Η κουβανική πραγματικότητα...

 

«Δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι, αλλά την ώρα που το ΚΚΕ διαδήλωνε στο Σύνταγμα για την Κούβα και το καθεστώς της, στην Αβάνα διαδηλωτές έσπαγαν τα γραφεία του κομμουνιστικού κόμματος! Βλέπετε, οι ελλείψεις βασικών αγαθών και οι πολύωρες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν γίνει καθεστώς στο ….κομμουνιστικό καθεστώς. 

Η Κούβα, ζούσε επί χρόνια, λαμβάνοντας σχεδόν δωρεάν πετρέλαιο από τον δικτάτορα Μαδούρο. Κι όταν αυτό σταμάτησε από τον ενεργειακό αποκλεισμό που επέβαλλαν οι ΗΠΑ, επικαλούμενες «έκτακτη απειλή» σε βάρος της εθνικής τους ασφάλειας (λόγω των σχέσεων της Κούβας με Ιράν, Ρωσία και Κίνα), το νησί «πεινάει» πιο πολύ από την κανονικότητά του! Χώρια που έχει μεγεθυνθεί ο σεξουαλικός τουρισμός!

Το κουβανικό παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το2025, εκτίμησε ότι το 89% των Κουβανών ζει σε «ακραία» φτώχεια. Ο μέσος κρατικός μηνιαίος μισθός είναι 6.000 πέσος (295 ευρώ), την ώρα που (ενδεικτικά αναφέρω) δυο αυγά κοστίζουν 6 χιλιάδες πέσος, δηλαδή εννέα (9) ευρώ!

Προς το παρόν, σωτηρία για τον λαό της Κούβας δεν είναι ο …κομμουνισμός, αλλά οι 4 εκατομμύρια Κουβανοί που ζουν εκτός του νησιού και στέλνουν εμβάσματα με διάφορους τρόπους.  Βεβαίως, υπάρχουν κι οι επιχειρηματίες που ακμάζουν και πίνουν σαμπάνια, αλλά αυτοί βρίσκονται υπό την προστασία ή ανοχή του καθεστώτος. Άλλωστε, δίπλα τους, παιδιά ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια!!Να (ξανά)πούμε λοιπόν τα αυτονόητα.  

Ο σοσιαλιστικός παράδεισος μοιάζει συχνά με μια χαμένη ήπειρο της πολιτικής φαντασίας: όλοι μιλούν γι’ αυτόν, αλλά κανείς δεν τον έχει δει. Όποιος έχει περπατήσει στους δρόμους της Αβάνας – ή έστω έχει διαβάσει τη μελαγχολική λογοτεχνία των συγγραφέων της – γνωρίζει αυτή τη διπλή εικόνα. Τα ξεθωριασμένα κτίρια, τα παλιά αυτοκίνητα που μοιάζουν με κινούμενα απομεινάρια μιας άλλης εποχής, και οι άνθρωποι που ζουν μέσα σε μια παράξενη ιστορική παύση. Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος κάπου στα μέσα του εικοστού αιώνα και από τότε να κυλά μόνο από αδράνεια.

Κάπως έτσι μοιάζει σήμερα η κουβανική πραγματικότητα: ένα σύστημα που επιβιώνει περισσότερο από τη μνήμη του παρελθόντος παρά από την υπόσχεση του μέλλοντος. Οι γενιές που μεγάλωσαν με τις ιστορίες της επανάστασης λιγοστεύουν, και στη θέση τους έρχονται άνθρωποι που δεν θυμούνται τον μύθο — μόνο την καθημερινότητα. Και η καθημερινότητα είναι απαιτητική και πεισματάρα. Δεν πείθεται εύκολα από θεωρίες. Μετριέται σε ώρες χωρίς ρεύμα, σε ουρές για τρόφιμα, σε μικρές αποδράσεις προς έναν κόσμο που φαίνεται πιο ανοιχτός από την άλλη πλευρά της θάλασσας».

(Απόσπασμα άρθρου του Ν. Γ. Σακελλαρόπουλου από το emvolos.gr)