«Υπάρχουν δύο ειδών θεούσες. Οι παραδοσιακές, με το μαντίλι, το κομποσκοίνι και το μόνιμο παράπονο ότι «χάλασε ο κόσμος». Και οι άλλες, οι σύγχρονες, οι ανακαινισμένες, οι θεούσες του Instagram, του Facebook, των πάνελ και των διακηρύξεων. Αυτές που δεν σταυροκοπιούνται δημοσίως, αλλά σταυρώνουν κόσμο ιδιωτικώς. Αυτές που δεν μυρίζουν λιβάνι, αλλά ηθικό πλεονέκτημα. Οι δεύτερες είναι πολύ πιο επικίνδυνες. Ότι αυτές δεν χρειάζονται εκκλησία, χρειάζονται μικρόφωνο.
Η επικινδυνότητά
τους δεν κατοικοεδρεύει στο πένθος που διακονούν, ούτε στην οργή, ούτε στην
ανάγκη για δικαιοσύνη. Αυτά είναι ανθρώπινα, συχνά και δίκαια. Επικίνδυνες
γίνονται όταν μετατρέπουν το πένθος σε πολιτικό ρόπαλο, την οργή σε
επαγγελματική ταυτότητα και την δικαιοσύνη σε σύνθημα κοπτοραπτικής. Κόβουν
ό,τι δεν τις βολεύει, ράβουν ό,τι εξυπηρετεί το αφήγημα τους.Η κρυφή θεούσα δεν
φωνάζει «δόξα τω Θεώ». Φωνάζει «δόξα στο θύμα». Και το κάνει με τόση ένταση,
ώστε όποιος τολμήσει να ψελλίσει μια επιφύλαξη, μια λεπτομέρεια, μια νομική
ένσταση, βαφτίζεται αυτομάτως τέρας, πληρωμένος, συμμέτοχος, ηθικά διεφθαρμένος».
(Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)
«Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο ο Δεληβοριάς. Είναι μια ολόκληρη συνομοταξία καλλιτεχνών που θεωρεί αυτονόητη τη στράτευσή της στην Αριστερά και εξίσου αυτονόητη την ηθική της ανωτερότητα. Ξεχνάει κάποιος τη Χαρούλα με τα κόκκινα γάντια να σηκώνει τα λάβαρα της επανάστασης στο Σύνταγμα; Ξεχνάει κάποιος την Τάνια να φωνάζει … «φάτε τους»; Ξεχνάει τη Μποφίλιου να δηλώνει ότι … «Μακάρι να υπήρχε ένας ηγέτης να τα παρατήσω όλα και να πάω μαζί του στο βουνό»;
Ξεχνάμε τον Σταμάτη τι προπαγάνδα έκανε για τον ΣΥΡΙΖΑ; Ξεχνάμε τα πεζοδρόμια από ηθοποιούς που έλεγαν ανοησίες και κάποιοι έγιναν βουλευτές και ευρωβουλευτές; Ξεχνάμε όσους θεωρούσαν και θεωρούν αυτονόητο τη σύνταξή τους με την Αριστερά; Πολλοί μάλιστα με το αζημίωτο! Ξέρετε, δημοτικά θέατρα και πληρωμένες παραστάσεις, πληρωμένες συναυλίες, επιχορηγήσεις, δημόσιο χρήμα.
Κι
όταν το αφήγημα ραγίσει; Τότε ακούμε τα γνωστά: …«δεν είχαμε την ευκαιρία να
συζητήσουμε»… «δεν θέλω να γίνομαι μπροστάντζα»…«αν μπορώ να φανώ χρήσιμος ως
καλλιτέχνης». Αυτή η μίξη ψευδοαθωότητας και αλαζονείας αποτελεί τελικά
χυδαιότητα, προσβολή του κόσμου. Είναι όμως το πιο ειλικρινές τους πορτρέτο.
(Ν.Γ.Σακελλαρόοπουλος- emvolos.gr)
(Κ. Ζανετόπουλος –protagon.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου