ένα παθητικό κοινό: Ο πολίτης δεν είναι πλέον ενεργός συμμετέχων στη συζήτηση αλλά θεατής, στον οποίο «πουλάνε» σύμβολα και εικόνες εξουσίας, θυμίζοντας τα τελετουργικά της φεουδαρχικής αριστοκρατίας.

    Η ανάπτυξη των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης ευνόησε αυτή τη θεατρικοποίηση.

    Χειραγώγηση εναντίον επικοινωνίας: Οι τεχνικές πολιτικής επικοινωνίας επιδιώκουν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη αντί να προωθήσουν μια πραγματική επικοινωνιακή δράση βασισμένη στη λογική συναίνεση.

    Πολιτιστική κατανάλωση: Η πολιτική ενημέρωση αντιμετωπίζεται ως προϊόν ψυχαγωγίας, στερώντας από τη δημοκρατική συζήτηση την κριτική της ουσία.

Στον θρόνο του παγκόσμιου άρχοντα στρογγυλοκάθισε η προσωποποίηση της αυθεντικής πολιτικής γελοιότητας. Το απόλυτο κενό. Ένας άνθρωπος, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αδυνατεί να επικοινωνεί νοήματα και σκέψεις και περιορίζεται στο να αναφέρεται σε εικόνες, ωσάν ο πολιτικός λόγος να είναι καρέ από ευτελή κόμικς εν σειρά.

Αυτός ο άνθρωπος δίχως ειρμό αλλά και έρμα, δίχως προσωπικό αφήγημα αλλά και έλλειμμα πρωτογενούς αυτοσυγκράτησης, συμπεριφέρεται και επιχειρεί ως απόλυτος άρχων, θεωρώντας φυσιολογικό να εκστομίζει φράσεις όπως: «Είμαι εξαιρετικά ευλογημένος και τυχερός. Θα πάρω την Κούβα», ή το αμίμητο: «Αυτούς που σκότωναν για 47 χρόνια, τώρα εγώ ο 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ τους σκοτώνω».

                                                                     (N.Γεωργιάδης-ATHensvoice)