Κράτος, αρνούμενο τον ρόλο του...

 

«Επί πολλές ημέρες συζητούνταν το πώς, ποιοι και υπό ποιους όρους και προϋποθέσεις θα προσέρχονταν σε έναν διάλογο με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Οι όροι και οι προϋποθέσεις όμως δεν τίθενται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τίθενται από τους αγροτοσυνδικαλιστές, έστω ορισμένους από αυτούς. Είναι το αποκορύφωμα του ξεχαρβαλώματος που εξελίσσεται στη χώρα τον τελευταίο ενάμιση μήνα, εν μέρει επειδή οι αρχές το ανέχονται και το επιτρέπουν, εν μέρει όμως και επειδή όλα όσα παρακολουθούμε είναι αποτέλεσμα μίας διαβρωτικής παρεξήγησης που κυριαρχεί τα τελευταία πενήντα χρόνια. 

Στον πυρήνα της παρεξήγησης βρίσκεται η ενοχική χαλάρωση των κρατικών αντανακλαστικών απέναντι σε οτιδήποτε «αριστερό», «λαϊκό», «προοδευτικό». Ειδικότερα δε, όταν πρόκειται για μορφές αντίδρασης (πορείες, διαδηλώσεις, μαθητικές καταλήψεις, αγροτικά μπλόκα, κ.ά.) οργανωμένες από το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του, το κράτος υποχωρεί μεγαλοπρεπώς, υποτάσσεται και αναμένει. Αυτό συμβαίνει και τώρα (όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια) με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τους τάχα «σκληρούς» της Θεσσαλίας, που στην πλειονότητά τους ελέγχονται και καθοδηγούνται από το ΚΚΕ. 

Υπό αυτήν την έννοια, το νεοελληνικό κράτος έχει εκχωρήσει σε ένα κόμμα, που από τη  φύση του διακηρύσσει και επιδιώκει την  ανατροπή του πολιτεύματος και των θεσμών, το δικαίωμα και την ευχέρεια της κοινωνικής δολιοφθοράς και μάλιστα υπό συνθήκες προστατευμένες και ασφαλείς. Οι φοιτητικές οργανώσεις του ΚΚΕ παρελαύνουν απειλητικά κραδαίνοντας στυλάρια – κανείς δεν ενοχλείται και δεν τις ενοχλεί.

 Το ΠΑΜΕ αποφασίζει όποτε επιθυμεί να κλείσει την Αθήνα – κανένα πρόβλημα και καμία συζήτηση. Οι αγρότες του κάμπου αποκλείουν επί εβδομάδες τις εθνικές οδούς και ασκούν εξουσία που δεν τους έχει δοθεί από κανέναν – το κράτος δεν θέλει να «συγκρουστεί» και αφήνεται στο έλεος των διαθέσεών τους. Μαζί και οι πολίτες του κράτους. Αυτή είναι μία συνθήκη που έχει επικρατήσει στην περίοδο της λεγόμενης μεταπολίτευσης – εν τέλει μπορεί και να είναι η συνθήκη που την χαρακτηρίζει. 

Το κράτος, αρνούμενο το ρόλο και την αποστολή του, επιλέγει να απουσιάζει επειδή φοβάται «να συγκρουστεί». Αν συγκρουστεί, θα κατηγορηθεί για αυθαιρεσία, αυταρχισμό, έως και ολοκληρωτισμό. Σήμερα, το κράτος δια της κυβέρνησής του και του Πρωθυπουργού, εμφανίζεται στην ουσία να παρακαλάει μία επαγγελματική ομάδα να προσέλθει σε διάλογο, αφότου μάλιστα  έχει ικανοποιήσει μία σειρά από αιτήματα που καμία άλλη κοινωνική ομάδα δεν τολμά καν να ψιθυρίσει.

 Την ίδια στιγμή, το κράτος δια της κυβέρνησής του, αναγγέλλει ότι «θα εφαρμοστεί ο νόμος». Ο οποίος πάντως δεν εφαρμόζεται εδώ και ενάμιση μήνα. Προφανώς και δεν υποστηρίζει κανείς ότι θα πρέπει να διασαλευτεί η κοινωνική ειρήνη και ότι θα πρέπει να ξεκινήσουν πολιτικές και κομματικές διώξεις. Αυτή ακριβώς όμως είναι μία ακόμη πτυχή της μεγάλης, εν πολλοίς ηθελημένης, εθνικής μας σύγχυσης.

 Η εφαρμογή του νόμου έχει φτάσει να θεωρείται αυθαιρεσία, η περιφρόνησή του από τους λίγους όχι. Αν αυτό δεν είναι στοιχείο κοινωνικοπολιτικής διάβρωσης, τότε τι είναι; »

(Απόσπασμα άρθρου του Αγγ. Κωβαίου από το protagon.gr)