Απόψεις...

 

«Για χρόνια στην Ελλάδα η πυρηνική ενέργεια ήταν ένα πολιτικό ταμπού. Ένα φάντασμα του Ψυχρού Πολέμου. Ένα θέμα που οι πολιτικοί απέφευγαν με την ίδια επιμέλεια που αποφεύγουν τις λέξεις «αγορά» και «ανταγωνισμός». Όποιος τολμούσε να μιλήσει για πυρηνικά αντιμετωπιζόταν περίπου ως επικίνδυνος τεχνοκράτης που δεν καταλάβαινε την «ευαισθησία» της κοινωνίας. Σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει από το Παρίσι ότι η Ελλάδα πρέπει να εξετάσει σοβαρά την πυρηνική ενέργεια. 

Η απάντηση τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη στήλη μας, είναι απλή. Σας τα λέγαμε. Η ενέργεια δεν υπακούει σε ιδεολογίες. Υπακούει στη φυσική. Ο κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο σε ένα βασικό σημείο. Δεν υπάρχει μέλλον απανθρακοποίησης χωρίς πυρηνική ενέργεια. Καμία σοβαρή οικονομία δεν μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά σε ανανεώσιμες πηγές. Η βιομηχανία χρειάζεται σταθερή ισχύ. Τα δίκτυα χρειάζονται προβλεψιμότητα. Η ηλεκτροκίνηση, η τεχνητή νοημοσύνη και τα data centers θα εκτινάξουν τη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας στο άμεσο μέλλον. Όποιος υπόσχεται ότι όλα αυτά θα λειτουργήσουν μόνο με ήλιο και άνεμο απλώς πουλάει πολιτική ποίηση.

Η πραγματική συζήτηση όμως δεν αφορά μόνο την τεχνολογία. Αφορά τη νοοτροπία της Ευρώπης. Για δεκαετίες η ήπειρος τιμωρεί την καινοτομία με κανονισμούς, καθυστερήσεις και γραφειοκρατία. Τα πυρηνικά έργα γίνονται ακριβά επειδή τα κράτη τα μετατρέπουν σε λαβύρινθο αδειοδοτήσεων. Το ίδιο συμβαίνει με τα δίκτυα, τα λιμάνια, τις υποδομές. Η Ευρώπη δεν έχασε την τεχνογνωσία της τυχαία. Την έπνιξε μέσα στη ρυθμιστική της αλαζονεία».

                                                                     (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Συνέβη πριν από μερικές ημέρες, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Ο 52χρονος καθηγητής «εφημέρευε» – επιτηρούσε, δηλαδή, τον αύλειο χώρο του δημόσιου σχολείου της Αθήνας στο οποίο διδάσκει. Μαθητές είχαν μαζευτεί στο γνωστό σημείο, εκεί όπου οι φυλλωσιές των δέντρων λειτουργούν ως άτυπη κρυψώνα, επιτρέποντάς τους να καπνίζουν. Αλλά ο καθηγητής είδε τον καπνό και πλησίασε για να τους επιπλήξει. Μόλις τον αντιλήφθηκαν, άρχισαν να κάνουν ήχους ζώων. Ζήτησε τα ονόματά τους και να τον ακολουθήσουν στο γραφείο της διεύθυνσης. Αρνήθηκαν να κάνουν και τα δύο. Αντ’ αυτού τον κορόιδευαν, ξανά και ξανά. «Μου ήταν πολύ δυσάρεστο», δηλώνει στην «Κ», «για τα παιδιά, εγώ είμαι ο παράξενος, ο τρελός, ο γραφικός…».

Ο 52χρονος καθηγητής, ο οποίος δεν ήθελε να ονομαστεί, τονίζει ότι οι μαθητές εκφοβίζουν όλο και περισσότερο τους καθηγητές. «Ξέρω συναδέλφους που τους έχουν κάνει ζημιά στο αυτοκίνητο επειδή δεν τους έβαλαν καλό βαθμό και άλλους που τους έχουν πει “ξέρουμε πού μένεις, πρόσεχε τι βαθμό θα βάλεις”», σημειώνει. Δεν είναι κάτι που συζητούν συχνά οι συνάδελφοι μεταξύ τους – «οι περισσότεροι αισθάνονται ντροπή όταν γίνονται θύματα bullying από τους μαθητές τους», αναφέρει μια εκπαιδευτικός».

                                                                  (Ηλ. Μάγρα-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)