Απόψεις...

 

«Δεν έχω αντίρρηση πως, ως χώρα, υπάρχουμε σε μια ασταθή και επισφαλή γειτονιά και πως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.Μήπως όμως το παρακάνουμε; Κι αν το παρακάνουμε, ποια είναι η αιτία αυτής της ευαισθησίας;  Αντί να έχουμε αυτοπεποίθηση πάνω στην ταυτότητά μας, μοιάζει να την κρατάμε σαν εύθραυστο πορσελάνινο αντικείμενο. Φοβόμαστε ότι, αν κάποιος το ακουμπήσει, θα σπάσει. Αυτή η ανασφάλεια εκδηλώνεται με υπερβολές: κάθε διαφορετική ερμηνεία της Ιστορίας μοιάζει με προδοσία, κάθε καλλιτεχνική απόκλιση με «πόλεμο κατά του ελληνισμού», κάθε ξένη οπτική με απειλή.

Η αλήθεια όμως είναι πιο απλή: ένας πολιτισμός με αυτοπεποίθηση δεν τρομάζει από τον διάλογο - τον εμπλουτίζει. Ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα μπορεί να μας αρέσει ή να μην μας αρέσει. Μπορούμε να ενδιαφερθούμε γι’ αυτό ή να αδιαφορήσουμε.Στη Γαλλία, απ’ όσο γνωρίζω, η ταινία πέρασε αδιάφορα. Ελάχιστοι βγήκαν να καταγγείλουν τον σκηνοθέτη ως ατάλαντο ή δόλιο προπαγανδιστή.Οι Γάλλοι δεν γκρεμίζουν τα αγάλματα κάθε φορά που κάποιος σκηνοθέτης δείχνει τον Ναπολέοντα ατελή. Οι Βρετανοί δεν ακυρώνουν συναυλίες επειδή κάποιος τραγουδά κέλτικα. Οι Ισπανοί δεν θεωρούν ύβρη όταν μια ταινία δείχνει τον Κολόμβο προβληματικό. Είναι λαοί που έχουν επεξεργαστεί το παρελθόν τους - δεν το κρύβουν κάτω από το χαλί.

Εμείς γιατί είμαστε τόσο ευαίσθητοι;Στην Ελλάδα, συχνά δεν συζητούμε την Ιστορία· τη διεκδικούμε. Όχι για να τη γνωρίσουμε, αλλά για να τη μονοπωλήσουμε. Όταν οι ταυτότητες είναι αδύναμες, γίνονται πολεμικές.Κάθε τι που μας αμφισβητεί, το βλέπουμε ως εχθρική εισβολή. Ίσως, γιατί μάθαμε την Ιστορία όχι ως πεδίο γνώσης και μελέτης, αλλά ως πηγή υπερηφάνειας. Και ό,τι τροφοδοτεί μόνο την υπερηφάνεια, καταντά εύθραυστο.

Ίσως λοιπόν το πρόβλημα δεν είναι ο Νόλαν, ούτε ο Σμαραγδής, ούτε τα τραγούδια στη Φλώρινα.Ίσως το πρόβλημα είναι ότι δεν κάναμε ποτέ ειρήνη με τον ίδιο μας τον καθρέφτη».

                                                                           (Κ.Στούπας- liberal.gr)

«Ακολουθεί η πιο σύντομη ματιά στα οικονομικά μεγέθη που μετράνε. Η εικόνα είναι καλή, χωρίς να είναι ενθουσιώδης. Μια νέα ισορροπία προβάλλει. Η εικαζόμενη εξέλιξη μπορεί να είναι συντηρητική, δεν προβλέπονται εξάρσεις αλλά δεν ενέχει κινδύνους. Εν αρχήν είναι η «πίτα».Το Εθνικό Προϊόν, η «πίτα» που ψήνουμε κάθε χρόνο, θα συνεχίσει να μεγαλώνει με ρυθμό ικανοποιητικό, χωρίς όμως εκείνο το άλμα που θα βοηθούσε να κλείσει το όρυγμα που δημιούργησε η μεγάλη κρίση του κράτους. Χρειαζόμαστε μια ολόκληρη δεκαετία, ακόμη. 

Το στοίχημα παραμένει η εξεύρεση κεφαλαίων που θα τροφοδοτήσουν σημαντικές επενδύσεις μετά το 2026.Το χρέος που σώρευε επί δεκαετίες το κράτος, με την έγκριση της εκάστοτε Βουλής, δηλαδή χωρίς πρακτικώς διαφωνίες κανενός, προκειμένου να καλύπτει το ετήσιο έλλειμμα και να πληρώνει τους πρόσθετους τόκους, έχει τεθεί υπό έλεγχο. Η αναλογία του χρέους προς την «πίτα» που δημιουργεί ο εργαζόμενος πληθυσμός της χώρας μικραίνει. Μέχρι όμως το 2032 η προσπάθεια θα πρέπει να συνεχίζεται χωρίς την παραμικρή στραβοτιμονιά».

                                                                  (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)