«Τι είναι αυτό που σπρώχνει τους ανθρώπους σε ακραίες ιδεολογίες αν όχι η φτώχεια και η δυστυχία; Θα έλεγα πως είναι η προσωπική αποτυχία του καθενός και πως μπορεί να τη διαχειριστεί. Η βασική παράμετρος που σπρώχνει κάποιους να υιοθετήσουν τον αναρχισμό, τον κομμουνισμό, τον φασισμό ή ναζισμό καθώς και άλλες ακραίες και βίαιες πολιτικοκοινωνικές ιδεολογίες έχει να κάνει με το πόσο καλά οι ίδιοι νοιώθουν με τον εαυτό τους.
Αν υπάρχουν εξαιρέσεις; Βεβαίως, εννοείται. Κι ο κανόνας είναι πως ασχέτως που έχει φθάσει κάποιος, τι έχει καταφέρει με τη ζωή του, η έλλειψη αυτογνωσίας τον κάνει να ωθείται προς τα εκεί. Επειδή αυτό το «εκεί», ελπίζει πως θα του λύσει με τη φωτιά και το τσεκούρι όλα όσα θεωρεί πως τον βασανίζουν και για τα οποία έχει την απόλυτη πίστη πως δεν φταίει ο ίδιος.
Οι ιδεολογίες αυτές ούτως ή άλλως δεν στηρίζονται στην εκλογίκευση, στηρίζονται στο ένστικτο και στη μάζα. Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη, και τις περισσότερες φορές καθόλου σκέψη θα έλεγα. Αν έχεις αποτύχει στην επαγγελματική ή προσωπική σου ζωή δεν φταίνε οι επιλογές σου.
Δεν φταίς που επέλεξες καριέρα και ξέμεινες στα 60 χωρίς οικογένεια. Δεν φταίς εσύ που όταν ήσουν σε μικρότερη ηλικία δεν εργαζόσουν και προτιμούσες να την περνάς τεμπέλικα και τώρα είσαι στην απόλυτη ανέχεια. Δεν φταις εσύ που στα 70 σου δεν έχεις ένσημα επειδή ήσουν συνεχώς στη λαμογιά. Δεν φταις εσύ που στα 40 σου έχεις λεφτά αλλά δεν έχεις σχέση, ή φίλους.
Γενικώς, δεν φταις για τίποτα εσύ, φταίει κάποιος άλλος. Κι αυτόν τον άλλο σου τον βρίσκουν εύκολα αυτές οι ιδεολογίες. Είναι αυτός που έχει δουλειά, αυτός που έχει λεφτά, αυτός που έχει οικογένεια, είναι αυτός που είναι ικανοποιημένος από τον εαυτό του. Κι αυτό ορισμένοι, πολλοί στην πραγματικότητα, δεν το αντέχουν να το βλέπουν εφόσον δεν το βιώνουν οι ίδιοι. Κι εφόσον δεν το αντέχουν οι ίδιοι προτιμούν να το στερήσουν από όσους το έχουν.
Θέλει κόπο και ευθύνη η ελευθερία και η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θέλει τίποτα από τα δύο. Έτσι προτιμά την ιδεολογική αλυσίδα στο πόδι, το αυταρχικό ολοκληρωτικό τσιπάκι στον εγκέφαλο. Σου στερεί τον κόπο να σκεφτείς, σου στερεί και την ευθύνη αν αποτύχεις. Σκέφτονται άλλοι για σένα χωρίς εσένα.
Σε τέτοιους ανθρώπους απευθύνονται πολιτικοί όπως ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Κουτσούμπας, ο Βελόπουλος και πόσοι άλλοι, και last but not least η Καρυστιανού, επειδή κι οι ίδιοι τέτοιοι είναι. Θύτες και θύματα ταυτοχρόνως. Σε τέτοιους ανθρώπους απευθύνονται οι οργανωμένοι σύλλογοι αθλητικών σωματίων.
Είναι το ίδιο κοινό και είναι πολλοί, υπερβολικά πολλοί. Πρόθυμοι σκλάβοι που αναζητούν εναγωνίως εκεί έξω έναν εχθρό τη στιγμή που τον έχουν στον καθρέπτη απέναντι. Θέλει κότσια όμως ο καθρέπτης, και όλοι αυτοί κότσια δεν έχουν. Αν είχαν δεν θα κρύβονταν ως προβατίνες μέσα στο κοπάδι, θα άνοιγαν δικό τους μονοπάτι».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου