Μοντέλο χρεοκοπίας...

«Οι επιδοτήσεις της Ε.Ε. στους αγρότες, που υποτίθεται πως στοχεύουν στην παραγωγική αναδιάρθρωση και την αγροτική ανάπτυξη, ήταν πάγιο εργαλείο χειραγώγησης: φούσκωμα στοιχείων, πλασματικά αγροτεμάχια, ψευδείς δηλώσεις, συγγενείς και φίλοι που εμφανίζονται ως αγρότες, επειδή ξέρουν ποιον να πλησιάσουν και τι να «δηλώσουν».

Το ίδιο μοντέλο έχει επαναληφθεί κάθε φορά που το κράτος στήριζε κάτι. Θυμηθείτε τις αντιστασιακές συντάξεις τις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η υπόθεση των αναπηρικών συντάξεων, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 2000. Υπήρξαν νομοί της χώρας με ποσοστά «αναπήρων» που έφταναν το 15% του πληθυσμού. Άνθρωποι απολύτως υγιείς, έπαιρναν αναπηρικές συντάξεις ή επιδόματα αναπηρίας με ψεύτικες βεβαιώσεις γιατρών, που ήταν μέρος του κυκλώματος. Και όλα αυτά με πολιτική κάλυψη ή ανοχή, γιατί ο «ανάπηρος» είχε πολλά σταυρουδάκια στο χωριό.

Η πελατειακή χρήση της κρατικής στήριξης συνεχίζεται, καθώς αποτελεί πάγιο χαρακτηριστικό της πολιτικής μας. Από τα Κοινωνικά Εισοδήματα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ), μέχρι τα επιδόματα στέγασης, από τις πλατφόρμες για την επιστροφή φόρων, μέχρι τις επιδοτήσεις ρεύματος και καυσίμων, η κατάχρηση είναι κανόνας και η χρήση η εξαίρεση. Είτε μέσω ψευδών δηλώσεων είτε μέσω παραλείψεων, είτε επειδή κάποιος μέσα στο σύστημα «βοήθησε» λίγο παραπάνω.

Ακόμη και στα ευρωπαϊκά προγράμματα ΕΣΠΑ, που αποτελούν τεράστιο όγκο ενισχύσεων προς επιχειρήσεις και επαγγελματίες, οι δικαιούχοι επιλέγονται όχι πάντα με αντικειμενικά κριτήρια, αλλά με γνώμονα τις γνωριμίες και τις πολιτικές διασυνδέσεις. Υπάρχουν επιχειρήσεις-βιτρίνες που στήθηκαν μόνο και μόνο για να «απορροφήσουν» τα κονδύλια, και μετά εξαφανίστηκαν. Υπάρχουν «σύμβουλοι» που αναλαμβάνουν να μαγειρέψουν φακέλους για λογαριασμό πελατών που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

Και σαν να μην έφτανε το σκάνδαλο, ήρθε και η δήλωση του Τσιάρα, ότι το πρόστιμο που θα επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα το πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι. Με ποια λογική – και κυρίως, με ποια ηθική – ο πολίτης που πληρώνει τους φόρους του, που δεν έχει καμία ανάμειξη στη διαφθορά ή στις πελατειακές πρακτικές, θα κληθεί να καλύψει τα πρόστιμα από τις παρανομίες κρατικών παραγόντων ή διοικήσεων που δεν λογοδότησαν ποτέ; 

Όταν κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν υφίσταται προσωπικές συνέπειες – ποινικές, πειθαρχικές ή οικονομικές – τότε το μήνυμα είναι σαφές: το έγκλημα συμφέρει. Αυτός που παρανομεί και δεν πληρώνει το τίμημα, θα ξαναπαρανομήσει. Γιατί είναι δίκαιο τα χρήματα των φορολογουμένων να διοχετεύονται για να ενισχύονται συγκεκριμένες επαγγελματικές επιλογές και όχι άλλες; Αν κάποιος αποφασίσει να βοσκήσει πρόβατα ή να καλλιεργήσει χωράφια, έχει κάνει μια επαγγελματική επιλογή. Η πολιτεία δεν οφείλει να τον επιδοτεί. 

Η κρατική ενίσχυση, όσο κι αν παρουσιάζεται ως βοήθεια προς την περιφέρεια ή την πρωτογενή παραγωγή, λειτουργεί ως αντικίνητρο στην παραγωγικότητα. Οι πόροι ανακατανέμονται με όρους πολιτικής σκοπιμότητας και όχι οικονομικής αποτελεσματικότητας. Ο αγρότης ή κτηνοτρόφος δεν επενδύει για να αποδώσει περισσότερα ή καλύτερα, αλλά για να ενταχθεί στο επόμενο πρόγραμμα. Η επιβίωσή του συνδέεται με το ύψος της επιδότησης, όχι με την ανταγωνιστικότητα της παραγωγής του».

                                                                  (Θ.Τζήμερος -Δημιουργία Ξανά)