Απόψεις...

 

 «Στην Ελλάδα έχει παγιωθεί μια ιδιότυπη αντίφαση: σχεδόν όλοι δηλώνουμε υπέρ των μεταρρυθμίσεων, υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι αυτές αφορούν κάποιον άλλον. Η κοινωνική συναίνεση στην αλλαγή εξαντλείται συχνά στο επίπεδο της ρητορικής, ενώ στην πράξη κάθε μεταρρύθμιση που αγγίζει κατεστημένα συμφέροντα ή εδραιωμένες πρακτικές αντιμετωπίζεται ως απειλή.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, μία από τις μεγαλύτερες –και συχνά υποτιμημένες– επιτυχίες των τελευταίων κυβερνήσεων είναι η επίτευξη διατηρήσιμων δημοσιονομικών πλεονασμάτων, τα οποία συμβάλλουν στη μείωση του δημόσιου χρέους χωρίς να οδηγούν την οικονομία σε ύφεση. Πρόκειται για μια τομή σε σχέση με το παρελθόν, όπου η δημοσιονομική προσαρμογή ταυτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά με κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας».

                                                                       (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Όπως βλέπετε το αγροτικό, όπως και όλα τα ζητήματα στην πατρίδα μας είναι πάνω από όλα "πολίτικο πρόβλημα". Αν οι πολιτικοί  μας δεν εφάρμοζαν τόσα χρόνια "κοινωνικές πολιτικές" ,"στηρίξεις" "διαγραφές χρεών ενώσεων - συναιτερισμών" και αν σε κάθε περίπτωση εφάρμοζαν του νόμους, ευρωπαϊκούς και ελληνικούς, η αγορά από μόνη της θα είχε βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Οι τεμπέληδες μικροκαλλιεργητές θα είχαν αποσυρθεί από καιρό από τη γεωργία και τώρα θα είχαν μια άλλη απασχόληση προς βιοπορισμό, οι καλοί μικροκαλλιεργητές  θα είχαν μεγαλώσει τον κλήρο τους και θα μπορούσαν να αντέξουν τις σημερινές πραγματικά δύσκολες συνθήκες, θα είχαμε μεγαλύτερη παραγωγή και ελεύθερους δρόμους. Και το κυριότερο θα είχαμε νέους ανθρώπους να συνεχίσουν την καλλιέργεια της ευλογημένης ελληνικής γης».

                                                                                (Eπιστολή αναγνώστη)

«Επιχειρείται και μια κανονικοποίηση της θεοκρατίας ως τρόπου διακυβέρνησης. Το οποίο δεν έχει κανένα προοδευτικό πρόσημο, από όπου κι αν το πιάσει κανείς. Δεν γίνεται να παλεύεις για να απαλλαγεί το ελληνικό κράτος από τη σύνδεση με την Εκκλησία και ταυτόχρονα να υποστηρίζεις ότι δεν πειράζει να κυβερνάνε μια χώρα κάτι απίθανοι τύποι με νόμο τη σαρία. Είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα αυτά. Είναι ιδεολογική αυτοακύρωση ».

                                                                              (Μ. Δεδούση-protagon.gr)